The Woman in the Yard (2025)

Komt deze film ook in de Nederlandse bioscopen?

Zie er veel verdeelde reacties over nu hij in de VS uit is

De regisseur heeft toch wat aardige films op zijn naam staan dus dat beloofde wat. Helaas komt het toch niet allemaal zo goed uit de verf. Concept is leuk bedacht. Zet een creepy mysterieuze geklede vrouw voor je deur en kijken hoe dat uitpakt. De uitwerking vind ik matig en ook de zeldzame schrikmomenten heb je al vaak genoeg gezien.

Op basis van het plot was ik best nieuwsgierig geworden naar deze film. Ergernis nam al snel de overhand bij toen bleek dat de stroom was uitgevallen en dat de auto ook niet startte toen de "vrouw in het zwart" ten tonele verscheen. Natuurlijk zal dit wel gekomen zijn door de "bovennatuurlijke" krachten van de vrouw in het zwart Maar het het was voor mij teveel het standaard-riedeltje. Vervolgens blijkt het uiteindelijk vooral te gaan over de innerlijke demonen waarmee het vrouwelijke hoofdpersonage mee worstelt. Ja, zo kun je makkelijk de open eindjes oplossen.

Saaiheid heeft dus vooral de overhand in deze film, en toen er op het laatst toch nog wat spanning in kwam, was het al veel te laat om de film nog te redden. Toch jammer, want deze regisseur heeft bewezen dat hij best wel een aardig filmpje kan maken.

vroeg mij af wie er nu enger en irritanter was, de gesluierde zombievrouw, of de moeder... Het verhaal is werkelijk magertjes om echt kippenvel te krijgen, en zeer traag alles. Kortom bedenk wel dat je 81 minuten moet uitzitten als je het kijken tot het einde volhoudt. De muziek houdt je wel wakker, en dan denk je weer, O nou wordt het echt creepy... maar als de muziek dan weer wegebt, zakt het verhaal ook weer in, en moest ik lucifers in m'n ogen doen om wakker te blijven. Een tegenvaller dus, want de Spaanse regisseur Jaume Collet-Serra kon me eerder wel bekoren met o.a. Orphan, Non-Stop, The Commuter en Unknown. Of miste ik Liam Neeson gewoon?

Deze horrorfilm, al is het eerder een spannend drama, is niet slecht, Niets bijzonders maar gewoon fatsoenlijke en oké. Maar hé, wat wil je het is Blumhouse. Je kan ook niet verwachten dat die opeens iets geheel anders gaan doen...ik bedoel, deze… deed het ook gewoon weer met een metafoor over verdriet, (de personificatie van de depressie van de moeder), enkele schrikmomenten en de vrouw in de tuin is niet te eng. Dit om een ​​zo breed mogelijk publiek aan te spreken. Diepgang, originaliteit en schokkende horror kan/mag je hier dus niet verwachten. Het is dan ook opvallend dat er is gekozen voor een niets verklarend einde. Daarvoor rond ik het af naar boven maar meer dan oké was het niet en je bent ook zo weer vergeten.

joolstein joshua1988 Waar hebben jullie deze film gezien? Thanks!

Hij is verkrijgbaar in een Potje pindakaas....of via niet zo legale streamingsites...

Opeens duikt er een in het zwart geklede vrouw met gesluierd gezicht in de tuin op. Wie ze is en wat ze komt doen, zegt ze niet. Ze zegt überhaupt niet veel. Ze beweegt ook amper. Ze is er gewoon. Ze lijkt op iets te wachten. Haar merkwaardige verschijning heeft een intimiderende uitwerking op het rouwende gezin dat vanuit het huis de vrouw observeert.

In eerste instantie richt de aandacht zich overigens niet zozeer op de vrouw in het zwart, maar is die gericht op het gezin. Een gebroken gezin dat bestaat uit een moeder en twee kinderen. De film schetst het portret van een labiele moeder die met psychische problemen worstelt. De film verdiept zich in de dynamiek van het gezin en verbindt dat met de dreigende aanwezigheid van de creepy vrouw in het zwart. De ongezonde dynamiek binnen het gezin en de wisselwerking met de geheimzinnige vrouw in de tuin roept beklemming op.

Heuse actie is er weinig en het duurt bovendien een tijdje voor er echte actie is. Toch valt er genoeg te beleven en is de film spannend. De bewegingsloze vreemde vrouw is een verontrustende verschijning die op de achtergrond en soms op de voorgrond (in)actief is en met haar verontrustende uitstraling een permanente duistere laag over de film giet. Regisseur Jaune Collet-Serra weet vanaf het begin van The Woman in the Yard een sfeervolle horrorfilm te maken. Met name het spel met licht en donker wordt effectief ingezet en zorgt voor menig huiveringwekkend moment. The Woman in the Yard drijft inderdaad vooral op sfeer.

Interessant verhaal. Interessante personages. De film slaagt er goed in om psychische afgronden bloot te leggen, te symboliseren en te visualiseren. Goed acteerwerk van Danielle Deadwyler in de moederrol heeft er een groot aandeel in. Op het visuele vlak gebeurt de sfeerschepping als gezegd vooral door te spelen met schaduwwerking naast de spaarzame maar doeltreffende inzet van speciale effecten. The Woman in the Yard zoekt het niet in moord en doodslag of in goedkope jumpscares maar brengt het onaangename duister op sfeervolle en fijnzinnige wijze tot leven. Prima horror.

Ramona [Danielle Deadwyler] loopt nog op krukken vanwege het auto-ongeluk waarbij haar echtgenoot [Russell Hornsby] om het leven is gekomen en probeert met haar zoon [Peyton Jackson] en dochter [Estella Kahiha] de draad op te pakken in een afgelegen opknaphuis. Door een stroomstoring is ieder contact met buitenwereld onmogelijk wanneer een mysterieuze vrouw [Okwui Okpokwasili] in een zwart gewaad roerloos voor hun uitrit blijkt te zitten. Ramona rest geen andere keuze dan de vrouw te confronteren en wordt zo geconfronteerd met spreekwoordelijke demonen uit het verleden. Begint als een niet onaardig mysterie, maar betreedt platgetreden paden met (een handjevol) onzinnige jumpscares en voorspelbaar melodrama waardoor horrorfans in ieder geval bedrogen uitkomen.

Matig horror drama. Het verhaal is zwakjes. Met de titel en poster verwacht je eigenlijk een creepy mysterieuze horrorfilm, maar helaas is het dat niet. Het is meer een psychologisch drama met een kleine vleugje horror. Het begin gaat nog wel maar, maar zodra de vrouw verschijnt en je al een idee hebt waar het naar toe gaat, is de lol er al snel af. Het einde daarentegen raakt de kijker toch wel een beetje, moet ik eerlijk zeggen. Verder redelijk acteerwerk. 2.0/2.5

Voor deze regisseur mag de lat hoger liggen. Dit was echt niet goed, wat een slappe hap. Films die zich op slechts één locatie afspelen, moeten wat meer om het lijf hebben dan deze huiselijke historie. Vond ook het acteerwerk niet super sterk en de flashbacks leken meer opvulsel dan wat anders.

Zeer slap "horrorfilmpje" en zwakke acteerprestaties.

Dit is geen doorsnee film van Blum house.

De film begint spannend, en later wordt de film iets trager.

Maar naar de climax en de ontknoping wordt de film weer wat spannender.

En wordt het verhaal naar het einde duidelijk.

Deze film is goed elkaar gezet en ook het verhaal.

De film heeft thriller facetten maar het is meer een psychologische drama film.

Een film met een beladen onderwerp.

Wat duidelijk wordt, naar het einde van de film.

Met een goed spelende cast.

Een goede film.

The woman in the yard. Wat een vreselijke film, geef de maker een boete, voor de mensen zo te irriteren en een stuk van hun leven af te pakken voor deze ellende...maar ja als er Blumhouse bijstaat...

Deze nieuwe horrorfilm van regisseur Jaume Collet-Serra vormt een ietwat vreemde eend in zijn loopbaan, aangezien het gebeuren aanzienlijk rustiger verloopt en het meer moet hebben van de sfeerzetting in plaats van bombastisch volume. Helaas is er van enige atmosfeer niet veel binnen The Woman in the Yard en blijft het op dat vlak vooral bij een aantal onbehaaglijke beelden. Het camerawerk is professioneel en de cinematografie ziet er voor zo'n verdorde omgeving kundig uit, maar kunnen beiden niet verhullen dat er weinig spanning uit dit geheel wordt gehaald. Het acteerwerk van Okwui Okpokwasili als mysterieuze belager is zeer overtuigend, de familie daarentegen is erg kaal en onopvallend. Van de uiteindelijke verklaring zullen de meeste horrorliefhebbers waarschijnlijk ook niet meer opkijken.

The Woman in the Yard brengt thema's die we al talloze keren hebben gezien in horrorfilms. Verdriet, rouw en depressie hebben zijn altijd al prominent geweest in de historie van de griezelfilm. Dit is nog duidelijker met de zogenaamde 'New Age of Horror'. Het wordt meer en meer een gemakkelijke keuze om een verhaal vanuit dat uitgangspunt te benaderen. Eerlijk gezegd, ik ben dat ook wat beu. Toch heeft deze film tegen verwachtingen in een gevoelige snaar geraakt.

De metafoor is niet bepaald subtiel te noemen. Veel van de interne conflicten van ons hoofdpersonage zijn vlak uitgewerkt en wekken weinig tot geen sympathie. Toch vallen te puzzelstukjes in mekaar tegen het einde en dat is vooral de reden waarom ik een hogere score geef dan wat de film op zich eigenlijk verdient.

Echt eng is dit niet te noemen maar de dame in de tuin straalt voldoende mysterie uit om geboeid te blijven. De twee kinderen daarentegen waren dan weer een reden waarom ik blij ben dat onze adoptieprocedure nog wel even zal duren. De film ziet er best goed uit, al is het vaak te donker gemaakt in post production.

Een standaard werkje die me meer smaakte dan van tevoren gedacht. Ik snap de lage score maar ik denk dat de emotionele band zeer persoonlijk zal liggen.

3*

1e helft goed, en mysterieus, vond die vrouw idd wel "spooky" overkomen in haar doen en laten.

Maar richting het eind ( als de clou van het verhaal duidelijk word) werd het ineens wat verwarrend wat er nou ineens allemaal gebeurde, er precies gebeurt was en was ik eigenlijk ook gelijk klaar met de film voordat de film was afgelopen.

Gezien op SkyShowtime. Matige film, waar we een moeder en twee kinderen volgen op een woonboerderij in the middle of nowhere. Alles zit zogenaamd tegen om maar zoveel mogelijk empathie op te wekken voor die sloeber van een moeder, bloedirritant wijf. Man overleden in auto-ongeluk, zij kreupel, geen cent te makken, alles in het huis zit tegen, stroomuitval, telefoon doet het niet, auto wil niet starten, the list goes on.. Bij mij werkt dit juist averechts, en wekt het eerder irritatie en ongeloofwaardigheid op.

Als klap op de vuurpijl komt er een gesluierde demonische negerin in de voortuin zitten op een verroeste tuinstoel, en gaat naar het huis zitten staren. Bij de confrontatie schijnt ze alles te weten van het gezinnetje. Toen had ik al een vermoeden waar de film naartoe wilde en dit bleek later ook grotendeels te kloppen.

Dit is al de derde streamingsfilm die ik zie dit jaar waarbij een soortgelijk empathie van de kijker wordt gevraagd voor de black community, schijnt een soort van trend te worden. Zou het iets te maken hebben met dat hele slavernij gezeik van 200jaar geleden wat ook weer in de media actief was…? Schiet bij mij in ieder geval in het verkeerde keelgat.

Ondanks enkele puike scenes (de schaduwen ) verzand de film in pure chaos en in nietszeggende drukdoenerij.

Surrealistische psychologische horror als traumaverwerkingsdrama van de rustigere soort. Het is niet bepaald The Innocents of zelfs maar Black Swan. Daarvoor is het plot te clichématig en valt Collet-Serra te vaak terug op klassieke horrortrucjes. Het had van mij nog wel een aantal slagen raarder en verwarrender mogen zijn, voor dat echt mindfuck-gevoel. Een scriptdokter had dit een stuk beter kunnen maken door simpelweg een kwart van de pagina's weg te gooien en de rest een beetje door elkaar te husselen, zodat alles nog meer in het midden blijft en je nog meer die droomlogica krijgt. Nu is het eigenlijk een beetje een film die met één been (haha) in arthouse surrealisme (waar ik meer van houd en wat de poster ook suggereert) en met het andere in popcorn exploitatiehorror staat.

Maar het ziet er allemaal wel mooi uit - sfeer is het sterke punt van de film - en het acteerwerk, vooral van de kinderen, is meer dan solide.

(Gezien op SkyShowtime)

2 à 2,5 voor dit een verhaal dat ook alweer vrij dicht bij m'n persoonlijk leven kwam (partner die aandrong op verhuis, na de verhuis meteen alweer wou verhuizen omdat ze er niet gelukkig was, niets dat ik nog goed kon doen, onze kinderen waren wel nog baby's, ... ze kon nu niet per auto rijden dus ik stierf niet in een auto-ongeluk, in mijn geval was het gevoel dat we beide aan één kant van een diepe klif gaan wonen waren die dwars door ons huis gaan lopen was).

Het einde heeft wel nog iets. Want zelf in te vullen wat het nu precies betekent, en daar hou ik wel van. Maar algemeen me toch wat te mager.