Før Frosten (2018)

Lijkt me een headliner (limelight) op het IFFR 2019!

Vanaf 17 oktober in de bioscoop (Paradiso Entertainment Nederland)

Flinke tegenvaller.

Mooie beelden, absoluut, over hardwerkende mensen op het 19e eeuwse Deense platteland. Net zoiets als het Nederlandse platteland in die tijd, dus je ziet echt prachtige levende oude Van Goghjes (uit zijn Nederlandse periode). Bijna nog een De Aardappeleters. Tot zover hoe het er uit ziet.

De sfeer was erg plat. Of het nou goed of slecht ging met de boer Jens, je merkte het eigenlijk niet.

Ook weinig chemie tussen de personages. En de ontwikkeling van met name de dochter was wel heel abrupt.

Dan nog het verhaal: nou dat werd wel heel duidelijk, en tot twee keer toe, letterlijk uitgelegd: je kinderen, daar doe je alles voor. Dus belazerde boer Jens zijn twee neefjes tot tweemaal toe. En anderen belazerde hij eigenlijk ook gewoon.
Dat maakt dan weer een pluspunt: boer Jens was geen lieverdje.

De Zweden overigens ook niet, maar die leken daar toch eerlijker in te zijn.

De film is traag – op het saaie af – maar het verhaal kent net genoeg ontwikkeling en spanning om de aandacht vast te houden waarbij het ook helpt dat de film sfeervol is en je op overtuigende wijze naar het 19de eeuwse Deense plattelandsleven brengt. De film heeft een Faustiaans thema waarbij een aan lager wal geraakte boer (als gevolg van de globalisering) zijn ziel verkoopt om uit de honger en armoede te ontsnappen en aanzien te verwerven in de vorm van een plaats vooraan in de kerk.

Een film over 19e eeuws Denemarken, boer Jens die het allemaal niet meer red en zijn dochter uit lijfsbelang maar uithuwelijkt aan zijn buurman hereboer Gustav, niet alleen zijn dochter maar ook zijn land en boerderij zal hij kwijtraken

Karakters worden goed neergezet, vooral zijn dochter Signe die transformeert van een stille boerendochter naar de knappe vrouw van de notabele Gustav, zij neemt pijnlijk afstand van haar vader, haar afkomst. De rol van Jens is wel goed neergezet maar emoties zijn er vrijwel niet, alsof alle ellende hem weinig doet.
Met de neven van Jens loopt het slecht af en w.s. is het een voorbode over hoe met Jens zal aflopen? het is een film over hoop, liefde, dood en schuld
Het geloof speelt ook nog een belangrijke rol , de filmmakers lijken mij geïnspireerd door Ingmar Bergman. Cinematografie , camerawerk e.d. is zoals we gewend zijn uit Scandinavië, gewoon prima.

Zowel letterlijk als figuurlijk een donker familiedrama over bijtende armoede op het platteland midden 19e eeuw. Eenmaal terechtgekomen in een neerwaartse spiraal gaat het van kwaad tot erger, gepaard gaand met een flinke dosis verloochening.

Het acteerwerk is dik in orde, maar de film als geheel laat een deprimerende indruk achter en dat niet door de opvallende onderbelichting alleen.

Mooie film over deze periode 1850 hoe je van zéér arm een betere positie kon verkrijgen,ondanks de slachtoffers die men hievroor moest maken...

Doet me denken aan Babettes Gæstebud, zelfde sfeer en vormgeving en Ghita Nørby speelde er eveneens in.

Net als de rol van Stéphane Audran als frisse wind in die conservatieve woongemeenschap, zwaar Luthers.

Før Frosten is ook grimmig, intrigerend en somber. Soms doorspekt met dezelfde zware vorm van het Lutherse geloof, de verplichte staatsgodsdienst in het Noorden en een leven vol sappelen en tobben. Al div. Scand. boeken gelezen en films gezien met dit thema. Er spelen voor mij bekende acteurs in mee. Inderdaad de sfeer van "de aardappeleters", want vaak was dat het enige "menu". Eigen integriteit als enige bezit.

Dat lelijke Deens, dat kraakt in je oren, went nooit.

Prachtige maar bittere film over zware tijden in Denemarken... Honger, armoede, hopeloosheid. Eigenlijk een film over overleven, die iedereen moest zien, al was het maar om te beseffen hoe goed we het nu hebben...

Een Deense versie van een Vlaamse boerenklassieker, maar dan eentje uit de huidige tijd welk toch wat een ander effect geeft als de soms gedateerde films uit de jaren 80. De gegevens en omstandigheden zijn vaak steeds dezelfde. Werken, wroeten en zeulen, tot je erbij neervalt. En voor wat dikwijls? Om de honger te stillen, maar de hongersnood te vermijden ...

Rijken worden alleen maar rijker, vaak op de kap van de miserie van de armen. Zo is het steeds geweest en zo zal het altijd zijn. En ook het conservatieve geloof is nooit veraf, want God is steeds aanwezig en heeft met alles een doel.

Prima acteerwerk van de hele cast en de sfeer van somber- en grimmigheid komt goed naar voren. Niet dat de film een onuitwisbare indruk heeft nagelaten, maar slecht is deze zeker niet. Deprimerende zit, met voldoende overtuiging om de geloofwaardigheid op niveau te houden.

Treffende besprekingen hier.

Macht en onmacht, opportunisme, honger en ontbering, wanhoop, onrecht, …

En wij vandaag maar denken dat liefde alles is.

Dat komt er pas bij als de basisbehoeften zijn ingevuld.

Blij dat ik in dit tijdperk zal geleefd hebben.

Mooi drama

Zonder enige voorkennis beginnen kijken.

Een mooi tijdsbeeld met enkele feiten die je toch even doen nadenken. Grauwe taferelen.

Enkel de evolutie van sommige personages verloopt wel heel abrupt in die korte periode. Vooral bij de dochter dan.

Het is na een tijdje moeilijk in te schatten voor wie je nu uiteindelijk sympathie moet hebben. Weinigen lijken volledig slecht of volledig goed, zelfs de Zweden niet.

Leuk om eens gezien te hebben, maar het zal zeker geen filmpje voor iedereen zijn.

Een combinatie van streekroman en sociaal-economische geschiedenis. Het ruige 19e-eeuwse plattelandsleven is opvallend mooi gestileerd, op een manier die mij deed denken aan Far from the Madding Crowd, een film die ik om die reden ook goed kon waarderen. Aan de karakters is beduidend minder aandacht besteed, maar heel erg storend is dat ook weer niet.

Tegenvallend boeren-melodrama over een boer die tot alles bereid is om zichzelf te redden van armoede en hongersnood, tot en met het opofferen van geliefden. Boerke Jens is geen zo'n brave dorpeling als eerst blijkt, dat mag zeker zijn, en hij wekt hoe langer hoe minder sympathie op naargelang de film vordert. Het voortbestaan van boerderijen hing in die tijd vooral af van een goede verstandhouding met de buren maar Jens vraagt om problemen door zijn gebrek aan redelijkheid wanneer ze hem nochtans erg aannemelijke voorstellen doen.

Het enige lichtpuntje komt er met zijn dochter Signe, die tegen haar zin uitgehuwelijkt wordt maar uiteindelijk toch verliefd wordt op Gustav, die een liefhebbende echtgenoot blijkt te zijn. De regie is aan de fletse kant met donkere mistige beelden. Je ziet veel boeren maar je ziet ze nooit werken. De melo had hier teveel te bovenhand zodat de film soms zijn doel voorbij schiet om armoede op een eerlijke manier te tonen.

Sterk maar ook erg deprimerend werk.

Een harde blik op het plattelandsleven in Denemarken half negentiende eeuw: de rangorde onder de bevolking tot in de kerk toe, wat echte armoede en honger betekent en hoe slecht kunnen huisvesting en levensgewoonten zijn.

Overtuigende vertolkingen.

Heel aardig drama.