Sunfish (& Other Stories on Green Lake) (2025)

Hele fijne film waarin vier verhaaltjes mooi hun plek vinden. De eigenlijk hoofdrolspeler is het meer zelf, nooit nadrukkelijk aanwezig maar altijd op de achtergrond geplaatst. Zij geeft de overkoepelende sfeer waardoor de vier verhalen goed in elkaars verlengde liggen en profiteren van de al opgebouwde zomerse loomheid.

Alle vier de delen zijn klein gehouden, enkel het derde verhaal kent allicht iets meer actie maar past goed op die plek door na 40 minuten kabbelen even wat gas te geven en daarna weer een versnelling terug in het lieve vierde verhaal. Maar steeds weer bij, rond of op het meer.

En daar spelen dan vier verhalen af zoals er nog talloze zijn. En ze geven alle vier een zekere beeld van het leven van normale mensen. Precies het soort film waar ik wel van houd. 4,0*.

Dat meer bestaat echt. Maar vooral, als geinig detail: dat zomerkamp voor getalenteerde musici bij Interlochen bestaat ook echt. De maker heeft dus echt wel de film deels geschreven met die specifieke meer in het achterhoofd. En ergens voel je dat ook wel in de film.

De film bestaat uit vier korte en alle interessante verhalen en het is wat lastig om de rode draad in deze verhalen te vinden, maar het heeft te maken met een transformatie, een over de drempel stappen waarbij ondanks de moeilijkheid toch een zekerheid aan de oppervlakte komt dat het goed komt. En dat ze alle afspelen rond of op hetzelfde meer in de zomer (zoals ook de zomervakantie zelfs de overgang is tussen twee levensfasen) waarbij het water zelf de problemen lijkt op te lossen alsof het leven een taoïstische stroom is waar je je op kunt en moet laten meevoeren. Het is een bitterzoete maar vooral mooie, warme film. Het is ook de eerste lange speelfilm van Sierra Falconer en ik verheug me nu al op haar volgende film.