Kala Azar (2020)

Te zien op IFFR 2020

Kala azar | IFFR

Fraaie debuutfilm waarin weinig wordt gesproken. De beelden vertellen op een subtiele wijze, vaak meer suggererend dan tonend. Een verademing tussen de vele films waarin plichtmatig wordt verbeeld en alles talig wordt verteld.

Bijzonder, een Griekstalige Nederlandse film.

Vanaf 20 augustus in de bioscoop (Gusto Entertainment)

Doet zelfs mee voor de Gouden Kalveren dit jaar.

De film heeft niet echt een verhaal en er wordt nauwelijks geproken (ik denk daarom dat het echt een film is voor Ik Doe Moeilijk). Qua thematiek zit er misschien iets in over hoe wij mensen ons onterecht boven de dieren en de natuur plaatsen, maar dat is weinig overtuigend uitgewerkt. Wat de film echter wel een bijzondere charme geeft is dat ik geen andere film ken die zo fysiek of lichamelijk is: neukende lichamen, voedsel bereiden, eten, plassen, blaffende honden, karkassen, insecten, lichamelijk werk op het land, rommel, fabriek, vies worden, aflebberende honden, storm, gras, kippen en nog veel meer van dit soort zaken vormen de inhoud van de film. Wat dat betreft weet de film de kijker heel aardig de scheiding tussen mens en dier, tussen cultuur en natuur op te heffen.

Zo'n film waar het inciting incident in de derde akte zit...

Mijn ding. Fascinerend en intrigerend omdat het qua beeldtaal net een tikje te hermetisch blijft. Subtiel allegorisch voor het leren kennen van het leven en onderlinge verhoudingen, en het accepteren van de aard ervan incl de dierlijke, vleselijke aspecten (kunnen we die wel echt ontstijgen?). Dat laatste komt vooral het duidelijkst naar voren, het vleselijke, in allerlei handelingen met nadruk op "hand"; alleen al het met de hand uit de thee vissen van het ei, of het eerst met de vingers uit de druif pulken van de pitjes. En een wonderlijk absurdistisch maar veelzeggend einde (pun intended). Sprookjesachtig, bij vlagen visueel ook heel bijzonder, het deed me aan Liliom Ösvény (2016) denken. Ja, mijn ding. Dikke 4* en binnenkort nog maar eens kijken. Maar ik snap net zo goed dat velen hier niks in zien en het maar saai vinden. Wellicht projecteer ik een gefantaseerde inhoud. Ik vind het best.

Onsmakelijke film waarin weinig gebeurde en een verhaallijn was ook ver te zoeken

Kala Azar excelleert in onsmakelijke lelijkheid met een verhaal, wat dat ook moge zijn, van niks in 85 kwellend lange minuten.

Beetje een tegenvaller met zijn ellenlange dode scènes. Op zich heb ik niets tegen een traag tempo, maar ook hier wilde het plot niet echt mee waardoor het een saaie zit werd. Van dialogen hoef je het ook niet te hebben, want erg veel gepraat wordt er niet.

Wel is er het nodige respect voor dieren en wordt de relatie tussen mens en dier wat geaccentueerd, maar toch allemaal te weinig om echt aan te slaan. Een film die het meer van beelden moet hebben en die waren bij momenten toch de moeite waard.

Wat mosselen noch vis. Film met potentieel, maar niet altijd super uitgewerkt. Bizar koppel ook. Rond hun gedachtegang en motieven was ook weinig bekend.