Sauver ou Périr (2018)

Ontroerende film.

Franck maakt het ganse proces door: het fysisch en psychisch lijden waarin vooraleer het niet aanvaarden van het nieuwe leven - dat zelfs in vraag wordt gesteld - zorgt voor heel wat dramatische toestanden en twijfels tot hij tot een moedig besluit komt.

"Ik hou van je. Blijf bij mij zoals ik ben en altijd zal zijn, en zelfs als ge niet wilt, toch bedankt..."

Schitterende bewoordingen en dialogen en vlekkeloze vertolkingen.

Moest af en toe denken aan "La Chambre des Officiers".

Voor brandweerman Franck Pasquier [Pierre Niney] is zijn werk zijn lust en zijn leven. Hij kan bovendien rekenen op de onvoorwaardelijke steun van zijn echtgenote Cécile [Anaïs Demoustier]. Maar kort nadat zij aankondigt dat ze in verwachting is raakt Franck door een ongeluk bij een reddingsactie zwaar gewond en belandt hij in een coma. De eerste helft van dit op ware gebeurtenissen geeft een interessante inkijk in de dagelijkse gang van zaken bij de brandweer van Parijs, waaronder herdenkingen voor omgekomen collega’s. Maar de tweede helft is een vrij oppervlakkig en dik aangezet melodrama over een man die moet leren leven met de fysieke, geestelijke en praktische gevolgen van zijn ongeluk en de impact die dat heeft op zijn gezin.

Mooie film, vreselijk om zoiets mee te maken.

Indrukwekkende vertolking van de jonge acteur Pierre Niney. Een menselijk melodrama gebaseerd op ware feiten, blijft nog lang nazinderen. Ook in de film 'Frantz' van Ozon, wist deze jonge belofte te overtuigen. Ik las dat hij onlangs als jongste acteur werd aangenomen bij de befaamde Comedie Francaise. We gaan er nog veel moois van zien!!!

Een film die wat mij betreft lang blijft hangen op het niveau van een gewone TV-film. Op eenvoudige wijze wordt het verhaal verteld van een perfect gezinnetje dat af te rekenen krijgt met een enorme tegenslag wanneer Franck ernstig verminkt raakt in het gelaat.

Weinig diepgang vond ik in de personages en een nogal clichématige aanpak. Geregeld zelfs erg bruuske bokkensprongen in time lapse. Toch kon de film me geboeid houden. De actiemomenten bij de brand bijvoorbeeld zagen er goed uit. En ook de acteerprestaties waren zeker degelijk, zeker van het talent Niney.

Mooie film. Maar ik zou een zin hebben toegevoegd aan de tekst van Franck:

"Ik wil onder geen voorwaarde eindigen op de tegel met de namen van mijn omgekomen collega's!!!".

Via tv deze nog kunnen meepikken en het was niet mis, maar vond het ook niet zo bijzonder. Cast deed het goed en verder zag het er goed uit. Goed voor een keertje, maar hoef deze niet meer terug te zien.

Soms denken we dat het niet meer op kan. We hebben een mooi beroep. Leven met een pracht van een vrouw en krijgen zelfs een schattige tweeling .... Zo was het met Franck en Cécile. Hij is brandweerman in Parijs en is gelukkig ... Maar dan verandert het noodlot alles. Een interventie bij een brand brengt hem ertoe zijn leven te wagen voor zijn mannen in nood. Hij raakt zo zwaar verbrand dat hij maandenlang in het brandwondenziekenhuis 'Les Gradn Brûlés'

intensief verzorgd moet worden.

Het is een schok die zijn hele leven omkeert. Hij zal nooit meer kunnen wat hij kon. Hij gaat door diepe dalen. Cécile doet wat ze kan, maar raakt uitgeput. Franck is een ander man. Ze keert met de tweelingdochtertjes terug naar haar moeder. Tijdelijk? Franck heeft het centrum mogen verlaten. De Brandweer eerde hem. Maar hij moet zichzelf weer in handen kunnen krijgen. En dat is heel moeilijk. Als je het zelf niet inziet en niets doet, zal het nooit lukken en steekt wanhoop de kop op. Als Cécile met de dochtertjes terug naar huis kan komen en hij liefdevol doet wat hij weet wat moet, kan hun leven weer leven zijn ...

Een film gebaseerd op een ware gebeurtenissen, is niet bij voorb

(vervolg) ... Een film gebaseerd op ware gebeurtenissen is niet bij voorbaat een goede film. Maar dat is deze film wel. Er wordt zo geacteerd dat je vergeet dat er gespeeld wordt. Prachtig. Anoïs Demoustuer is 'Cécile', Pierre Niney ('Franck') is zwaar verbrand en getormenteerd. Sterke film! ***1/2

De opbouw is op hoofdlijnen wat clichématig, maar er is met gevoel gefilmd en ook oog voor detail.