Ya Ne Splyu (2020)

Lastige film weer. Zoals meestal met Khvaleev een film met een aantal duidelijke pijnpunten maar ook een paar positieve uitschieters. Verhaal is op zijn zachts gezegd wat twijfelachtig te noemen: Een criminele organisatie wil een ambassadeur vermoorden maar dat mislukt. Vervolgens kidnappen ze de vrouw van de ambassadeur, martelen ze haar een week lang met als doel om haar uiteindelijk te kunnen ''brainwashen'' zodat zij vervolgens alsnog de ambassadeur (en dus haar man) vermoord... euhm, oké.. Zie het zelf niet per se als iets negatiefs, maar ik kan me voorstellen dat sommige mensen weinig kunnen met zo'n plot.

Het eerste gedeelte volgt ook nogal het standaard torture porn stramien van genrefilms uit het vorige decennium en voelt een beetje blasé aan. Zoals je van Khvaleev kan verwachten ziet het er visueel allemaal wel weer erg netjes uit en ook de zware electronische soundtrack mag er wezen, maar verder is het hele martelgedeelte wat aan de saaie kant. Je merkt dat Khvaleev z'n kracht daar duidelijk niet ligt. Een hoop obligate shock die niet overtuigd, het hele livestream gebeuren was een jaar of tien geleden misschien nog hip geweest maar voegt hier weinig toe. Matig acteerwerk helpt ook niet echt mee.

Zo'n halfuur voor de eindstreep zet Khvaleev wat gas bij en krijgt de film een lichte SF twist die ik wel kon smaken. Eindelijk komt de boel echt een beetje los, met als absoluut hoogtepunt die hallucinatie sequentie. Het komt weliswaar wat random over en past eigenlijk niet zo heel goed bij de rest van de toon van deze film (deed me eerder wat denken aan het werk van een Firth of Flying Lotus), maar niettemin erg gaaf allemaal. Alles wat erna komt is ook gelijk een stuk beter, zeker de momenten waar Khvaleev wat meer voluit gaat qua visuals en soundtrack.

Beetje een vreemde en onevenwichtige film dus, al kon ik er wel genoeg positiefs uithalen voor een nipte 3,5*. Khvaleev is volgens mij iemand die overloopt van de ideeën en steeds wat moeite heeft zijn films te structureren, maar aan de andere kant maakt dat hem ook wel een interessant regisseur en zijn audiovisuele bravoure is wat mij betreft onmiskenbaar.

"Welcome to Recreation"

Yep...! Regisseur Pavel Khvaleev doet het blijkbaar nog maar eens opnieuw? Een film maken die qua waardering ver onder de maat wordt gewaardeerd! Wars van wat in de mode is, volgt hij zijn eigen plan en zo slecht was dit niet!

Het is in wezen een samenzweringsthriller met een moordaanslag op een Russische ambassadeur, die je bijna nooit zal zien. De Slapeloze Schoonheid uit de titel is ene Mila, een jonge vrouw die wordt ontvoerd en gemarteld als onderdeel van een programma genaamd “Recreatie”. Terwijl via een Dark Web chatroom men mee kan kijken. De chats van de voyeurs sporen regelmatig aan tot meer geweld.

Maar dit is géén echte martel-horror pur sang, het is meer een sciencefiction-horror, er wordt niet overdreven op het gebied van bloed Je kan zelfs spreken van enige terughoudendheid. Dit komt omdat het plan van de ontvoerders ergens anders op gebaseerd is, wat pas in de finale wordt onthuld (al kan de oplettende kijker het helaas wel raden!) Maar lekker was het zeker! Misschien dat dit experiment iets te ver gezocht was? Echter houd er rekening mee dat het dichter in de buurt komt bij David Cronenberg dan bij Laugier's Martyrs

De setting waar Mila gevangen zit was erg mooi en de donkere, groezelige en vieze cinematografie paste perfect! Ja er zijn een aantal verbazingwekkend sfeervolle scènes. De Dark Web chatroom was een iets mindere toevoeging maar vulde het verhaal nog wel aardig aan! Ook is er een erg goed, uitgevoerde macabere trippy-animatiesequentie Tja en met die fantastische animaties, en een onaangenaam voyeuristische blik van begin tot eind was dit toch wederom een heerlijke film!

"Saw meets Martyrs", aldus de geruchten, maar met die insteek valt deze russische thriller nogal tegen. Zo spannend en/ of gruwelijk wordt het namelijk nergens. Dat neemt niet weg dat de film beschikt over heel wat nare en ranzige scenes, maar omdat het script weinig nieuwe elementen aan het genre weet toe te voegen is de impact van het hele gebeuren minimaal. Goed gefilmd en degelijk in elkaar gezet, maar feitelijk komt dit een jaar of tien te laat.

Weer fijn.

Logisch dat deze als Saw meets Martyrs verkocht wordt, klopt ook wel als je naar de eerste helft kijkt, maar op basis daarvan komt Sleepless Beauty wel een beetje tekort. Gelukkig is er ook het tweede deel, waarin de film niks meer op deze films lijkt en gewoon lekker z'n eigen richting uitgaat.

Vooral hulde voor het stukje animatie. Op zichzelf al gewoon erg gaaf, maar het is toch vooral het idee dat Khvaleev het in z'n film reeds opbouwt als iets wat moet doorgaan als een extreme mindfuck. Doorgaans zijn regisseurs "slim" genoeg om dit soort dingen nooit expliciet in beeld te brengen (kan bijna alleen maar tegenvallen), Khvaleev durft het wél aan én slaagt er ook nog in om het te verkopen ook. Nog maar weinig gezien.

De finale is echt een meerwaarde. Alles komt op een mooie manier tesamen, audiovisueel steekt Kvhaleev nog een tandje bij en daarmee brengt hij weer een memorabel stukje film. Iemand die met een afwezig budget nog steeds erg sfeervolle en beklijvende films weet te maken. Zonde dat z'n werk niet op waarde geschat wordt.

4.0* en een uitgebreide review

Khvaleev is verder ook een prima kerel, vandaar weer een interview mbt Sleepless Beauty.

Sterke film uit het nu zo gehate Rusland.

Dit soort thema's zijn altijd wel interessant in een horrorfilm; wetend dat dit bij wijlen ook de realiteit is op kringen op het Darknet. De plek waar je als gewone burger maar eindeloos mag invullen hoe het er daar precies allemaal aan toe gaat.

En of het ook zo geavanceerd en doordacht gaat? Het zal me niets verbazen. Rusland staat in de ban van een terroristische aanslag op een minister en vrij laconiek volgt Mila de nieuwtjes, terwijl ze een nieuw gezelschapsdier in een vissenkom giet. En dan die camerabeelden die haar bezigheden bijhouden, zouden die toevallig ook niet onderschept zijn door types die er helemaal niet bij horen te komen? Het antwoord lijkt duidelijk te zijn wanneer ze, voordat ze het weet, ontvoerd wordt uit haar woning en in een een of andere kamer belandt.

Ja, dan kan je al een beetje raden wat er gaat gebeuren.

Het wordt al akelig als die luidspreker in die kamer de ijskoude instructies geeft en er vervolgens een gehersenspoeld kind (haar dochter?) mag spreken. Dan die vuilnisemmer en uiteindelijk haar gebivakkeerde handlanger die als vrijwilliger mag dienen.

Je weet waar dit heengaat en de psychische marteling die Mila ondergaat is echt sick. Alles lijkt te zijn voorgepland en waarom Mila het doelwit wordt? Wie zal het zeggen. Dat de martelingen meer geestelijk dan lichaamlijk zijn (dus verwacht inderdaad geen Saw) is een rakende insteek. En wat de functie daarvan moet zijn?

De belangrijke regel is dat Mila niet mag slapen. Als alternatief krijgt de in de nachturen een virtual reality-masker waarbij de sf-elementen een rol beginnen te spelen. Nadat er nog geduldig wordt gedaan over wat er werkelijk in dat masker te zien is worden we ineens getrakteerd door een fucked up compilatie aan animaties. Toch wel een creatief gegeven, al wordt de intentie wel veel duidelijker. Dit geeft de film al meteen een surrealistisch tintje. Daarbij is dat stukje met die tweeling-oma's ook meegerekend.

En het einde.... Dat dus!

Sleepless beauty is een indrukwekkende traktatie die je aan het denken zet en waarin het acteerwerk, de grimmige sfeer, het surrealisme en de gekte goed gevormd en getimed worden. Dit zorgt ervoor dat het toch niet zo'n halfbakken martelfilm is die slechts is gemaakt om te shockeren. Zeer knap.

4,0*

(Als je prime abonnement hebt kostenloos 14 dagen Fear abonnement erbij en dan kun je deze film met Nederlandse ondertiteling kijken).

Ongemakkelijk geheel, te prijzen dat het niet volledig op de de body horror toer gaat maar op het mentale vlak stuurt.