Hvor Kragerne Vender (2021)

18 november 2021 in de bioscoop (Arti-film)

Letterlijk: waar de kraaien draaien.... of te wel: ergens buiten, in the middle of nowhere....

Het lijkt me wel wat, geduld is een schone zaak, komt pas volgend jaar uit wellicht.

Is gedeeltelijk dus ook een komedie... komt mooi uit, want Deens doet altijd pijn aan de oren..

Smaker forskjellige....

Best een pittige film, moest regelmatig aan Festen denken, maar het is allemaal wat luchtiger. Sterke film, aanrader.

Laura [Rosalinde Mynster] heeft onder haar pseudoniem Irina een reputatie opgebouwd als schrijver. In haar meest recente boek heeft ze afgerekend met wat zij beschouwt als haar verschrikkelijke jeugd op het Deense platteland. Ze ziet dan ook op tegen de terugkeer naar haar ouderlijk huis voor de bruiloft van haar broer Jannik [Adam Ild Rohwedere], vooral wanneer ze zich realiseert dat haar aanstaande schoonzus [Anne Sofie Wanstrup] het meisje is dat haar vroeger veelvuldig pestte en uitschold voor ‘Lesbo Laura’. Mynster zet Laura neer als een egocentrische, irritante trut die overloopt van zelfbeklag en wekt amper sympathie op. Jespersen en co-scenarist Sara Isabella Jønsson Vedde opteren bovendien voor een gemakzuchtig, ongeloofwaardig ‘happy end’.

Het idee van de film is leuk (en Festen-achtig): een jonge vrouw die haar traditionele familie en platteland waar ze gepest werd is ontvlucht, komt er terug voor het huwelijk van haar broer waar ze wordt geconfronteerd met haar vroegere pester, ze nog steeds het buitenbeentje is en ze de party pooper wordt, maar waarbij ze ook haar progressieve opvattingen zoals dat daders ook slachtoffers zijn in de praktijk kan brengen en waar ze zelfs haar thuis hervindt. De uitwerking is echter clichématig, weinig grappig en in hoe iedereen in hun gevoelens jegens elkaar aldoor als een blad omslaat, culminerend in een happy ending waarin opeens alle vijanden elkaars beste vrienden zijn is zwak en ongeloofwaardig.

Alsof het nog niet genoeg is voor de vrijgevochten Laura om naar aanleiding van het huwelijk van haar broer om terug te keren naar het Deense platteland … Het Deense platteland dat ze jaren terug ontvlucht is door zijn bekrompenheid en vastgeroestheid. Komt daar bovenop dat haar toekomstige schoonzus haar als kind jarenlang heeft gepest.

Persona non grata is een drama met een flinke scheut satire. Pijnlijk bij momenten en ik leefde wel wat mee met Laura. Niet dat ze zo een sympathiek personage is, maar wel omdat ik haar gevoel begreep. Het is moeilijk te verkopen wanneer je je distantieert van iets dat zelfde iets ook geloofwaardig te omarmen in een bepaalde situatie. Ze is het zwarte schaap geworden van haar familie en haar vlucht naar Kopenhagen wordt haar nog steeds kwalijk genomen.

Haar schoonzus doet er bijgevolg alles aan om subtiel en venijnig olie op het vuur te gooien. Laura ziet dat de schoonzus haar plaats inneemt en vooral inpikt. Pittig en amusant, maar tegelijk ook pijnlijk. Fijn!

Op een film boordevol chagrijn zit ik niet bepaald te wachten. Zeker niet als zowel het verhaal als ook de acteerprestaties nogal te wensen overlaten. Rosaline Mynster (subliem in To Verdener, 2008) is de enige die een voldoende scoort. De rest van de cast laat het dermate afweten, dat het lijkt alsof zij voor de eerste keer voor de camera’s staan. De belachelijke worstelpartij in de modder is exemplarisch voor deze tegenvaller, waarvan ik vooraf veel meer had verwacht.

Driekwart van de film was heerlijk, daarna werd het een gezapig cliché.