Lynn + Lucy (2019)

Hele indrukwekkende film, prachtig gespeeld. Hartbrekend verhaal.

Degelijk (BBC-)drama over de teloorgang van een jarenlange vriendschap als gevolg van achterklap in een ons-kent-ons buurt. Een dieptriest, maar o zo herkenbaar verhaal met een fraaie rol van nieuwkomer Roxanne Scrimshaw.

Lucy [Nichola Burley] en Clark [Samson Cox-Vinell] zijn net ouders geworden van Harrison. Lucy’s goede vriendin Lynn [Roxanne Scrimshaw], zelf moeder van tiener Lola [Tia Nelson], wenst haar alle geluk. Dat geluk blijkt van korte duur wanneer Harrison sterft en Clark gearresteerd wordt op verdenking van doodslag. In de buurt doen al snel geruchten de ronde dat Lucy juist verantwoordelijk was voor de dood van haar kind. Dat dwingt Lynn om haar relatie met Lucy van nu en van vroeger onder de loep te nemen. Een ietwat naargeestig psychologisch drama, uitstekend gespeeld en geregisseerd, maar met een onbevredigende ontknoping.

Lynn en Lucy zijn boezemvriendinnen die het ondanks hun moeilijke sociale situatie het wel naar hun zin hebben. Zeker wanneer ze op stap gaan, kunnen ze alle zorgen even loslaten. Lynn is de oudere van de twee en heeft een laag zelfbeeld. Lucy is wat losbandiger en trekt de nodige aandacht van het mannenvolk.

Beiden zijn moeders, de één toch redelijk toegewijd had ik de indruk, de andere toch meer alsof het een opdracht was. Een tragische gebeurtenis maakt een einde aan de jarenlange vriendschap. Lynn is gedwongen een standpunt in te nemen en bepaalde handelingen worden onomkeerbaar. Ze trekt op met andere mensen die niet haar type zijn, maar ze wil erbij horen. Mensen als surrogaat vriendinnen wetende dat ze een weinig hoge van haar hebben.

De film is een interessant hoe vriendschap kan evolueren. Weinig gelaagde aanpak, dat wel, maar toch degelijk. De impact van de buurt is groot. Ieder heeft zo zijn oordeel klaar. We zien daar hier een fractie van. Geen grootste film, maar goed om eens mee te pikken.

Een film waar ik vooraf hoge verwachtingen van had. Maar nee, ik werd toch enigzins teleurgesteld.

Ten eerste vind ik alles vrij fragmentarisch waardoor ik niet echt betrokkeen raakte, ten tweede vond ik het beeldformaat 4:3 ronduit storend; alsof je naar een film uit de 50er jaren kijkt.

Roxanne Scrimshaw verraste me dan wel weer positief. Voor mij 3☆