Blue Sun Palace (2024)

Aangekocht door September Film Distribution. Release: 2025.

Ik had geen idee waar ik hen zou gaan maar hoopte een beetje op een sfeerportret van Chinese immigranten in New York. Nou, dat werd dit niet. De film is vrij kaal van opzet, vrijwel volledig in het Chinees, veel binnenscènes en veel achtergronden uit focus - de film had overal kunnen spelen en had niet eens over immigranten hoeven te gaan. Voor mij zat er qua sfeer en beelden simpelweg te weinig boeiends bij. Dan helpt het trage camerawerk en de vele beelden dicht op de huid ook niet echt mee. Ik geef de film geen heel laag cijfer want af en toe zat er wel een mooi beeld of moment in en de stijl wordt vrij goed en consequent gevoerd maar is simpelweg mijn smaak niet. 2,0*.

Hier kon ik weinig mee. In New York date een immigrant uit Taiwan met een Chinese immigrante die in een massagesalon werkt en als die wegvalt date hij met een collega en vriendin van haar waarna die haar werk beu is en vertrekt. De film zou iets over immigratie willen zeggen – dat immigranten familieachtige relaties zoeken in het nieuwe land – maar ik vond niets in de film dat niet ook normaal is bij niet-immigranten: ook daar ontstaan vriendschappen op werk, vinden velen geen ware liefde en worden mensen hun werk beu en verhuizen. Ik heb eigenlijk niets interessants in de film kunnen vinden: niet in de beelden, niet in het plot en thematiek heb ik niet eens kunnen vinden zodat de film voelt als een persoonlijke anekdote uit het leven van de regisseuse.

Traag romantisch drama met een proloog van 30 minuten waarin Cheung [Kang-sheng Lee] een relatie krijgt met zijn masseuse Didi [Haipeng Xu]. Aan het einde van de proloog komt aan die romance een abrupt einde en springt het verhaal vooruit in de tijd. Amy [Ke-Xi Wu], een oud-collega van Didi, leert Cheung nu kennen en het hele verhaal (op een belangrijk detail na) herhaalt zich nog eens. Geen actie, weinig dialoog, veel langdurige stiltes die Tsang waarschijnlijk betekenisvol vindt, maar in feite de boel extreem ophouden. Tijdens de aftiteling zien we Cheung een sigaret roken. De rest van de film is zelden interessanter, ondanks het ingeleefde spel van de drie hoofdrolspelers.

Ik zal even woordelijk tegenwicht geven want ik was wel weer erg blij met deze keuze door/voor Previously Unreleased.

Als je Lee Kang-sheng ziet, moet je toch snel aan Tsai Lang-miang denken, wat natuurlijk niet altijd terecht hoeft te zijn, maar hier is stilistisch zijn geest niet ver weg. Ik heb mij niet verder ingelezen in de regisseuse en de film, maar het zou mij niet verbazen als er connecties zijn anders is de inspiratie verder wel heel duidelijk.

Dit zit hem vooral in op een subtiele manier de innerlijke leefwereld van de personen...te laten zijn, eigenlijk, te tonen niet zo zeer door duidelijk sprekend acteerwerk via mimiek of woorden (vgl Historias Extraordinarias, die ik gister zag, waarin het innerlijk juist in woorden helemaal blootgelegd wordt ipv via acteren), maar puur via gedrag. En dat kunnen ook de meestal zo kleine bewegingen zijn als een blik of één kleine handeling die je zo kunt missen maar eigenlijk heel veel van het innerlijk blootleggen.

Er gebeurt dan iets geks, als je met zo'n droge lens naar het leven kijkt. Ineens krijgen indringende gebeurtenissen iets bijna alledaags...en alledaagse gebeurtenissen worden indringender. Het geeft realistischer weer hoe lastig het intern is voor een mens met de ongrijpbaarheid van het leven om te gaan. Wat klein is (de dames hun interactie) wordt meer geladen, de tijd na een heftige gebeurtenis lijkt een droom die dan toch weinig impact zou hebben en je leeft gewoon door.

Maar je behoeften die via je gedrag naar buiten komen laten (je) iets zien van wat er eigenlijk in je leeft. En waar je je misschien niet van bewust bent tot nog een gebeurtenis de deur openzet...

Dit alles zo weergeven als in een film als dit, vraagt wel input, eh meevoelen, van de kijker om de inherente lading te herkennen. Zo groots duidelijk en meeslepend als in een film is het in het echte leven vaak gewoon niet. De liefde in het begin, de vriendschap tussen de meiden, de verlorenheid van de man, het verlangen, het zoeken... Als je de subtiliteit als een kleedje kunt aantrekken, neem je waar hoe diep de emotionaliteit eigenlijk is.

Een hoofd als van Lee is altijd fantastisch. Die man is ruw en gesloten, maar beeldt altijd als van zich een gelaagdheid van emoties uit die hij subtiel lijkt te kunnen wisselen van laag. Zo'n eindshot, je kunt er uren naar kijken, wat er in hem omgaat. Iets waar Tsai ook gretig gebruik van maakte. En de massagescene lijkt natuurlijk ook een hommage, of tenminste geïnspireerd het zo in beeld te brengen (Rizi).

Het niveau van innerlijke kracht van een film van hem haalt Constance Tsang niet, nóg niet? Maar het is een allerbeste poging waar ik van begin tot eind in heb zitten meeleven en van heb genoten. Een subtiel rijke, heel humanistisch en gevoelsrijke film. Parel. Elke zomer zit er bij Previously Unreleased wel zo eentje tussen, bedankt maar weer! Dik 4*

Edit; sorry als het tekstueel niet altijd klopt of warrig is, combi uitziekend/niet wakker en niet goed bij machte m'n binnenwereld in woorden om te zetten