Kuraudo (2024)

John Milton voelt zich een beetje misleid. In het ootje genomen. John Milton verwachtte tijdens zijn nachtdienst even opgepept te worden door een zinderende, psychologische actiehorror. Die verwachting gaven de labels op IMDb. Maar Kiyoshi Kurosawa's (Cure (1997), Pulse (2001)) Cloud (2025) is wat mij betreft eerder een slow-burn misdaad thriller-drama, dat zich nergens laat haasten, maar waar ook de actie voor mijn gevoel ver te zoeken was. Best degelijk gemaakt en gespeeld, en naar het einde toe wordt er heus wat op elkaar geschoten, maar dat gebeurt zo onderkoeld en praktisch zonder score, dat het bepaald niet spannend wordt.

Zesje van JM, zesje van onderhond. Dat gebeurt ook niet iedere dag.

3*

Komt in februari uit bij Criterion in 4k

Vermakelijke satire over materialisme over een man die in plaats van mee te gaan in de Japanse rat race kiest voor een bestaan in de luwte en zijn slag probeert te slaan op een Japanse versie van Marktplaats. Ik vond de eerste helft vooral intrigerend, was benieuwd waar het heen zou gaan, zeker als er wat onaangename dingen gebeuren in zijn leven. Maar dan slaat het om en de tweede helft is een stuk minder subtiel, eerder een soort zen-versie van Free Fire.

Daarbij speelt de (nota bene ontslagen) assistent van de Marktplaatsverkoper een doorslaggevende rol, op het einde wordt gesuggereerd dat hij wel eens de personificatie van de duivel zou kunnen zijn die in Ryosuke een perfect vehikel ziet voor zijn snode plannetjes, maar misschien heb ik het mis.

Het schiet de tweede helft geregeld uit de bocht (sowieso, boze klanten verenigen zich om een ontvoer-martel-moordplan uit te voeren), zeker als de vriendin ook nog over lijken wil gaan om wat credit cards te bemachtigen, maar als je het allemaal niet te serieus neemt is het een aangename rit.