Downton Abbey (2019)

=schoondochter

De serie nooit gezien, maar deze film kwam op tv en toch maar eens meegepikt. Tja, je moet er wel van houden, van de verschillende klassen, gelukkig is dit nu niet meer van toepassing.

De film zelf was wel eens een interessante blik in de klassenstructuur, maar moest het toch vooral van de cast hebben. Het verhaal zelf was niet zo bijzonder. Ik kon gerust volgen, al denk ik dat je wel bepaalde dingen mist als je de serie niet hebt gezien.

Goed voor een keertje.

Als opzichzelf staande film slaat het nergens op maar sentimenteel nostalgische serie liefhebbers kunnen zich wel vermaken met de hun bekende personages in een superdun verhaal vol onzin. Onze helden zijn wel in karikaturen en clichés vervallen. Desalnietemin toch wel geinig hoor.

Wat wil je ? Iets te veel wijn bij de gevulde kalkoen en een zware maag van die kerststronk en je bent een vogel voor de kat. Moeder des huizes en de dochter spannen samen om Downton Abbey te bekijken terwijl ik nietsvermoedend de afstandsbediening zoek. Helaas. Reeds staat de zender afgesteld, ik prevel nog een klein protest maar wordt gesust door een kus en 'Vrede op aarde' gebaar. 'T is kerstmis, ook dat keert tegen mij. Downton Abbey dan maar. Vakkundig in beeld gebracht, functionele score en de gedachte dat deze keer downstairs tegen downstairs is (de bedienden van de royal tegen de bedienden van Downton), doet me een beetje ontdooien. Maar de vriestemperaturen komen stevig opzetten. De aanslag op de koning is wel heel knullig verteld en vermits dit een aansluiting is van een serie moet in het laatste kwartier nog veel losse eindjes vastgeknoopt worden en daardoor lopen er plots (letterlijk) nieuwe personages in beeld om het algemene happy end te verzekeren. Maar Maggie Smith is best genietbaar en had zo uit Absolutely fabulous kunnen komen. Mijn huisgenoten vragen me na afloop : 'hoe vond je het ?' 'Beter dan verwacht' probeer ik diplomatisch. Wat wil je ? Iets te veel wijn bij de gevulde kalkoen en een zware maag van die kerststronk en je bent een vogel voor de kat.

It just doesn't get any better than this.

Natuurlijk leuk om de personen en de entourage weer eens te zien. Maar het verhaal was wat te vol en sommige zaken werden er met de haren bijgesleept.

Ik ben Downton Abbey fan, maar dit is een beetje Downton Abbey light.
Leuk om eens te zien, maar het mist de diepgang van de serie.
Het is wel een mooi feelgood verhaal en de film is prachtig geschoten.
Het gaat wel ver dat ze personeel van de entourage van de koning opsluiten danwel drogeren en er vervolgens ook nog mee weg komen. Dat de conservatieve Carson hier aan mee wil werken vind ik niet zo geloofwaardig.

Erg opvallend om te lezen dat er zoveel mensen deze film kijken zonder de serie te hebben gezien.

Na het zien van de volledig zes seizoenen van de serie ook weer blij met deze eerste film.

Prachtige vertolking van de rollen door alle spelers !

Best veel verhaallijntjes die op het eind allemaal afgehaakt moeten worden. En het gaat werkelijk nergens over. Ik weet; dat kan soms ook wel eens prettig zijn. Maar ik vond het boek, pardon de serie, beter.

Inderdaad leuk om iedereen uit de serie weer terug te zien maar het verhaal trekt verder op niks. Ik vind het daarom wat overbodig deze film. Wel leuk om te zien dat praktisch ieder character er hier beter/vlotter uitziet.

De enige reden om hier naar te kijken is wat nostalgie naar de oude reeks, die eigenlijk ook wat soaperig was en soms wat té nadrukkelijk feelgood nastreefde, maar dat vond ik toen wel leuk. Voor een leek is er werkelijk geen fuck aan. Het heeft dan ook meer verwantschap met films van FC De Kampioenen en. De collega's. Opportunistische spin-offs die niks om het lijf hebben. Maggie Smith krijgt terecht veel schermtijd omdat dat daar nog een klein beetje (geestig) venijn in zit. Elisabeth McGovern zijn ze gewoon vergeten in het script te zetten en downstairs is er ook niet veel te beleven. Veels te veel versnippering en bijgevolg een compleet overbodige sequel. Bijna foute nostalgie, zelfs. Om snel te vergeten.

"Downton Abbey" van Michael Engler voelt als een comfortabele, doch voorspelbare verlenging van de geliefde serie. Het koninklijke bezoek in 1927 biedt genoeg intriges en nostalgische momenten voor fans, maar mist echte cinematografische durf. De cast blinkt uit, vooral Maggie Smith, terwijl het script veilig binnen de bekende lijnen blijft. Visueel fraai, doch weinig verrassend. Een aardige, maar voor mij nipt voldoende film die vooral trouwe kijkers zal bekoren, maar geen nieuwe hoogten bereikt. 2,5/5