Tigertail (2020)

Uitstekende film over een jongeman uit Taiwan die naar Amerika vertrekt om daar een bestaan op te bouwen. Ondanks dat de film een heel leven beslaat, heeft de film een rustig tempo. In feite gewoon een liefdesverhaal maar met flink wat thema's daarin verwerkt (bestaan als immigrant, generatiekloof en de keuzes in het leven en de gevolgen daarvan). Een kleine 4.0 sterren voor dit prima regiedebuut van Alan Yang.

Een heel leven in anderhalf uur. Das dan wel heel erg krap he.

Ja, ik vond dit ook een hele fijne warme film om te zien. Geen idee wat het is, want een heel leven in anderhalf uur stoppen gaat meestal faliekant mis. Nu richt men zich in dit geval vooral op de relaties die de hoofdpersoon heeft met zijn jeugdliefde, vrouw, dochter en moeder, waardoor er wel enige focus is die helpt. De rest eromheen is aankleding en alles is net voldoende dat het als volwaardig deel in de film voelt. Zo krijg je een heel aardige blik op de hoofdpersoon en zijn leven en doordat hij terugkijkt op zijn leven voel je als kijker ook enige nostalgie naar vervlogen tijden. Mooi ingetogen geacteerd, visueel prima en qua tempo ook goed. 4,0*.

Een film met een duidelijke boodschap die goed wordt verbeeld en vertolkt. De boodschap? Ga niet naar Amerika! Of was het misschien: wees gelukkig met wat je hebt en volg je hart en niet je geweten.

Levenskeuzes

Tigertail is een mooi voorbeeld van een cruciale keuze die je op een bepaald punt in je leven kunt maken, en waarvan de consequenties zich vervolgens over je gehele leven uit kunnen strekken. Pin-Jui lijkt voor de buitenwereld alles in zijn leven bereikt te hebben wat hij in zijn jonge leven ooit had willen bereiken. De realiteit blijkt anders wanneer hij, naarmate hij ouder wordt, zich steeds meer begint te realiseren dat hij de "hoofdprijs", in de vorm van zijn grote jeugdliefde, aan zich voorbij heeft laten gaan. Pin-Jui krijgt de kans om the American Dream in Amerika te gaan leven. Een kans die hij maar al te graag aangrijpt om te zorgen dat zijn moeder een beter leven kan krijgen. De prijs die hij hiervoor moet betalen om dit te bewerkstelligen is hoog: namelijk door middel van een gearrangeerd huwelijk. Vanaf het eerste moment dat hij zijn toekomstige vrouw ontmoet wordt pijnlijk duidelijk dat de twee geen enkele connectie hebben samen, en na verloop van tijd is duidelijk dat de keuze die Pin-Jui (die inmiddels een man op leeftijd geworden is) in het verleden gemaakt heeft, hem voor het leven getekend heeft.

Ik ben een groot liefhebber van verhalen die zo uit het leven gegrepen kunnen zijn en dit drama is hier een heel goed voorbeeld van. Het zou mij niet verbazen als dit bij sommige kijkers oud zeer naar boven zal halen, over een eigen stukgelopen (jeugd)liefde, waarbij de relatie wellicht anders gelopen zou zijn als er een andere cruciale keuze zou zijn gemaakt. Een geliefde verliezen is pijnlijk, maar men kan ook opnieuw de liefde vinden die je in je verdere leven heel gelukkig kan maken. Dit werd hier ook goed duidelijk in de scène in het restaurant. Yuan lijkt hier de liefde en het geluk elders gevonden te hebben, wat ook van haar af lijkt te stralen. Het valt haar ook meteen op dat Pin-Jui een oude man geworden is. Het leven heeft hem duidelijk veel zwaarder getekend dan dat bij haar het geval lijkt te zijn geweest. Het leven is soms bepaald geen sprookje, omdat meerdere malen opnieuw de liefde vinden, absoluut geen vanzelfsprekendheid is. Zeker niet wanneer je in een verkeerde keuze blijft hangen.

Naast deze boodschap lijkt Tigertail ook te gaan over het onder ogen komen van consequenties. Dit naar aanleiding van beslissingen die mensen eerder in het leven genomen hebben, en de situatie vervolgens te accepteren zoals deze is, en daarbij te waarderen wat je wél in je leven hebt. Zoals in het geval van Pin-Jui zijn dochter en de vader-dochter relatie die zij zo graag met hem wil hebben.

Ik heb veel pluspunten te benoemen maar geef toch "maar" een 3,5 omdat ik een aantal zaken wel gemist heb. Zo had ik ook graag meer gezien van het leven van Yuan, nadat Pin-Jui plots het land verliet, wat ook zeker aan het tempo van de film in zijn geheel bij had kunnen dragen. Deze vond ik namelijk vaak wel een tikkeltje te traag, ook al bedraagt de speelduur slechts anderhalf uur.


3,5*

mooie film om te zien..

Relax sfeertje, mooi muziek.

Alan Yang kopieert 30 jaar na datum nog een keertje het werk van Ang Lee. Jammer genoeg voegt hij daar erg weinig aan toe, en Lee's werk van 30 jaar geleden ook al niet zo speciaal. Nog enigszins sfeervol geschoten, maar verder is het weinig interessant.

Net niet.

Ik hou wel van dit soort verhalen, met ietwat verbitterde of cynische personages die met een wrang gevoel terugkijken op wat geweest is. De melancholische sfeer hangt hier ook als een wolk boven de film. De muziek helpt daar uitstekend aan mee en ook visueel kan men voor sfeervolle taferelen zorgen.

Maar de (sterke) scènes in Taiwan staan in schril contrast met de hedendaagse scènes in Amerika. Dat gedeelte is bizar genoeg nogal soapachtig. De scènes tussen vader en dochter zijn erg matig geacteerd. Daar verliest de film mij in z'n zwaarwichtigheid en dooft de kaars langzaam maar zeker uit.

3

Grover [Tzi Ma] heeft een leven opgebouwd in de VS sinds hij China heeft verlaten om een beter leven te krijgen. Zijn dochter Angela [Christine Ko] is van hem vervreemd en hoopt hem beter te leren kennen door meer te weten te komen over zijn verleden. Daarmee dwingt ze haar vader om zijn verleden en het bijbehorend onverwerkte verdriet te verwerken. Prachtig gefilmd familiedrama is te conventioneel om te beklijven, ondanks goed acteerwerk en een stemmige soundtrack. De titel is de Engelse vertaling van de naam van het dorpje waar Grover opgroeide.

Degelijke film over een immigrant die in de Verenigde Staten zijn heil zoekt nadat de toekomst in zijn geboorteland Taiwan weinig soelaas bood. Om deze stap te zetten moest hij zijn verstand in plaats van zijn hart volgen. Hij laat zijn grote liefde achter, stapt in een verstandshuwelijk en stelt decennia later vast dat na vele opofferingen en tegenslagen financieel geslaagd is, maar sociaal-emotioneel een zware tol heeft betaald. De moraal van het verhaal die hier wordt opgeworpen is of hij hierbij destijds de juiste keuze heeft gemaakt.

De film springt geregeld van de ene levensfase van Grover in de andere, heden en verleden switchen vlot, maar door de prima montage blijft het goed te volgen en is het geheel onderhoudend. Zo heel erg veel gebeurt er niet, maar de omstandigheden en dialogen zijn best prima.

We kijken naar een Grover, vereenzaamd en vaak alleen etend aan tafel, wegdenkend naar zijn leven. Waar is het fout gelopen, hoe is het zover kunnen komen? Het is nu aan hem om zijn heden en toekomst te redden ... Het enige wat hem nog rest is de vader-dochter relatie, want zijn grote liefde lijkt hij definitief kwijt te zijn.

De tijdsprongen lijken aanvankelijk wat hinderlijk om een goed inzicht in het verhaal te krijgen, maar mits wat geduld en inzet bij deze kijker, werd alles wel zonneklaar.

"Mijmeringen en overpeinzingen over de vele kronkels die in een leven zijn opgeslagen", is zowat het thema van deze al bij al mooie film.

En wiens leven houdt geen harde realiteit in, geen opgelegde verplichtingen, geen misverstanden en verkeerde beslissingen, geen stukgeslagen illusies naast zoete herinneringen, onvoldaanheid ook.

Alan Lang laat alle overwegingen en nostalgie ondereen vloeien, met knap acteerwerk, mooie muziek en overtuigend acteerwerk als bijkomende pluspunten.

Beter dan het gemiddelde cijfer hier, m.i.

Rustig en zeker niet overhaastig bekijken, zo valt hij in zijn beste plooi.