Manèges (1949)

Nog geen stemmen voor een misogyne noir- relatiedrama met Signoret en Blier ?
Zoals gekend was Signoret getrouwd met de regisseur, laten we hopen dat het verhaal geen biografische elementen bevat, al scheidden die 2 dan een paar jaar later wel degelijk en was dit geloof ik hun laatste samenwerking.
Enfin, als een noir opgezet typisch Frans bourgeois overspel drama in de provincie, dus in de vorm van flashbacks die vooral Blier heeft aan het wellicht sterfbed van zijn vrouw, flashbacks die echter wat a-typisch eerder de vorm aannemen van een soort stream of consciousness, soms met monologue extérieure.
Hij staat daar helaas voor hem niet alleen maar samen met zijn schoonmoeder Marken, die voor haar geweldige rol als archetypische Boze Schoonmoeder minstens een oscar had verdiend, haha wat een afschuwelijke toverkol was dat. Dat lachje alleen al, heerlijk.
We hopen als kijkers dan ook vurig dat sukkel Blier toch triomfeert over die 2 hellevegen- want we ontdekken dat Signoret al net zo'n monster is als haar moeder en hopelijk het ziekenhuis waar ze voor pampus ligt niet levend verlaat.
WAARSCHUWING: In het belang van de publieke veiligheid raad ik deze film af voor overspannen kijkers met dit soort eega's en schoonmoeders...al vrees ik dat je dan vrijwel niemand overhoudt

Arme Bernard Blier. Wat een ellende moet hij van Signoret en haar moeder slikken.
Hij is ook tamelijk naïef en zijn zakelijk instinct is niet al te best.
Ik ben meer fan van Signoret in haar latere carrière, waar ze echt de karakteractrice werd.
Haar vroegere rollen zijn wat minder rijk en minder interessant. Bernard Blier ken ik vooral van zijn komedies, daar is hij wat meer voor geschikt. In Manèges zie je die kenmerkende excentrieke mimiek van hem niet, waardoor hij bijna onherkenbaar is.
De setting op de manege en rondom de paarden geeft de film wel wat extra's.
Het is heel pijnlijk om te zien hoeveel tegenslag Blier hier moet verdragen, maar het einde geeft eindelijk een beetje verlossing. Al mag je niemand het treurige lot van Signoret toewensen.

Allégret vertelt met veel filmmateriaal en toch al te veel flashbacks, met soms vervelend gemompel, de blinde verliefdheid van Robert, vertolkt door Bernard Blier, inderdaad in een trieste rol, ver weg van de latere komedies waarin hij heerlijk kon uitpakken.

Qua spanning gaat de film crescendo en de beste momenten zijn te beleven naar het einde toe, wanneer harde waarheden vallen.

Misschien is 3,5 iets te veel maar het extreem slechte tegenover het extreem goede, de melo- en film noir toetsen, het acteerwerk, ook van Jane Marken, voegen nog wat toe aan het enigszins nostalgisch weerzien van een "vieux film français" .