Black Christmas (2019)

Bijna kerstmis dus ik dacht laat ik deze eens proberen inplaats van een standaard kerstfilm. Ondanks de slechte recensies... En inderdaad ik had er ook meer van verwacht. Vond hem weinig spannend, weinig bloed te zien voor een slasher. De laatste minuten van de film vond ik hem dan weer wat spannender worden. Maar daar blijft het ook wel bij.

Nee, de juiste term is ''blank'' wat al sinds de 13e eeuw gebruikt wordt; de oudste attestatie van het woord ‘blank’ in het Nederlands stamt uit 1287 en heeft betrekking op de huidskleur.

''Wit'' is een lelijk anglicisme en een links-modieuze politiek correcte weg-met-ons kreet.

Black Christmas (1974), Black Christmas (2006) en Black Christmas (2019)

De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.

De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.

2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.

In de korte samenvatting:

1974: een krappe 2*

2006: 2.5*

2019: 3*

Niet spannend, niet leuk, matig acteerwerk. Visueel soms lekker kleurrijk maar de weinige 90 minuten voelen eerder als 190. 1,0*.