Nightmare Radio: The Night Stalker (2022)

Ik ben best gek op horror-anthologiefilms. Daarom was ik ook blij dat dit, zeg maar, tweede deel van Nightmare Radio (alleen Nicolás Onetti was hier de producer, zijn broer niet) Deel twee dus doet het eigenlijk precies hetzelfde; Candy, een middernacht-radio-dj die luisteraars aanmoedigt om op te bellen en "ware" macabere verhalen te vertellen. Met behulp van deze wraparound (van Carlos Goitia) worden kijkers een handvol korte films die al in eerder zijn uitgebracht, voorgeschoteld.

Het eerste segment; Playtime uit 2013 geregisseerd door Ryan J. Thompson (Visuele Effecten-kunstenaar van veel shorts) Een slapende vrouw wordt wakker gemaakt door haar televisie die aangaat wat volgt is een soort Poltergeist op speed. Vakkundig en met 3 minuten erg kort.

Het tweede segment; Foxes uit 2011 heeft zich al bewezen want kreeg verschillende prijzen. Niet gek als het geregisseerd werd door filmmaker Lorcan Finnegan (Vivarium(2019) & Nocebo (2022)) en voor mij de bekendste. We volgen een getrouwd stel dat het moeilijk heeft in hun afgelegen rijtjeshuis (een voorbode van Vivarium) De vrouw raakt in vervoering door de krijsende vossen die ronddwalen. Bij dit verhaal moet je geduld hebben want het bouwt langzaam op naar zijn horror-einde.

Het derde segment; Playback, uit 2015, geregisseerd door Nathan Crooker (wat shorts en tv-serie werk) Een man in zijn appartement ziet op zijn televisie een moord in zijn flatgebouw gebeuren. Na een schreeuw uit de gang, gaat hij op onderzoek uit. Het filmpje is goed en interessant maar de korte speellengte weerhoudt het van beter.

Het vierde segment; Insane uit 2014 geregisseerd door Adam O’Brien (de enige regisseur die terugkeert) Dit verhaal volgt een makelaar die een verlaten psychiatrisch ziekenhuis laat zien, aan een regisseur die opzoek is naar een locatie voor zijn volgende film. Uiteraard ontvouwt zich er een overlevering over dit gebouw. Met 19 minuten voelt dit vrij compleet en geen wonder dat ook deze al meerder keren n prijzen is gevallen.

Het vijfde segment; Liz Drives uit 2017 en daarmee het jongste filmpje geregisseerd door Mia Kate Russell (Makeup-artiest, en M is for Muff in ABCs of Death 2.5) Het volgt een paar zussen die op weg zijn. Bij het stoppen bij een benzinestation dwingt een met bloed bedekte man de ene zus om bij hem in te stappen. Dit mondt uit in een kat-en-muis-horrorthriller met een twist aan alles wat we dachten te zien.

Het zesde segment; Chateau Sauvignon: terroir uit 2015 geregisseerd door David M. Night Maire bezit van alle filmpjes de meeste prijzen. Vader en zoon runnen een wijngaard. Ze hebben moeite met voorraden omdat de zaken slechter beginnen te worden. Inderdaad een prima en sinister filmpje maar er zijn wat ook losse eindjes die niet werden opgehelderd doordat het te kort was.

Natuurlijk zal iedereen door de verschillende regisseurs en verschillende stijlen, een eigen smaak hebben en een andere favoriet aanwijzen maar alle zijn zeker niet slecht. Kan ook eigenlijk bijna niet want het is de bedoeling van de film om bewezen en prijswinnende shorts door middel van een wraparound bij elkaar te brengen. En ook al voegt de overkoepelende verhaallijn niets toe, krijgen we zowel de kans om deze shorts te bekijken. Iets minder als de vorige Radio-nachtmerrie maar nog steeds prima!