Brigadoon (1954)

Ooit eens gezien op een lome zondagmiddag. Nog best een goede film, charmant en nostalgisch, maar je moet er wel voor in de stemming zijn.

3 sterren.

Brigadoon was als Cyd Charisse tribute (onlangs overleden) gisteren op TCM.

Hoe was deze film?

Voor mij is het lang geleden dat ik deze film gezien heb. In tegenstelling tot "Singin' in the rain" en "The band wagon" - beiden met Cyd Charisse - vond ik dit een slechte film. In mijn ogen heb je daarom gisteren niet veel gemist.

Studiowerk.

Naar Schotland afreizen zat er duidelijk niet in, toch zijn de decors best aardig. Niet dat het enorm realistisch oogt allemaal, maar je moet vaak toch twee keer kijken om zien waar de achtergronden beginnen.

Accent van de dorpelingen is wat minder geslaagd, Amerikanen die Schots proberen praten ... erg vlot ging het niet. Verder een eenvoudig verhaaltje, met een eerder onverwacht goede afloop, gelukkig voor Kelly en fans wordt er nog een kwartiertje aangebreid en komt alles toch weer goed.

Verder blijft mijn oorspronkelijke kritiek rond dit soort oude musicals staan. Niet zo slecht dat ik er 0.5* aan geef, daarvoor is het gehele sfeertje wat te blij en te gezellig, maar de muziekjes en dansjes spreken me niet echt aan. En dan blijft er niet zoveel over.

1.0*

Het verhaal achter deze film is misschien bekend: regisseur Vincente Minnelli had om te beginnen al niet zo veel op met de oorspronkelijke musical, en toen hij ook nog eens niet naar Schotland mocht om daar op lokatie te filmen had hij er al helemáál geen zin meer in. Helaas geven de resultaten hem gelijk, want wat MGM aan duur lokatiewerk wist te besparen zijn ze aan de kassa vermoedelijk dubbel en dwars kwijtgeraakt door de af en toe zeer onrealistische backdrop paintings. En als je daar dan nog de naar moderne maatstaven oubolligheid van sommige scènes bij optelt (met name de marktscènes in het begin –Go home with bonnie Jean– en de Schotse dansen van later) kan deze film bijna niet anders dan mislukken.

Des te groter de verrassing dat dit toch nog zo'n ontroerende film is geworden – althans naar míjn mening. En eigenlijk zijn daar diverse redenen voor te noemen:

• een aantal bijzonder fraaie melodieën (zoals Almost like being in love)
• de sfeervolle setting, zoals bijvoorbeeld het gesprek op het einde tussen Kelly en Johnson op het verlaten en mistige dorpsplein – daar werkt het kunstmatige decor juist des te effectiever door de irreële, spook- en sprookjesachtige sfeer die daar wordt opgeroepen
• de soms kunstmatige maar bijna altijd mooie kleuren
• de humor (Van Johnsons cynisme en zijn soms sterke one-liners)
• de fabuleuze scène waarin de "afvallige" Harry Beaton achtervolgd wordt
• de energie van de scène in de bar in New York op het einde
• en voor alles natuurlijk de charme van Gene Kelly en Cyd Charisse en de bijna tastbare chemie tussen hen (ik ben geen echte dansliefhebber, maar tijdens The heather on the hill begreep ik voor het eerst hoe je dansen als gesublimeerde sex zou kunnen zien).

Superromantisch allemaal – niet alleen het slechts met tussenpozen bestaan van Brigadoon dat zo in een soort tijdloos vakje van de wereld is terechtgekomen, maar ook en vooral Gene Kelly's besluit om terug te keren naar Cyd Charisse en de schemerwereld die daarbij hoort.

Alleen voor wie zich geheel kan verliezen in romantiek en suikergoed.
 

Een heel leuk pretentieloze fantasy musical van het gouden duo Minelli & Freed. Fijne muzikale nummers en (Schotse) dansjes waartussen Gene Kelly ook nog eens zijn ding komt doen. Het hele uitgangspunt van de film - een dorp dat eens om de 100 jaar leeft en verder van de aardbodem verdwijnt - deed me denken aan een gelijkaardig verhaal dat te lezen staat in Niels Holgersson van Selma Lagerlof, of voor wie de serie gezien heeft, boek dat al dateert van 1906.
Brigadoon schotelt de kijker onversneden Hollywoodiaanse romantiek voor, wat betreft de relatie tussen Kelly en Cyd Charysse. En ik voelde me helemaal meegezogen in de droom.
Een heel belangrijke smaakmaker in deze film is Van Johnson, en de gortdroge humor die hem door het script is toebedeeld. Echt zalig, en vormt een prima tegenwicht voor een eventuele overdosis suikergoed. Ook grappig, maar niet intentioneel, het moment dat Harry Beaton aan zijn einde komt, beslist men om zijn dood te verzwijgen om de pret van de op dat moment aan de gang zijnde bruiloft niet te verpesten, die ondraaglijke lichtheid van het bestaan toch.

Verstand op nul en genieten maar van deze film!

erg charmant en romantisch sprookje uitgevoerd als een musical met best wel leuke liedjes .
Tommy en Jeff zijn op vakantie in schotland en verdwaald als ze plotseling een dorp ontdekken dat niet op de kaart staat .
De inwoners lijken 200 jaar terug in de tijd te leven , Tommy voelt zich als snel thuis in het dorp , zeker als hij verliefd word op Fiona ,1 van de knappe vrouwen in het dorp .
Hij zal snel een beslissing moeten nemen , wil hij blijven en zijn moderne leven in new york
voorgoed vaarwel zeggen of toch terug naar het echte kille leven in de moderne tijd .
Het geromantiseer van de oude tijd tegenover de kille afstandelijkheid van nu, gemixed met een romantisch liefdesverhaal is min of meer het hoofdthema van de film , de scene waarin hij weer terug is in new york ,en zijn aanstaande verloofde maar door blijft praten over zichzelf moet de kilheid van de moderne vrouw benadrukken tegenover de warme persoonlijkheid van Fiona .

Natuurlijk is dit geromantiseerd, maar nietemin effectief uitgevoerd ,en wellicht zit er zelfs een kern van waarheid in .
Toch mist het verhaal diepgang en had ik het gevoel dat er veel meer met dit thema had kunnen worden gedaan , toch jammer .
Ook is het wel jammer dat Jeff's verhaal min of meer word afgekapt na zijn eigen romantische mislukking
Nietemin een geslaagde romantisch verhaal met een happy end