Black Mold (2023)

Dit lijkt me weer een lekker filmpje.

“Have you forgotten the face of your father?”

Brooke en Tanner zijn urban explorers. Mensen die op zoek zijn naar leegstaande vervallen gebouwen voor fotografie. De film begint dan ook dat ze op pad gaan met CJ om zo te voorkomen dat hun geparkeerd voertuig de aanwezigheid verraadt. Op het programma staan een paar huizen en als kers op de taart een verlaten overheidsgebouw met een zeer mysterieuze geschiedenis.

Op het eerste gezicht lijkt de film de basis voor een bovennatuurlijke mislukte experiment of spookhuisfilm. Maar met de verschijning van een paranoïde kraker werd het dat absoluut niet! Want naarmate Brooke en Tanner meer tijd doorbrengen in het rottende gebouw, de schimmel en de met chemicaliën gevulde lucht inademend, wordt de grens tussen realiteit en waanvoorstelling steeds moeilijker te vinden. De diepste angsten uit de dialoog, in de eerste akte zijn een wegwijzer naar waar het plot naartoe gaat.

Een aanzienlijk deel is gewijd aan karakterontwikkeling, door de twee solide en sympathieke optredens van Agnes Albright en Andrew Bailes (vooral de laatste, tegelijk innemend, kwetsbaar en onmogelijk) Na ongeveer een uur wordt het een stuk horrorachtiger. En het laatste halfuur is intens en angstaanjagend, met als hoogtepunt een dubbelzinnig einde.

Kom ook niet naar deze film voor de adrenaline, want het draait allemaal om de uitvoeringen; het is eigenlijk een film met drie acteurs. Het is dus een boeiende meer traditionele horror met een langzame opbouw wees voorbereid om wat geduld te hebben! Het vertrouwt niet op jump scares maar op sfeer en een groeiend gevoel van desoriëntatie.

De film is vakkundig gemaakt en ziet er visueel geweldig uit en presteert eigenlijk op elk niveau goed!

Uitstekende prestaties van de drie hoofdrolspelers maar ook cameraman Robert Patrick Stern ( The Rake, The Stylist, Brooklyn 45, Revealer en Curse of the Sin Eater) en het gebouw doen goed werk! Het laat zien dat het horrorgenre, als het goed wordt gedaan, meer te bieden heeft dan alleen maar schrikken en bloedvergieten. Het is dan ook best een indrukwekkend debuut van John Pata.