Öndög (2019)

Wint volkomen terecht de Grand Prix in Gent, wat distributie aldaar faciliteert en de kans dat 'ie vervolgens in NL wordt opgepikt hopelijk ook iets groter maakt.

Vanaf 27 augustus in de bioscoop (MOOOV Film Distribution)

als je vogelt volgt er een ei

Weer zo’n ontieglijk langzame film waarbij je aldoor minutenlang naar een beeld kijkt waarin niets gebeurt. Je vraagt je af of de regisseur een sadist is die de kijker wil kwellen of dat hij geen inspiratie heeft en dus de speelduur van 100 minuten anders niet kan vullen. De esthetische beelden zijn van het zonsondergangtype-kitsch en getuigen aldus ook van weinig inspiratie. Blijft over de betekenis van het zeer magere verhaal: ik denk dat de film over voortplanting gaat en wil zeggen dat Mongolen op uitsterven staan (zwanger zijn betekent immers dat je een dinosauriërei – een öndög – draagt) maar de film boeit te weinig om daar echt over na te gaan denken.

Ik vond hem prachtig. Humaan en mythisch tegelijk. En ik ben altijd al gek op Mongolië, de natuur, de mensen en hun cultuur, dat werkt ook mee.

Mooie film met niet alleen prachtige beelden van de nagenoeg verlaten Mongoolse steppe, maar ook van de hedendaagse bewoners van de steppe(dorpen). Die herderin in de yurt, maar wel met schotelantenne en zonnepaneel.
Verder ook geen geromantiseer over hardwerkende arme simpele mensen, maar gewoon mensen die enkel nogal afgelegen wonen, maar wel prima op de hoogte zijn van de verworvenheden van de moderne wereld.
Juist het 'mythische' kwam bij mij het minst binnen. In elk geval denk ik niet dat verhalen over dinosaurussen die 100 miljoen jaar geleden leefden tot de Mongoolse mythen behoren.
Het rustige, bijkans trage, tempo past natuurlijk naadloos in de setting. Films met een snel verhaal film je maar in New York.

De film interesseerde me inhoudelijk niet eens zozeer. Zeker de tweede akte die meer op inhoud en minder op beelden leunde was daardoor een pak minder. Maar zeker tot die eerste vrijscène (eerste ja, de film bestaat uit twee akten die beide met zo'n scène eindigen) vind ik de film prachtig. heerlijk rustgevend om ernaar te kijken, waar goed gebruik wordt gemaakt van de kale Mongoolse vlakten. De horizon in het midden, met de lucht vaak in 1 kleur en de landschappen in 1 andere kleur. Als geheel is het zo als een mooi abstract schilderij, haast gemaakt door pakweg een Rothko. En het brede formaat werkt uitstekend.
De tweede akte verplaatst zich ook naar andere delen en voelt wat meer als los zand na het strakke eerste uur, maar als geheel nog een dikke voldoende. 3,5*.

Schitterende beelden. Mooi verhaal.

Zeer langzame slome arthouse uit Mongolië gespekt met vele stilistische beelden van de Mongoolse steppevlakten. Een film die je ook op het verkeerde been zet. Wie in deze film een detectivefilm verwachtte in een bijzonder decor komt eigenlijk bedrogen uit. De intentie van de regisseur is eigenlijk tegenovergesteld. Het is net de natuur die op de voorgrond treedt en het plot op de achtergrond dringt. Mooie beelden weliswaar zoals de nachtelijk verlichte hemel door het spetterende kampvuur of de herderin die wegmijmert aan de pergola. Ook vele mooie shots van zonsop- en zonsondergangen.

Daarnaast ook wat aandacht voor de liefde en de eenzaamheid. Of de hoop op leven. Mooi verhaal van het dinosaurusei. Geen verkeerde film, maar had er net dat tikkeltje meer van verwacht. Ik miste wat schwung en cachette.

Maar wél lekkere, slome arthouse