Cryptozoo (2021)

Bijzondere stijl. Shaws vorige film nog wel hier op de stapel liggen trouwens, misschien eerst die maar eens kijken.

Vanaf 18 november in de bioscoop (September Film Distribution)

Aardige (teken)film die de sprookjesachtige premisse dat mythische wezens (eenhoorns, zeemeerminnen, etc) wel bestaan maar zeldzaam zijn en zich verborgen houden combineert met het experimenteren met nieuwe wapens en het dromen van utopieën rond 1967 in de bijbehorende stijl van de undergroundstrips van die tijd, maar dat ook combineert met de hoop op (droom van) de integratie van mensen die er anders uit zien in de maatschappij. De film doet aldus wat denken aan The Shape of Water (Film, 2017) maar haalt niet het niveau van die film.

“I just worry that the outside world is never going to accept us”

Hippie-animatiefilm maar dan uit 2021. De film speelt zich niet alleen af in 1967, maar het ziet er ook zo uit! Vol met; psychedelische jaren zestig-illustraties, veel bloemen-en-kleuren caleidoscopische scènes en naakt. In de opening is er direct de Amerikaanse hipster Matthew en zijn vriendin Amber die stoned de liefde bedrijven bij een kampvuur. (liefde, vrede en nog geen 10 minuten later, moord) Daarna.. is het... Poeh...veel gepraat over een Baku-cryptid, een soort Japans (tapir) olifantje die ‘de dromen van de tegencultuur’ op kan eten en oei, oei, oei, wat moet je meeleven met al deze zielige opgejaagde andere wezens. Tja de naïef wereld-verbeterende boodschap van de jaren '60-'70. En soms ook wat lichte moderne boodschap over spanning tussen integratie en acceptatie en tussen dierentuin en vrije natuur. Soms was ook het best charmant hóór maar het is zelden echt opwindend om naar te kijken. Het lijkt op een soort drugstrip te lijken, maar dan iets te overdreven gestileerd, soms ook een beetje vervelend en slepend. Maar als je niet allergisch bent voor een flinke portie goede bedoelingen, en apart tekenwerk, dan heb je nog aardig plezier bij het bekijken. Laat ik aan de positieve kant blijven!

Prachtige stap vooruit weer na Dash Shaw's vorige film (die ik direct hiervoor zag) My Entire High School Sinking into the Sea (2016). Zijn tweede langspeler is nog meer dan zijn debuut wild inventief, volledig non-conformistisch en ontzettend kunstzinnig gemaakt. Verhaaltechnisch is er genoeg diepgang voor wie daar waarde aan hecht, maar zelf heb vooral met open mond zitten kijken naar de immense creativiteit op het scherm. De animatie is wat jerky, maar dit is wel de meest vernieuwende animatie die ik dit jaar heb gezien.

Net als Shaw's vorige film is dit niet gemaakt voor het grote publiek, maar mocht je warm worden van namen als Bill Plympton en Don Hertzfeld, en je open staat voor wat minder traditionele animatie specifiek gemaakt voor volwassenen, dan zou ik Cryptozoo zeker een kans geven.

4,2*

Een mythisch dier dat in de nacht alle kwade dromen opzuigt, is dat niet wat we allemaal nodig hebben - is dat niet de reden waarom we een vriendelijk glimlachende teddybeer van onze ouders krijgen, dat ze wensen dat we de vredige slaap beleven die ze zelf, wij allemaal zo graag zouden willen beleven maar zo vaak niet kunnen vinden.

Is dat zweverig, 'new age', jaren-60, naief-wereldverbeterend? of is de mens gewoon deel van de natuur, en zijn alle dieren gezien of ongezien onze familie. Hebben de muizen en de egel die in mijn tuin wonen recht op hun plek daar, en ben ik moreel verplicht om ze te ondersteunen-zover-ik-kan in de koude winter nadat ik ze uit mijn keuken verjaagd heb, ondanks dat ik ze eigenlijk nooit meer zie en het dus niet meer over hun entertainment value gaat. Vogeltjes krijgen daar vaak het voordeel van de twijfel mee met hun vrolijke kleurtjes, maar de wormen, kevers en vleermuizen zijn net zo goed deel van de secret commonwealth, grotendeels voor ons aller gemeenschappelijk belang aan het werk terwijl we daar eigenlijk nooit iets van zien of van merken.

En de baku ook. Ik denk dat er ergens hier een in de buurt zitten moet, want ik slaap best goed - behalve dan door de aanhoudende last van mijn schouder waardoor ik niet op mijn linkerzij liggen kan of de aanhoudende herrie van de verbouwing van de supermarkt aan de overkant van de straat. Maar dat is niet het domein van de baku. Wel een teken dat we haar moeten helpen om haar domein veilig te houden, en ook voor onszelf.