Fangio: El Hombre Que Domaba las Máquinas (2020)

Aardig maar niet heel bijzonder.

Deze docu over Juan Manuel Fangio eens geprobeerd. Een naam onlosmakelijk verbonden met autosport en tevens een naam die snel valt bij het opsommen van een lijstje beste coureurs ooit. Sterker nog collega's en de rijders van nu zijn vrij uitgesproken, Fangio was een fenomeen, zoveel is wel duidelijk.

Aardig zijn de oude en nostalgische beelden, de prachtige wagens en de 'andere' manier van racen dan nu. Duidelijk is wel dat het tegenwoordig een technologische oorlog is, waar het juist vroeger toch echt draaide om de klasse van de coureur en met name wat hij voelt. Zoals Lauda in Rush zegt: I have a good ass. Iets dat Fangio ook gehad zal hebben.

Toch slaat deze ode aan Fangio niet echt aan bij mij. Vooral omdat ik na 90 minuten denk, het ging over Fangio maar enige idee over zijn achtergrond of karakter heb ik niet echt gekregen. Sterker, Fangio is een vreemde voor me. Het is ook de reden dat Fangio niet een blijvende indruk maakt. Resultaat, aardig voor een keer.

Mwah.

Misschien is de afstand tussen de Formule 1 van nu en de tijd van Fangio gewoon te groot. Te groot voor deze documentaire die vooral leunt op een paar talking heads die vertellen hoe geniaal Fangio precies was, maar daar eigenlijk nauwelijks in slagen. Nouja, het is altijd leuk om Jackie Stewart te zien praten, daar niet van - en het moment dat hij blij verteld dat hij Fangio's handtekening heeft is wellicht het beste uit de hele film. Dat en de laatste scene, waarin je dan eindelijk iemand in een auto uit die tijd ziet rijden. Misschien was het geheel wel gaan leven als er meer van dat soort beelden gebruikt was.

Een groot (sport)man, maar geen al te hoogstaande documentaire. Vooral die professor (Andrew Bell?) die aan de hand van allerlei statistieken tracht aan te tonen dat Fangio onmiskenbaar de grootste allertijden is, komt steevast onderbreken met een karrevracht aan quasi-nutteloosheid. Grafiekjes waarop Fangio hoger staat dan andere kampioenen doorheen de tijd, ... Terwijl nochtans de algemene teneur doorheen de documentaire ook wel wat is dat je die tijden niet kan vergelijken. Dat de kwaliteiten waar racepiloten vandaag over dienen te beschikken (jong, snelle reactietijd, goed getraind om de G-krachten tegen te gaan, ...) verschillen van toen (ervaring, lef, wagenbeheersing, ...). En dan vooral ook hoe teams toen en nu (100+ koppig) enorm verschillen.

Zijn punt ook dat Fangio met niet minder dan 4 constructeurs wereldkampioen werd en dat dit niet snel zal worden geëvenaard, hier wordt tijdens de documentaire zelf brandhout van gemaakt (was het uit de mond van Sir Jackie Stewart?) want tegenwoordig zijn de rijders gebonden aan contracten van 3 à 5 jaar bij dezelfde constructeur. Dus door die gebondenheid alleen al zal inderdaad niemand nog binnen een zelfde tijdspanne met 4 verschillende constructeurs de rijderstitel kunnen behalen. Tegenwoordig zou je daarvoor al een carrière van zowat 15 jaar aan de top bij telkens een topteam moeten halen, helemaal niet evident (doch niet ondoenbaar).

Daarnaast miste ik toch net iets meer achtergrond. Er kwamen ook wel interessante zaken voorbij, zoals hoe Fangio eens met de grootste moeite met onder meer een geleende wagen net op tijd kwam voor de start van een Grand Prix, en hoe de dood van Onofre Marimón werd beleefd, en de interventies van Jackie Stewart zijn altijd een meerwaarde. Ik zou gewoon wat minder de vergelijking tussen verleden en heden gemaakt hebben en gewoon volledig toespitsen hoe de sport toen was, en Fangio daarin zijn weg zocht en vond. Sowieso uiteraard ook altijd prachtig om die oude beelden te kunnen aanschouwen. En wat was dat bij de aftiteling?

Fangio werd wereldkampioen in 1951 in zijn tweede jaar voor Alfa Romeo (1950 ging nipt naar Farina), in 1954 (nadat hij seizoen 1952 had moeten uitzitten en 1953 aan Ascari moest laten) met Masarati en Mercedes/Daimler-Benz, in 1955 nog eens met Mercedes/Daimler-Benz, in 1956 voor Scuderia Ferrari en tot slot in 1957 nog eens voor Maserati. Tot op heden houdt de Argentijn naast kampioen met 4 teams nog een handvol records:
* oudste wereldkampioen (46j, 41d)
* 46,15% winst percentage
* 68,63% podium plaatsen
* 55,77% pole positions
* 92,31% eerste rij starts
* 45,10% snelste ronde
=> cijfers die uiteraard bijna onverbreekbaar zijn in moderne tijden

Verrassend genoeg wist hij wel nooit de legendarische Mille Miglia te winnen, in 5 pogingen.