Snowkissed (2021)

Ten huize Cinemanukerke hebben we rond de kerstperiode ook een blauwe pil/rode pil moment. Blauwe pil : melige kerstfilm over een geromantiseerde kerst. Of rode pil : journaal over dure energiefacturen, oorlogsbeelden en ruziënde politici. We kiezen telkens voor de blauwe pil en daarom vinden we Snowkissed een uitstekende kerstfilm (alhoewel er geen woord over kerst wordt gerept maar het is in dezelfde spirit) waarin het happy end reeds in de eerste vijf minuten zichtbaar is. Handig want je mist niks als je eens naar het kerstbuffet wandelt om een cava of een witloofblad gevuld met grijze garnalen en cocktailsaus te halen. Heerlijk 'fout' moment : de verwachte maar totaal onlogische ontdooiing van de side kick wanneer hij de kamer vol bloemen aan zijn geliefde presenteert. Maar ook een kort, zééér kort geniaal moment. De verslaggeefster is terug in haar habitat Manhattan maar heeft een gebroken hart. Haar keuze om terug te keren werd verantwoord omdat ze gelooft dat ze enkel in Manhattan kan aarden. Nu komt het moment : ze slentert wat afwezig in de straat en iemand botst op haar en roept ‘alweer een toerist’. Het is dat moment dat ze beseft dat ze hier niet meer thuis hoort, dit moment dat toont dat ze uit het ritme van een grootstad is gegroeid dat zal leiden naar het traditionele happy end. Een mooi visueel moment als motivatie. Toch denken we elke keer als THE END op het TV scherm verschijnt : misschien morgens eens de rode pil nemen maar ja ... ignorance is a bliss.