How To Ting Ting Yang Rai Mai Hai Leua Ter (2019)

Ik las recent een artikel over de plotseling uit Japan en Scandinavische cultuur ontsprongen modegril het zogenaamde tidying up, of wel mensen die zo minimaal en bezittingloos mogelijk trachten te wonen en door het leven te gaan. Kort erop sprak ik daarover met een vriendin die hier al langer mee bezig was en de wens uitsprak in de toekomst een tiny house te betrekken. Met alle respect natuurlijk, het klinkt allemaal heel romantisch en stiekem zijn we natuurlijk allemaal het meest zen als we ons een kwartier opsluiten binnen de spierwitte muren van het kleinste kamertje van het huis maar ik kan me er weinig bij voorstellen hoe dat iemand op de langer termijn gelukkiger zou kunnen maken. Zelf ben ik een fervant verzamelaar van alles en nog wat dat tweedehands is - dvd's, vinylplaten, stoffige boeken, old school games, posters - er komt geregeld een vracht van binnen - en iemand die echt spullen om zich heen nodig heeft om het gezellig te hebben. Geen materialist maar wel eentje die aan de kleinste dingetjes wel wat emotionele waarde heeft kleven. Zo duurt een zolder opruimen of kast opnieuw indelen hier ook minstens een week. Gelukkig neemt het geen ziekelijke vormen aan, houd ik wel gewoon van een rustig, gestructureerd huishouden en doe ik er verder niemand pijn mee, maar er zijn er wel eens bij geweest die het nodig vonden kritiek te uiten op het feit dat ik al jaren het kaartje van elk door mij bezochte bezochte film in de bioscoop bewaar. Ik op mijn beurt snap dan weer niet hoe makkelijk men bepaalde spullen weg kan gooien, dus gaat die gehele ''less is more'' levenswijze compleet tegen mijn natuur in. Maar goed uiteindelijk zijn we allemaal mensen die ieder iets anders verlangen en bestaat er, zoals met zoveel dingen, geen juiste manier voor, behalve degene die je het meest gelukkig maakt. Ik was dan ook oprecht ontroerd hoe respectvol Nawapol omspringt met beide soorten uitersten, het een menselijker gezicht geeft en hier speelsgewijs een paar keer genadeloos de juiste snaar mee weet te raken. Het is gelukkig geen heel intens drama, al gaat het er in bepaalde scenes misschien net een beetje over wat betreft muziek en uitbundige huilbuien, maar ik heb alweer genoten van zijn zoveelste unieke mix van charme, deadpan en quirky. Mijn filmmaatjes kunnen dit dan ook met een gerust hart op hun festivallijstje zetten, en voor de mensen die nog nooit een Thaise film gezien hebben lijkt me dit een uitstekende introductie. (3,5*)

Opgeruimd huis, opgeruimd hoofd

Een opgeruimd huis, zorgt voor rust in je hoofd. Vanuit het comfort van een ordelijk huis, groeit je creativiteit en levenslust. Wanneer je je minder hecht aan spullen en minder nieuwe spullen koopt kun je je huis ook makkelijker opruimen. Althans..dit wordt gezegd.

Over dit principe zijn talloze boeken geschreven maar de bekendste aanhanger van dit principe vandaag de dag is toch wel Marie Kondo. Maar werkt het in de praktijk wel zo makkelijk? Tot op welke hoogte is het goed om je huis te ontspullen en welke spullen gebruik je weliswaar niet meer maar hebben een dusdanig hoge emotionele waarde dat je ze toch wilt bewaren? En hoe waak je er hier juist ook voor dat je hier dan weer niet in doorslaat? Het bewaren van "pijnlijke" herinneringen bijvoorbeeld. Deze zullen je in veel gevallen meer kwaad dan goed doen, maar dit hoeft niet altijd het geval te zijn. Pijnlijke herinneringen kunnen, wanneer je ze maar lang genoeg bewaard, ook voor een glimlach zorgen wanneer ze een plekje hebben kunnen krijgen op het moment dat je ze na een tijdje weer tegenkomt. Pain makes us feel alive, of zoiets

Over al deze emoties die komen kijken bij het ontspullen van je huis gaat deze Thaise productie, en dit bleek mij meer aan te spreken dan ik aanvankelijk gedacht had. Ook mooi om te zien hoe de moeder van Jean juist lijnrecht tegenover haar staat omdat zij juist de neiging heeft om spullen te bewaren. Het Thaise drama verliest naarmate de speelduur vordert helaas wel behoorlijk wat aan kracht. Dit doordat het verhaal onnodig lang gerekt wordt en de film iets te lang stil blijft staan bij emoties die Jean ervaart bij het opnieuw in contact komen met haar ex. Ik had het slot ook sterker gevonden als het verdriet van Jean was verzandt in berusting. Dat zij door middel van het ervaren van haar pijn vrede kon ervaren met hoe de situatie destijds gelopen was en hem hierdoor een plekje kon geven.

Ik zou dit drama het liefst beoordelen met 3,25*, maar aangezien dat niet gaat en ik 3* net wat te laag vind, ga ik voor de 3,5.

3,5*

De film heeft wel wat maar voor mij gaat het allemaal net te traag. Traag is niet erg als het veel diepgang heeft maar dat mis ik hier. Er word wel goed geacteerd.

Oprecht, sensitief, intelligent drama over waarom opruimen pijn doet. Briljant! En zomaar op Netflix te zien.

Aanvankelijk dacht ik dat Ik Doe Moeilijk ons, zijn Moviemeter vrienden, een kat in de zak had verkocht met deze tip. De film begint als een soort zelfhulpboek over opruimen. Maar dat blijkt slechts schijn! Happy old year wint alleen maar aan kracht als drama. Het is een beetje een tranendal op een gegeven moment maar blijft altijd oprecht en het is fijn dat de personages zich uitspreken. Ook het gebruik van muziek wordt doorheen de film steeds origineler. De beelden ogen naturel en verzorgd. Prachtig eindshot, misschien niet nieuw (of dat weet ik wel zeker), maar tot in de perfectie uitgevoerd, ook van actrice ... dinges.

(PS. Netflix-wedertip dan voor IDM: Elisa y Marcela)

Goeie Netflix-tip inderdaad! Vrij minimalistische film ook van zichzelf, niet enkel over het laten gaan van het verleden maar veeleer over de betekenis van banden en connecties met mensen om je heen en de verantwoordelijkheid voor zowel je eigen geluk als voor de ander die je achterlaat. De film biedt veel boeiende nuances. Krachtig moment was waar Aim Jean confronteert met het zelfzuchtige aspect van haar excuses naar hem toe. Tot drie keer toe wordt expliciet door een personage gezegd dat we uiteindelijk allemaal (moeten) doen wat het beste voor onszelf is, waarmee dat nu juist ter discussie wordt gesteld. Ik vond het, net als eRCee, plezierig dat zaken worden uitgesproken, terwijl het precies zo'n drama is waar je zwijgende personages verwacht. Het was er soms iets over, maar al met al een sterke film.