Juste la Fin du Monde (2016)

Uitermate irritante film over een disfunctioneel gezin, waarvan de leden niet op een normale manier met elkaar kunnen communiceren. Zal best heel kunstzinnig zijn, maar aangezien ik doorgaans voor mijn genoegen naar films kijk, zit ik —in weerwil van de sterrenbezetting— niet bepaald te wachten op dit soort overdreven hysterisch gedoe met veelal dialogen, die kant noch wal raken.

Ik vermoed dat het tussen regisseur Dolan en mij nooit wat wordt. Daar valt best mee te leven.

Goeie film over een man die na jarenlange afwezigheid terugkeert naar zijn familie. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk met redelijk lange scenes. De beladen dynamiek tussen de onderlinge personages wordt goed neergezet en dit levert in combinatie met een sterke cast een aantal goeie scenes op. Minpuntje is wel dat een aantal vragen onbeantwoord blijven (zoals de reden van zijn vertrek destijds).

Een verfilmd theaterstuk dat wel in de smaak zal vallen bij toneelliefhebbers. Dit is geen grootse film, maar wel de moeite dankzij de acteurs. Opvallend dat tijdens deze opnames Léa Seydoux ook aan het filmen was bij de Bond-film Spectre. Een hele andere rol. Dolan maakt hier een mooie film, maar het is ook weer niet een film waarmee hij z'n naam maakt.

De film draait rond een jonge man die naar z'n familie keert na vele jaren om te zeggen dat hij zal overlijden. Niet wetend hoe hij dat moet vertellen, zeker tegen de familie waar hij toch wat van vervreemd is, ook al kent hij hen zeer goed. Het vervolg is een film met een groep mensen die dicht op elkaar zitten, elkaar zo goed kennen, zoveel lijken te zeggen en ze elkaar toch niet lijken te horen of te begrijpen. De camera toont hen van dicht bij, de gesprekken lijken wel persoonlijke dialogen. En toch praten ze hoofdzakelijk naast elkaar. Elk van hen heeft issues, niet alleen Louis die naar z'n familie terug keert, maar ook de anderen. Hoe moeilijk het is om die dingen te verwoorden, zelfs tegen mensen die jij zo lang kent en die jouw zo lang kennen.

Zoals gezegd geen intense film en geen echte klassieker. Maar wel boeiend om te zien en dankzij de acteurs een kleine aanrader.

Het was vooral voor Marion Cotillard dat ik de film heb gehuurd, hoewel ze hier niet de hoofdrol heeft.

Maar ik had de film beter laten liggen, het kon me helemaal niet boeien, was integendeel maar een saaie prent.

Anderhalf uur verveling, ondanks het goede acteerwerk van Vincent Cassel.

Pas na de scene met de moeder en zoon in de schuur werd de film behapbaarder.
Eerste deel vreselijk traag, saai, veel gelul om niets. Ik had hem bijna uitgezet.
Soundtrack past niet echt bij de film.
Het einde was te voorspellen, maar een mooi, bitter einde.

Naar een toneelstuk en dat is er overduidelijk aan te zien, dit psychologisch drama, dat eigenlijk alleen al waardering verdient omdat het in filmtaal nog best meevalt, toegegeven dat de cast sterk uit de kuiten gewassen is, waarbij vooral Vincent Cassel de aandacht trekt.

Een stervende zoekt bij zijn familie nostalgie en steun en vindt er alleen maar onverschillige, gefrustreerde elkaar voortdurend diep beledigende mensen, waarbij dient gezegd dat Gaspard Ulliel in de vele close-ups knap emoties als ongeloof om wat hij ervaart en diepe teleurstelling weergeeft.

Is de eerste "familiale" scène beslist chaotisch en zekert moeilijk te volgen, later zijn er wel enkele waarbij de sterk in zichzelf verankerde personages beter worden belicht.

Niet zo'n echt toegankelijke film, naar mijn gevoelen, maar toch maar goed voor de Jury Prijs in Cannes en een nominatie voor de Gouden Palm.

In meerdere opzichten een ongemakkelijke zit. Het lawaai, het gekrijs en het in Margriet van der Linden stijl een vraag stellen om deze vervolgens zelf te beantwoorden. Het begint meteen als wanneer Louis naar 12 jaar afwezigheid binnenkomt en moeders met een haardroger met veel kabaal haar kunstnagels droogt wat elke vorm van communicatie onmogelijk maakt.

Dit gaat zo maar door en het is ronduit pijnlijk om te zien, de spanning is voelbaar en de frustratie druipt er vanaf.

Hoewel geen pretje om naar te kijken wel een knape film.

Ik kan me perfect inbeelden waarom Louis zijn familie al twaalf jaar niet meer heeft gezien. Had het van hem afgehangen, het had nog veel langer geduurd. De stap die hij zette na 12 jaar moet immens geweest zijn. En daar zit je dan bij een egocentrische familie dat constant ruziet over futiliteiten. Plaatsvervangende schaamte creëerde het. Moet je daar je ziel bij blootleggen? Dolan slaagt er in dat dilemma mooi te plaatsen. Ik hou wel van zijn intermenselijke stijl van films.

Pijnlijke spanning, maar wel prima acteerwerk en prima cinematografie (camerawerk). De camera zat er vaak dicht op dit in tegenstelling tot de geborgenheid en het respect voor elkaar dat gevoelsmatig veraf stond. Voor sommigen misschien een saaie film, maar ik zat wel in de film en vond hem best onderhoudend. Niet zijn allerbeste werk, maar nog steeds meer dan goed. Fan sowieso van Dolan's oeuvre.

Schrijver Louis [Gaspard Ulliel] gaat voor het eerst in zeer lange tijd op bezoek bij zijn moeder [Nathalie Baye] om te vertellen dat hij niet lang meer te leven heeft. Zijn broer [Vincent Cassel], zusje [Léa Seydoux] en schoonzus [Marion Cotillard] zijn ook uitgenodigd en Louis’ terugkeer zorgt voor een ontlading van emoties dat het steeds moeilijker wordt om datgene te doen waarvoor hij is gekomen. Erg goed geacteerde verfilming van een toneelstuk ontsnapt niet aan de statische setting. Wekt lange tijd de indruk een slowburner te zijn, maar de explosieve climax blijft uit. Dolans gebrek aan stilistische variatie (de dialogen zijn vanaf het begin bijna uitsluitend gefilmd in close-ups) helpt ook niet om de spanning op te bouwen. Vooral interessant voor fans van de indrukwekkende cast.