Enkele vluchtelingen wachten op een Schots eiland op de goedkeuring van hun asielaanvraag. Een van hen is de jonge Syrische Omar, die een passie heeft voor muziek. Van zijn thuisland bracht hij een muziekinstrument mee dat vroeger aan zijn opa toebehoorde.
Sober, indringend verhaal over asielzoekers die op een afgelegen eiland gelaten de beslissing over hun status afwachten. Een film vol symboliek zoals het schier eindeloze en verlaten landweggetje, dat nergens heen lijkt te leiden. Schrijver/regisseur Ben Sharrock doorspekt zijn film over uitzichtloosheid, lethargie en uiteindelijk ook zoiets als hoop regelmatig met hilarische intermezzo’s. Amir El-Masry (én zijn haast onafscheidelijke oed) zetten een sterke acteerprestatie neer. Een mooie film over de achterkant van het wereldwijde migratieprobleem.
Onmenselijke verveling. Soms kom je zo'n film tegen die voor jou persoonlijk gemaakt lijkt te zijn. Voor mij heeft 'Limbo' (2020) precies die perfecte mengeling van surrealisme, droogkomische humor, Schots natuurschoon en maatschappijkritiek. De jonge Syriër Omar (Amir El Masry) zit gevangen in het vagevuur van een asielstatus. Hij wordt langs de ene kant getergd door hoogstaande verwachtingen van het thuisfront en opgedane trauma's, maar langs de andere kant blijven goedbedoelende Schotten hem als een buitenstaander zien. Omar wacht en wacht en wacht...en wacht. Alleen zijn trouwe Oud (een Oosters snaarinstrument) herinnert hem nog aan de persoon die hij was en die hij misschien weer kan worden. Als het wachten voorbij is. Ooit.