Azali (2018)

Traag en weinig bijzonder.

Uitstekende korte analyse van de meneer boven mij. Inderdaad enorm traag. Sowieso was de editing nogal eens brak, net als het camerawerk. Ik had soms het idee naar een veredelde amateurfilm te kijken, waarin het verhaal wat chaotisch wordt verteld en allerlei kanten uitvliegt ondanks de focus steeds op 1 persoon. Weinig memorabele scènes, acteerwerk was ook niet meeslepend en het verhaal is een wat matige uitwerking van gekende thematiek. De sfeer is op momenten wel aardig getroffen en af en toe fraaie beelden van Ghana, maar daar blijft het bij. 1,5*.

Ondanks zo nu en dan amateuristisch acteerwerk,was het een erg boeiende maar ook schokkende inkijk in het Ghaneese leven. Het verschil tussen het platteland en de stad. Een film die tot denken zet en lang bijblijft.

Schrijnend verhaal over een tiener, die met de hulp van haar moeder weet te ontkomen aan uithuwelijking, maar uiteindelijk van de regen in de drup terechtkomt. Een rafelige film, die eruitziet als een documentaire en nagenoeg gespeend is van emoties. Daar hadden de filmmakers meer van moeten maken.

Intrigerend uitgangspunt over uithuwelijking en de positie van (jonge) vrouwen, maar iets te weinig beklijvend om echt aan te slaan. Niet rauw of intens genoeg of ware dat de sentimenten iets te veel opspeelden. Niet geweldig geacteerd ook. De Ghanese hoofdstad Accra komt wel mooi in beeld, maar veel meer dan dat zal ik niet onthouden uit de film. Weinig vernieuwends of iets te weinig peper om meegezogen te worden.

Een verontrustend gegeven wordt door regisseur Kwabena Gyansah vakkundig om zeep geholpen door een groot gebrek aan focus. Er worden zo onmenselijk veel personages in Azali geïntroduceerd dat het voor mij als kijker na enige tijd zoeken was naar het precieze hoofdpersonage. Daarnaast komt het allemaal traag op gang en is het acteerwerk van Asana Alhassan als Amina ronduit belabberd. Enige emotie hoeven we vanuit haar kant niet te verwachten, want het lijkt eerder alsof ze het allemaal maar een saaie boel vind. De beeldregie van Gyansah is voor een verhaal als deze niet bepaald interessant. Enkele authentieke beelden van het Ghanese landschap maken indruk, verder wordt er beduidend weinig gedaan om het zware verhaal enigszins drukkender naar voren te dirigeren. Richting de slotfase wordt er uitgepakt met een bijzonder schokkende geweldsuitspatting, maar dat is meteen alle indruk die een film als Azali achterlaat. Gyansah zoekt te hard naar de dramatiek en betrekt veel te veel om dat gepast naar voren te brengen. Na enige tijd kan je door de bomen het bos niet meer zien en verzandt de film in een vermoeiende opgave, terwijl de inhoud erg sterk is. Jammer.

Misschien niet goed maar ik ben wel minder milder dan mijn voorganger. Ook zie ik geen gebrek aan focus maar eerder een gebrek aan ervaring in het filmmaken. Veel houterigheid in montage en in verhaalontwikkeling maar deze film heeft wel iets te zeggen. De tradities op het platteland zoals uithuwelijken en mensensmokkelaars (die blijkbaar in eigen familie te vinden zijn) tot de criminaliteit in de grote stad met eigen wetten en verkrachting. On the road gevoel (we gaan van Noord Ghana met nog veel ruraal gebied en traditie naar het zuiden in Accra met de wet recht van de sterkste) en niet blind voor wat in het land gebeurd. De couleur locale met de kleurrijke klederdracht en de slums in het havengebied met een Afrikaanse soundtrack creëert een authenticiteit. Azali mist vakkennis maar wel met een oprechte bezorgdheid voor het land en zijn mensen gemaakt.