Film d'Amore e d'Anarchia, Ovvero 'Stamatina alle 10 in Via dei Fiori nella Nota Casa di Tolleranza...' (1973)

Wat is dit nou weer voor maffe titel

AAAh, zij (op de poster) doet me denken aan Shelley Duvall!

Wat is de vertaling eigenlijk van die titel, want hij is idd belachelijk lang.

Check de poster.

love & anarchy inderdaad, en er achter staat iets over een 'bekend huis van prostitutie'

Ja dat laatste staat dr niet op toch? Of kan mijn oog da niet lezen?

nee maar daarvoor kwam eindelijk mijn 6 jaar latijn eens van pas

Ai, dan heb ik toch bar weinig aan mn 7(!) jaar latijn gehad.

Deze regisseuse hield wel van dit soort lange titels (en van anarchistisch, intellectueel geneuzel).

Interessante discussie wel,hierboven.Hoe dan ook:dat die Wertmuller dol was/is op intellectueel geneuzel is een feit,maar in deze grottesco valt dat allemaal wel mee.Logisch,want de personages zijn allemaal totale proleten met als toppunt de door Giannini gespeelde afasische idioot Tonino,een bizar uitziend figuur die volstrekt onverstaanbaar gemompel voortbrengt.Wat dan weer mooi contrasteert met het geratel van die andere Wertmuller regular Melato.Ondertiteling is hier wel bittere noodzaak.

Zoals onbekend is die Wertmuller zo vergeten dat niemand nog weet dat ze totaal is vergeten,en we moeten deze film ook mede zien als een tijdsdocument .En wel uit de tijd dat film nog werd geacht een onderdeel te zijn van de grote antie- fasjistiese strijd.Jammer dat il Duce niet ieder jaar herrees in de seventies,want dan hadden antie- fasjisten hem toch mooi weer ieder jaar kunnen herlynchen.

De thematiek is ook lekker seventies ,over het verband tussen sex,onderdrukking en fasjisme.Klinkt pretentieus,maar het wordt allemaal komisch en onderhoudend gebracht.De setting is dus zoals de titel aangeeft in een hoerenkast vol lelijke wijven.Ok.Tripolina ging er mee door maar bleek ook te zijn verminkt door...okselhaar.Het geneuzel beperkt zich tot het slot,waar dmv een citaat van Enrico Malatesta de antie- fasjistiese boodschap wordt uitgedragen.

Eigenlijk is het coolste personage uit de film de fasjist Spatoletti,een soort komische variant op Attila uit 1900.Of de regisseuse het zelf door had weet ik niet,maar eigenlijk is hij de echte anarchist:onbekommerd crossen op zijn motor,zuipen, neuken en losers doodknuppelen .Een ideaal stapmaatje.

Cinematografisch is het allemaal ok,met de bij Wertmuller gebruikelijke bizarre kleuren en als hoogtepunt de scènes op het verlaten Capitool.

Dat het acteerwerk over the top is spreekt voor zich,een soort Fellini figuren op speed.

De soundtrack tenslotte werd verzorgd door Nino Rota.

Eén van de Zomergasten van afgelopen seizoen was een oudere politiek-geëngageerde dame, in een uitzending die ik niet eens zag, met een film van Wertmüller als keuzefilm. Ik schreef ooit eens bij Preston Sturges dat dat mijn blinde filmvlek was, tot deze zomer was dat denk ik Wertmüller. Inmiddels ben ik drie films verder en deze liefdesanarchie was zeker niet de laatste. Weer genoten.

pippo il buffone -die ons helaas ontvallen is- heeft (naast enkele onzinnige sneren en flauwiteiten) deze site toch wel verrijkt met zinnige en vooral rake observaties bij dergelijke (vergeten) Italiaanse en Franse klassiekers, zodat ik voor een karakterisering van de film en mijn mening kan volstaan met een quote:

Niks aan toe te voegen - behalve dat men gewaarschuwd is!

(en met een fonteinscene die 'die andere' naar de kroon steekt).

Een antifascistisch drama in de vorm van een verwarrend, soms roerend portret van mensen met extreme gedachtes waarin een naïeve en vastbesloten held centraal stond, maar waarin het idealisme om zeep werd geholpen door seks. Verder voor de liefhebbers van eten, wijn, zweet en bloed.

Een lastig te beoordelen film, waar ik me bij vlagen aan heb zitten ergeren, maar ook met stomme bewondering naar heb zitten kijken, en dat overkwam me meer naar het eind, dan in het begin. De film is even woordrijk als de (absurde) titel lang is. Ik werd gek van dat rappe Italiaans, dat mijn ondertitels nauwelijks konden bijbenen. Veel zinloos en ideologisch gewauwel, waar Franse en Italiaanse films in die jaren zo onder leden. Deze film gaat dan ook meer over de sociale verhoudingen in de jaren zeventig dan over die van de jaren dertig, die eigenlijk nauwelijks zichtbaar zijn in deze film. Op de proto-fascist Eros Pagni na, een soort kopie van Atilla uit Novecento van Bertolucci en het ideale stapmaatje, zoals pippo il buffone al memoreerde.

Er was veel politiek geweld in Italië in de jaren zeventig. Misschien heeft Lina Wertmüller daarover via een omweg iets willen zeggen, want ik heb me zitten afvragen wat nou precies de boodschap van deze film is. Veel in deze film is over de top, inclusief het spel, tot op het kluchtige af. Dat kan me niet zo bekoren. Maar deze film dankt toch vooral zijn klasse aan Giancarlo Giannini, het is ongelooflijk wat hij hier allemaal uit de kast haalt. Hij hoeft alleen maar met zijn ogen te rollen en je weet alles. De grootste Italiaanse acteur, zonder twijfel. Nou ja, samen met Marcello Mastroianni dan. Die Lina Polito als het hoertje Tripolina is een schatje (met hairy armpits! ) Die krijg je er als kijker als bonus bij.