Touch Me (2025)

Verschrikkelijk

Het valt me vaker op de laatste jaren dat er steeds meer films zoals deze op de markt komen. Films die helemaal gaan voor het mooie plaatje, de vorm tot in de puntjes proberen te verzorgen. Maar als je geen goed verhaal hebt dan voelt het toch als een groot gemis. Ik kan er zelf niet van genieten, het is alsof je naar een prachtige schoen aan het kijken bent of een jas maar er zit geen persoon in. Voor wie worden dit soort films gemaakt? Gezien de lage beoordelingen lijkt ook een groot publiek niet te zitten wachten op een mooi cadeaupapier vermomd als film.

Als een film begint met een therapiesessie waarin een jonge vrouw vertelt over traumatische en en tegelijkertijd opwindende seks met een buitenaards wezen dan weet je dat je waarschijnlijk naar een bizarre film zit te kijken. En als die buitenaardse minnaar gekleed gaat in retrotrainingspakken, voldoet aan het beeld dat wij van een Jezusfiguur hebben, coole dansbewegingen in huis heeft en helende krachten tentoonspreidt, dan kun je het woord ’waarschijnlijk’ wel weglaten.

Touch Me is de tweede speelfilm van regisseur en schrijver Addison Heimann en een leuke sci-fi/horrorkomedie. Absurd, grappig en met een vleugje gore. Touch Me is leuke B-horrror. Ondanks dat je de film in de categorie B-film mag plaatsen, heeft de film veel aandacht voor de personages. In een B-film is dat absoluut niet vanzelfsprekend. De film is naast een conventioneel alien invasion-verhaal ook een beetje een karakterstudie van mensen met mentale problemen. Regisseur Heimann zegt in een interview dat er veel van hemzelf en van zijn obsessieve compulsieve stoornis in de film is verwerkt.

Naast persoonlijke input van de regisseur valt de film op met prima creatieve ideeën en onvoorziene plotwendingen die de film fris en prettig absurd houden. De zelfingenomen alien is de spil in allerlei overdreven aangezette pseudo-spirituele scènes die erg grappig zijn maar die vanwege de gelaagdheid van de personages toch ook een serieuze ondertoon hebben. Touch Me is een leuke sci-fi/horrorkomedie die de conventies van het genre redelijk volgt maar met zijn karakterschetsen zeker meer brengt dan de doorsnee B-film. Een leuke verrassing.

Lovecraftian seks met een biseksuele alien in een tracksuit, dat vormt toch wel een beetje de kern van Touch Me. Dat is spannend, dat is opwindend en dat is ook een klein beetje verwarrrend. En al die gevoelens mogen er zijn.

Joey en Craig hadden geweldige chemie. Er werd gedanst. Visueel was alles heel aantrekkelijk. En Brian maakte alles nóg aantrekkelijker. Leuke film!

Een erg fijn filmpje, dat maar weer eens genoegzaam aantoont dat je geen bekende sterren of een megabudget nodig hebt. Waar het om gaat is nog steeds dat je een verhaal te vertellen hebt - al lijkt de filmindustrie zich steeds verder van dat simpele credo te verwijderen, het werkt nog steeds beter dan alles wat er als alternatief gepresenteerd is.

In dit geval, een heerlijk absurd spel met aliens en tentakel-seks en trainingspakken. Meer dan een leuk blondje en een wat vreemd uit zijn ogen kijkende bijrolacteur heb je daar niet voor nodig, laat dat even duidelijk zijn. Taylor Dudley of Taylor Pucci, zeg maar.

Het einde had wellicht wat sterker kunnen zijn, maar hoe. Goeie vraag, en als ik het antwoord wist zou ik allang een rijtje Oscars hebben staan.