La Maschera del Demonio (1960)

Zowat de laatste Horror van Bava die ik nog moest zien. Eigenlijk een moetje en omdat het kon.

Ben er ook niet zo kapot van. Sfeervol is het zeker, maar ik mis het kleurenspel (van bijv. Black Sabbath en latere films). Plot was nogal slepend voor een film van nog géén anderhalf uur, nog maar te zwijgen over de acteurs in zo'n "serieuze" film.

Tja, ik was al niet zo'n fan van Gothic Horror en, uitzonderingen daargelaten, ook niet van semi-antieke films. Naar mijn smaak in ieder geval een ondergemiddelde Bava.

Niet helemaal mijn ding. De sfeer (vooral begin) is prima, maar het verhaal vond ik maar zeer matig.

Vreselijk saaie film.

Ja, dan kan dat wel meerwaarde hebben (volgens sommigen) door de zwart-wit beelden, maar die maakten het alleen maar saaier en saaier.

Gewoon een fluthorror, dat mag best gezegd worden.

Die oude horrorfilms zijn vaak bijzonder. En die Italiaanse hebben vaak zo iets extra. Maar uiteraard zijn dit nicheproducten die niet meteen voor iedereen zijn weggelegd. Maar ik hou er wel van. Ik vond het vooral bijzonder sfeervol. De legende, het verhaal ... maar ook zeker het decor met het dreigende angstige woud en grafkelder. Ook de sound die misschien niet veel voorstelt, maar wel een bepaalde modus opwekt van spanning en angst.

Geen jumpscares inderdaad en gore uit de jaren 60 moet je ook niet direct verwachten. En het acteerwerk kan best houterig genoemd worden. Toch zeker van genoten omwille van het enthousiasme. Het lijkt me eerder een dark sprookje dan een horror. Barbara Steele deed het overigens prima, zeker met haar expressieve blik.