Herself (2020)

Vanaf 8 april 2021 in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

EDIT: vanaf 16 september in de bioscoop.

De film caramboleert tussen bruut huiselijk geweld aan de ene kant en zorgzame kameraadschap aan de andere kant. Het is in menig opzicht dé film van Clare Dunne, die niet alleen de hoofdrol vervult, maar ook het verhaal schreef. Ook het optreden van de beide kinderen mag geroemd worden. Ondanks de dramatische ontwikkelingen heb ik er een goed gevoel aan overgehouden.

Wanneer echtgenoot Gary [Ian Lloyd Anderson] haar voor de zoveelste keer in elkaar slaat, durft Sandra [Clare Dunne] het eindelijk aan om de hulp in te roepen van de politie en een scheiding aan te vragen. Ze woont tijdelijk in een luxe hotel en probeert als schoonmaakster haar hoofd boven water te houden en te zorgen voor haar jonge dochters Emma [Ruby Rose O’Hara] en Molly [McCann]. Ze vindt steun van Peggy O’Toole, een voormalige huisarts met een heupaandoening bij wie Sandra schoonmaakwerk verricht. Maar de voogdij over haar kinderen dreigt in gevaar te komen wanneer Molly [Molly McCann] doodsbang blijkt te zijn voor Gary en Sandra haar niet langer bij haar vader wil laten blijven. De opening doet een dik aangezet familiedrama vermoeden, maar dat blijkt gelukkig erg mee te vallen. Het scenario, gebaseerd op een verhaal dat Dunne zelf schreef, gaat niet zozeer over de strijd tussen vader en moeder, maar over hoe Sandra met de hulp van (onverwachte) vrienden overeind blijft om haarzelf en haar kinderen een nieuwe toekomst te bieden. O’Hara en McCann zijn uitstekend als de zusjes en het einde is verrassend en bezorgt je ongetwijfeld een flinke brok in de keel.

Gruwelijk, dat huiselijk geweld. Mooie rollen van de moeder en de kinderen.

Zouteloze troep. Werkelijk elk probleempje verdwijnt als sneeuw voor de zon. Halverwege dacht ik nog dat dit iets is als Ken Loach meets Hornbach, maar laat dat Ken Loach maar weg.

Dit is Johan Nijenhuis meets Hornbach.

Bah, zoete kleffigheid.

We hebben deze film rustig met familie bekeken
Ik ben grote fan van dergelijke britse/ierse dramafilms.
Desondanks een goede start bleef ik wel wat op mijn honger zitten op het einde....en nu...?
Alles weg, geen geld meer? Enkel een hoopje as en een kruiwagen.....
Dit is uiteindelijk een voorspelbare scene die ik halverwege de film zou verwacht hebben hebben.
Een happy end is zeker niet aan de orde, maar de verhaallijnen konden wel creatiever gebracht worden.
De familie van de echtgenoot mocht ook gerust wat meer door het financiële slijk worden gehaald.

Al bij al een goede film en goed geacteerd, maar er zat meer in... dus ...een gemiste kans.

Best boeiend en sterk drama.

Schrijnend portret van intrafamiliaal geweld waarbij de jonge moeder Sandra ondanks de angst die ze uitstaat niet bij de pakken blijft neerzitten en haar spullen pakt. Door deze moeilijke beslissing te nemen komt ze tot de vaststelling "Wat nu?". Niet evident om op die manier dakloos te worden en diverse jobs te moeten combineren om letterlijk te overleven.

Het is een film die het doorzettingsvermogen van Sandra in de verf zet. Borst vooruit en steeds vooruit kijken. Maar ondanks alle goede voornemens heb je steeds het geluk nodig om te kunnen beschikken over een netwerk. Een netwerk dat werd uitgebouwd op school of haar werkadresjes.

Pakkend einde toch wel en een treffende quote van één van de vriendinnen. "Gary heeft zichzelf vernietigd in een poging jou te vernietigen". In blinde afgunst heeft hij zich inderdaad overspeeld. Game over. En Sandra, zij spitte voort ...

Goeie film over een vrouw met twee dochtertjes die haar man verlaat die haar mishandelt. De film gaat duidelijk over huiselijk geweld, maar ook over vooruitkijken en op eigen benen staan. De scenes met het huis bouwen zijn wel leuk om te zien, maar iets te feel-good vergeleken met de rest van de film. Desondanks weet de film op sommige momenten wel te ontroeren.

Fijn filmpje.

Het blijft toch moeilijk voor me om te begrijpen hoeveel mensen accepteren in een relatie totdat daar een eind aan komt, gemaakt wordt, of onontkoombaar blijkt te zijn. Wellicht snap je dat beter in een relatie met kinderen, en dat is me goddank bespaard gebleven - zeg ik achteraf. Of familiedruk, en daar heb ik me ook nooit heel veel van aangetrokken.

Misschien had de uitwerking van het thema net iets beter kunnen zijn met wat meer subtiliteit - het einde met de brand lag me niet zo eerlijk gezegd. Maar buiten dat is het thema mooi getroffen - hoe je van slachtoffer opkrabbelt en iets doet om trots op te zijn. En nouja, mijn vader heeft zijn eigen huis gebouwd, wie dat doet is gewoon een held.

In de bezetting kudos voor Anderson - je moet het maar aandurven om zo'n hufter te spelen. Evengoed voor de zekerheid maar even een speld in een voodoopop straks, stel dat het geen method acting was maar zijn eigen persoonlijkheid. Verder was ik niet bijzonder onder de indruk van de acteurs, al moet gezegd dat de kinders schattig zijn. Maar dat is meestal wel zo met filmkinders.

Aangrijpend drama, de 2 kinderen spelen trouwens geweldig, net Clare Dunne, deze 3 maken de film ook.

Wat een mooie film. Een drama over huiselijk geweld en een echtscheiding dat goed in beeld wordt gebracht, met uitstekende acteerprestaties van iedereen. Sandra's angst en trauma kun je als kijker bijna voelen en de soundtrack is lekker en past perfect bij deze film.

Als actrice werd Clare Dunne overal afgewezen omdat ze een moedervlek onder haar linkeroog heeft. Het getuigt van wilskracht dat ze daarom herself het scenario ging schrijven voor een onafhankelijke productie. Ze speelt zelf de hoofdrol en de moedervlek zit erin verwerkt. Ze haalde inspiratie uit persoonlijke ervaringen, maar het is fictie. Het Ierse accent, de sobere stijl en de natuurlijke omgeving versterken het gevoel dat je op het smaragden eiland zit. Het beperkte budget wordt ruimschoots gecompenseerd door de geestdrift van haarzelf en de twee kindacteurs.

Een vrouw slaat op de vlucht voor partnergeweld, maar weigert zich bij de slachtofferrol neer te leggen. Enkele flashbacks tonen de problemen uit haar verleden. Het bouwen van een huis is ook een metafoor voor het heropnemen van het eigen leven, je lot in eigen handen nemen. In letterlijke zin is een huis bouwen veel moeilijker dan het reclamespotje doet vermoeden en zou het waarschijnlijk minstens dubbel zoveel kosten als gepland. Even vreesde ik voor een voorspelbaar happy end, maar dan krijgen ze af te rekenen met enkele onverwachte tegenslagen. Er gaat een wij-tegen-de-wereldgevoel van uit.

Een aangrijpende film, gezien de inhoud,van het verhaal.

En waarin, prima geacteerd wordt.

Over een vrouw die te maken krijgt met huiselijk geweld.

En tegen maatschappelijke problemen aanloopt.

Vanwege haar nood situatie, voor haarzelf en haar kinderen een woning tracht te krijgen.

Wat niet lukt, en als redmiddel haar eigen huis wil bouwen.

Een film met verschillende problemen en uitdagingen, vanwege de toestand, waar zij en haar kinderen in verkeren.

Een prima film.

Film over partnergeweld. Niet de eerste over dit intrieste aspect van het familiaal leven, overtuigend verhaald en vertolkt met enkele markante scènes zoals deze waarbij het kleine dochtertje getuige is van het extreem geweld dat haar moeder ondergaat.

Is ook het verhaal van een zeer moedige vrouw die alles over heeft voor haar kinderen en strijdvaardig blijft doorheen de tegenslagen.

Een terugkerende bedenking bij het zien van dergelijke films is het besef hoe moeilijk en delicaat het is voor een rechter om het gebeuren juist in te schatten, niet in het minst door het optreden van de betrokkenen (voorkomen, ogenschijnlijke geloofwaardigheid, mondigheid) en van de advocaten die graag feiten uit hun context durven halen om de zaak éénzijdig voor te stellen.

Sterk drama. Het verhaal is aangrijpend en wordt ijzersterk uitgewerkt door Lloyd. De opbouw is goed en de film hakt er direct in. Wat volgt is een afwisseling van drama en heel soms ook wat luchtigheid zodat het geheel niet te zwaar wordt. Het einde hakt er behoorlijk in en weet de kijker goed te raken. Het acteerwerk is dik in orde. Prima film. 4.0

Dit drama eens geprobeerd en vond hem de moeite waard. De cast deed het prima en het verhaal verveelde niet, mede door de korte speelduur. Het einde was minder feel good dan verwacht.