Lost in America (1985)

Goeie film, maar ik werd er een beetje depri van. Ze hebben geld en success en ze zijn niet blij... en dan zijn ze zonder geld en success nog niet blij.

niet echt een topfilm, er zitten wel enkele goeie scenes in, maar niet een film om voor thuis te blijven.

Raar, op Rotten Tomatoes krijgt hij 96%

Mijn eerste filmervaring met Albert Brooks en het smaakt ook gelijk naar meer.

Had op het eerste gezicht een vrij flauwe film verwacht maar dat viel allemaal heel goed mee.

Het comedy gedeelte is op een fijne manier afgewisseld met wat luchtig drama waardoor de personages ook echter aanvoelde zonder dat het geforceerd overkwam.

Soms deed het me een klein beetje denken aan Woody Allen, maar Albert Brooks is daar zeker geen kopie van.

Vond het een aangename zit.

3,5*

Albert Brooks lijkt vrij vaak op Woody, alleen iets luchtiger.

Dat viel me inderdaad wel op, zeker wel een inspiratiebron voor hem denk ik.

Ik mis een beetje komedie...

Als Brooks fan, met een film van hem in mijn top 10, viel me Lost in America tegen. Het idee is prima. De personages ook. Een ontevreden yuppenstel ui LA besluit een langdurige sabbatical te nemen om over de zin van het leven na te denken. Ze kopen een camper en gaan door Amerika trekken. Helaas is hun eerste stop Las Vegas, waar de onnozele vrouw hun hele kapitaal vergokt. Berooid en te neergeslagen zijn ze gedwongen ongeschoolde banen te nemen in een slaperig woestijnstadje.

Tot zover klinkt het goed, ware het niet dat de film dan al lang over de helft is. Waar ik rekende op een situatie komedie annex roadmovie, gooit Brooks het veel meer op de filosofisch moralistische boeg. Hij besteed bijzonder veel tijd aan de opbouw om maar duidelijk te maken dat het eigenlijk een verwend stel is dat niets te klagen heeft. Dat had ook in vijf minuten gekund. Vervolgens volgt er een eindeloze ruzie als ze hun geld verloren hebben. Nu vroeg ik me echt af wanneer de film eens ging beginnen.

Uiteindelijk bleek er een half uurtje over te zijn, waar je in twee scenes ziet dat hun ongeschoolde baantjes en hun armoedige bestaan toch ook geen geluk brengen. Brooks en zijn vrouw weten vervolgens niet hoe snel ze hun oude yuppenbestaan weer terug willen. Al met al zijn ze slechts een maand weggeweest. Brooks concludeert: Als je rijk en ongelukkig bent, wordt je niet gelukkig in een simpeler bestaan. Hoe saai je rijke leven ook is, geniet ervan, want een arme heeft helemaal niets te kiezen. Deprimerend inderdaad.

2,5*

Halve punt extra omdat Sally Field niet meespeelt. Wat een verschrikkelijke film dit zeg. Compleet fantasieloos.

"Do you have a reservation?"
"Well I just dropped out of society, I kind of live moment to moment, I really don't do reservations anymore."
"Well we do!"

"Did you see easy rider?"
"No, i saw easy money."


Heel leuke roadmovie met een grappige Albert Brooks die geen moment verveelt.

In het vliegtuig uit het aanbod geplukt op goed geluk en jonge, ik had geluk want dit was echt goed!

En bij wijlen heel grappig zonder per se grappen met clous erin.

Als David lik op stuk krijgt van zijn baas bij zijn verhoopte promotie en helemaal door het lint gaat, dat is gewoon subliem! Ook het gesprek met de casinomanager (en die acteur was ook echt goed) was om van te smullen.

Je moet er natuurlijk wel van houden, van zo'n praatgrage jood die geen twee seconden zijn mond kan houden (zie ook Woody Allen, Jesse Eisenberg en de onvolprezen Richard Dreyfuss)… maar ik hou ervan! Toch zeker als hij zo geestig en geloofwaardig in zijn verontwaardiging is als deze Albert. Ik herkende hem meteen uit een docu over Taxi Driver, waarin Scorsese uit de doeken doet dat het in een dramafilm vaak lonend kan zijn om een 'comedian' in te zetten omdat die er een realistische touch aan kan geven. Daar moet hij De Niro het campagnekantoor uitzetten als hij Cybil Shepperd komt stalken.

Hier is hij aandoenlijk, Julie Hagerty is zo mogelijk nog aandoenlijker als compleet getikte dame die onvergeeflijke dingen doet… maar diie je uiteindelmijk wel moet vergeven. Wat een schatje.

Zo'n praatfilm maken ze dus niet meer en wat mij betreft was het een vergeten parel, opgediept uit de vergetelheid van de geschiedenis.

Je moet van die praterige Albert Brooks humor houden.
In het begin moest ik wat in die lange dialogen komen maar eens het koppeltje alles opgeeft en on the road gaan met hun camper, wordt de film wel een stuk beter. De situatie rond de gokverslaving van de vrouw in de casino was nog wel het best vond ik. Soms wat flauw maar de film verkoopt wel de nuchtere boodschap dat het gras elders niet altijd groener is, en het koppel heeft niet lang nodig om dat te beseffen. Dat werd vooral pijnlijk duidelijk wanneer David zijn vroegere jaarsalaris bekendmaakt tijdens een sollicitatie ... Wild ga ik nooit worden van die film maar mits wat doorbijten zag ik er een redelijk behapbare middenmoter is.