Mercy Black (2019)

Binnenkort op Netflix.

Vannacht gekeken, vond het een aardig wegkijk filmpje maar niet bijzonder. De effecten waren, tja, zoals je ze vaker tegen komt, maar de spanning zat er verder wel lekker in. Mercy Black zelf deed me echter wel wat denken aan een uitgewoonde vogelverschrikker, à la Halloween Jack. Het einde kon me helaas niet bekoren.

Keek al bij al nog lekker weg en zat wel wat spanning in, maar zeker niet het creepy gevoel dat je wenst bij dergelijke films, het was allemaal net niet. Middelmaat troef dus en Mercy Black zag er indd maar povertjes uit? Blumhouse heeft al beter werkjes afgeleverd. De bijhorende 5/10 is z'n deel.

Zeker niet slecht, kijkt wel goed weg. Er had naar mijn gevoel alleen meer uitgehaald kunnen worden en het einde vond ik eigenlijk wat zwak. Maar wel een voldoende.

De lijst van Urban legendes en mythes is lang en groeit nog steeds. Op internet zijn ze heden ten dage ook te vinden in de vorm van zogenaamde; Creepypasta's. Nu is het al bijna wachten op een film over 'Momo' nadat we recentelijk zijn voorganger in de film 'Slender Man' hebben gezien. De 'roem' van Slender Man werd mede veroorzaakt" door de Waukesha Stabbing" En Regisseur Owen Egerton gebruikt de basisdetails van dit tragische geval om er zijn eigen niet-bestaande Urban legend over;'Mercy Black' mee te creëren. Jammer genoeg, maakt hij er een standaard spookshow van en slaagt de film er niet in om erg overtuigend te zijn! Te lang probeert de film het met de spanning of 'Mercy Black' nu een psychische aandoening of toch een echt bestaande entiteit is. De Urban legend is daarbij ook te slecht uitgewerkt, om echt indruk te maken. Het maakt van de film vooral een onopvallende thriller die alleen in de derde act een paar verrassingen bezit. Helaas moet ik concluderen dat de film een gemakzuchtige studio-horrorfilm is die er niet in slaagt iets interessant te doen en teveel vertrouwt op elk denkbare horror-cliché.

Een erg flauwe en gemakzuchtige horrorfilmpje inderdaad, waarmee de speelduur voornamelijk opgevuld wordt door een hoop drama. Niks bijzonders en niets nieuws.

Niet best.

Het verhaal en de hele mythe rondom Mercy deed me al heel snel denken aan Slenderman. Helaas was dat al geen beste film maar Mercy Black was zelfs nog een stuk minder.

Het had zeker wel potentie, maar helaas.

2,0*

Weer niet geweldig.

Het is wel jammer dat films als deze niet wat meer vrijheden krijgen. Het wil nergens echt anders zijn dan een hoop andere films maar vaak dan nog wel wat slechter. Het is weer niet het slechtste wat Blumhouse heeft gemaakt. Er zit nog wel enige productie waarde in en de acteur voldoen. Het is nergens echt goed maar ook nergens heel slecht. Maar ik heb dan toch liever iets aparters dat ik wellicht lager beoordeel maar die wel een bepaald publiek aanspreekt.

Voor de echte horror alleseter nog wel te doen, anders niet het najagen waard.

2 sterren.

Ugh. Vreselijk inspiratieloos filmpje dat zelfs als mindless genrewerkje geen reet te bieden heeft. Dat het verhaaltje niet zo origineel is hoeft niet per se een struikelblok te zijn, maar qua verdere uitwerking scoort het gewoon nergens waar het in potentie nog had kunnen scoren. Weinig sfeer, ondermaatse acteurs, flauwe lore, domme twistjes en horrormomenten die vooral als verplichte nummertjes aanvoelen. En dan zo'n huis-tuin-en-keuken vogelverschrikker, dat je zoiets überhaupt nog in je film durft te stoppen met de verwachting dat mensen het eng vinden..

1,5* voor een verdwaalde aardige scene.

Teleurstellende exploratie van regisseur Owen Egerton, die met zijn vorige project beduidend betere kwaliteiten liet zien. Mercy Black toont hem net als zijn debuutfilm Follow weer van de serieuzere kant, zeker aangezien vrijwel alle minuten in het middenstuk van de film opgaan aan dramatiek. De algemene, koude sfeerzetting wordt door Egerton gelukkig nog aardig neergezet, maar het verhaal krijgt te veel aandacht met een invulling die te bekend aanvoelt. Bovendien moet de jonge Miles Emmons voor een primaire inslag zorgen binnen de thema's, maar al tamelijk vroeg merk je als kijker zijn onervaren en nerveuze houding. Tot enige vorm van expressionisme of overtuiging komt het in ieder geval niet, waardoor een boel van de dreiging als sneeuw onder de zon verdwijnt. Daniella Pineda en Elle LaMont daarentegen zijn erg overtuigend, maar kunnen op hun beurt ook niet op tegen de wat losbandige en klungelige finale. De pogingen van Egerton om een diepgaand, zwaar verhaal neer te zetten zijn verder bewonderenswaardig, maar flawed in de context van Mercy Black. Hopelijk zal hij zich ooit herpakken als de regiestoel weer eens dichtbij komt.