The Music Man (1962)

Op zich wel een vermakelijke film met een leuk verhaal, maar hij had een uurtje korter kunnen duren.

Hoog aangeschreven musical uit de jaren 60.

Leuk oplichtersverhaaltje, paar erg goede songs en choreografiën.

Minder ... nou ja beetje onderhavig aan het genre, maar blijft af en toe beetje erg zoetsappig en het liefdesverhaaltje tussen Preston en Jones houdt het verhaal af en toe wat op (en is bedeeld met een aantal mindere songs).

Nou ja we kijken liever naar de klassieke Hollywood-musicals dan geld uit te geven aan een avondje Joop van de Ende ... die kan hier bij lange na niet aan tippen.

Nou ja, musical is zowiso een genre dat op film veel sterker werkt dan in een theater.

Goeie film over een oplichter met gladde praatjes die zich voor doet als bandleider. Een typische en groots opgezette, ouderwetse Hollywood musical. Een simpel verhaal, maar dat onderhoudend genoeg is. Kleurrijk in beeld gebracht met mooie kostuums en decors. De liedjes hebben voornamelijk een vrolijke toon. Wel wat aan de lange kant. Verder nog een kleine rol voor de hier piepjonge Ron Howard.

Zoals veel musicals uit die tijd heeft ook The Music Man nauwelijks een plot. De personages zijn vrij eendimensionaal en hebben bijna geen chemie met elkaar. Gelukkig is er veel zang en dans om je interesse te behouden.

Letterlijk elk nummer is mooi en/of leuk om naar te kijken. De uitgebreide dansscènes zijn verbazingwekkend. Twee scènes springen er in het bijzonder uit: De bibliotheekscène en de dansroutine op de kermis. Het is prachtig om naar te kijken en je verlangt ernaar om het op het podium te zien. Ik baal er nog steeds van dat ik de nieuwe productie met Hugh Jackman en Sutton Foster niet op Broadway heb gezien.

Ik heb ook een nieuw favoriet woord dankzij deze film: Shipoopi!