Kimi no Suizô o Tabetai (2018)

Erg serieus onderwerp, luchtig gehouden door een hoofdpersonage dat het beste eruit probeert te halen. Het verhaal is al (veel) vaker verteld en je kunt al een beetje uittekenen hoe het allemaal zal lopen of niet helemaal, dat ze neergestoken werd kwam als een verrassing - aparte twist overigens als je bedenkt dat dat soort dingen zelden gebeuren in Japan, maar als emotionele rollercoaster blijft het erg effectief. De jongen is wel erg stug en afstandelijk, zelfs voor Japanse begrippen; er kan amper een glimlachje vanaf. Zijn ontdooiproces is natuurlijk een belangrijk leidraad in de film, maar het matcht toch vaak niet echt met de situaties waarin hij zich bevindt – je zou denken dat hij autistisch was. Verder gewoon mooi, klein, lief met veel rustig voortkabbelende beelden en dito muziek.

Als je weinig kunt met beide hoofdpersonages wordt het al een stuk lastiger emotioneel te investeren in dit verhaal dat we (hoe serieus ook) intussen al vaker en beter verfilmd hebben gezien. Nu vreesde ik bij de opening met het J-pop nummer (urrghhh) en het feit dat het om een vriendschap tussen een afstandelijk joch en terminaal tienermeisje ging, dat ik niet de doelgroep voor de film was.

Maar getuige het stemgemiddelde ligt dat vermoedelijk aan mij, en is de rest beduidend enthousiaster.

Een anime kijken die OH nog niet gezien heeft, stemt me trouwens ook niet helemaal gerust dat mijn grip op de werkelijkheid niet aan het wegglippen is.

Wat dit type films betreft kijk ik toch liever de live action versies, zeker wanneer de tekenstijl ook niet meteen aanspreekt.

Mooie, rustige film, en ook weer prachtig om te zien. De personages zijn tegenpolen en je vraagt je in het begin vooral af waarom zij zo graag met hem wil omgaan. De toenadering die ze tot elkaar krijgen en hoe hij vooral van haar leert is wel aardig om te zien. Het gaat na haar dood alleen net wat te lang door waardoor het op het einde toch nog een beetje soort van drammerig en saai wordt.

3,5*