King Lear (1974)

Thou shoulds't not have been old till thou hadst been wise

Met King Lear ben ik aan de laatste dvd van de Shakespeare Collection gekomen die ik een tijd geleden heb aangeschaft. Een interessante boxset met daarin uiteraard deze King Lear maar ook A Performance of Macbeth (1979), Twelfth Night, or What You Will (1988) en Romeo and Juliet (1976) maar bij King Lear had ik een beetje mijn twijfels. Een productie die naar het schijnt voor kinderen gemaakt zou zijn en zodoende ook uit 6 delen van 20 minuten bestaat zodat dit gemakkelijk getoond kon worden tijdens de lessen. Ik verwachte een gefileerde versie van het toneelstuk maar niets is minder waar.

Het toneelstuk an sich zit wel redelijk ver weg in mijn geheugen (ik heb het denk ik in geen 15 jaar meer gelezen en de laatste verfilming die ik zag was Ran en die kijkbeurt dateert ook al uit 2007) maar de essentie blijft perfect overeind. Van die onderverdeling in 6 stukken is op de DVD weinig te merken (er wordt wel geopend met een pancarte met daarop "Part One" maar daar blijft het bij) en dit is gewoon één vlot lopend geheel waarbij we King Lear hemzelf volgen die langzaamaan gek wordt wanneer hij door zijn dochters wordt bedrogen. Een personage dat wel eens erg makkelijk te theatraal kan worden neergezet maar de invulling van Patrick Magee mag er zijn. Het is en blijft compleet over the top natuurlijk met veel grootse en weidse gebaren en monologen die uiteenbarsten van de grootspraak (en het wordt er niet beter op naarmate de speelduur vordert) maar Magee weet die waanzin perfect over te brengen.

Zeker ook in combinatie met Wendy Allnutt die de rol van Cordelia op zich neemt. Een personage dat zich eigenlijk enkel en alleen maar aan het begin en het einde laat zien maar de manier waarop ze fair Cordelia neerzet kon ik wel appreciëren. Sowieso weinig op de cast aan te merken (Ray Smith is een uitstekende Kent en ook Ronald Radd is wel fijn als Gloucester) maar de rivaliteit tussen de twee overige zussen (Regan en Goneril, gespeeld door respectievelijk Ann Lynn en Beth Harris) had misschien iets meer vuur mogen bevatten. Zeker naar het einde toe, wanneer ze elkaar naar het leven staan, voelt het allemaal wat bekoeld aan. Ook een beetje jammer van de wel erg klungelige vechtscènes. De scène waar Gloucester zijn ogen verliest wordt nog gered door de impact van de scène an sich maar het gevecht tussen Edmund en Edgar ziet nogal pover uit.

Tof! King Lear zelf is in het verleden door een aantal grote namen gespeeld (onder andere Anthony Hopkins, Al Pacino en uiteraard Laurence Olivier) maar Patrick Magee moet daar niet voor onderdoen. Verder hier en daar een minpuntje (de klungelige gevechten onder andere) maar over het algemeen toch wel een erg fijne versie. De rol van The Fool lijkt wel wat te zijn ingekort maar ik vond de invulling van Ellis Jones toch ook niet zo denderend dus ik ben daar niet rouwig om.

3.5*