La Belle Équipe (1936)

Trademark "poetisch realisme", en een film die door vele kritiki als de beste van de toch niet middelmatige Duvivier wordt beschouwd.

Dit werk dateert van voor de bekendere humanitaire drama's van Carné met een zelfde thematiek en is er ook duidelijk aan verwant, vooral in het eerste half uur waarin we de 5 buddies doelloos en verveeld zien ronddolen in grauwe buitenwijken en woonkazernes.

Dan volgt de-allicht flauwe-kunstgreep met het winnende loterijticket en krijgen we iets dat meer aan Renoir doet denken: aan PDC vanwege de setting aan de Seine met de fraaie impressionistische beelden die we daarbij verwachten( zij het in D.'s typische dynamische stijl gefilmd) en ook aan Renoirs politiek geengageerde werken.

LBE ademt namelijk de sfeer van het front populaire,en de 5 arbeiders zijn ook uitdrukkelijk een soosjalisties collectief( vgl. LCDML) dat zich verzet tegen plutocratisch opportunisme en zelfs fasjisme( degene die door de politie gezocht wordt is in feite een Italiaanse asielzoeker).

De grootste problemen blijken echter afkomstig te zijn van meer algemeen menselijke vraagstukken als onuitroeibaar egoisme,zeurderige vrouwmensen en een onverbiddelijk noodlot.Uiteindelijk blijven slechts Gabin en Vanel over.

Het schijnt dat Duvivier 2 eindes heeft opgenomen:een opbeurend voor het proletariaat,en 1 defaitistisch voor de burgerij.Alleen de eerste is nu nog te zien, naar ik meen.

Vanel en vooral Gabin zijn weer ok,en we horen hier Gabin zelfs zingen,het is ook duidelijk zijn eigen stem.Ik las op IMDB dat hij zelfs nog platen heeft opgenomen,wist ik niet.

De film heeft inderdaad twee eindes. Ik heb een versie gezien waar alletwee de eindes achter elkaar geplakt bij zaten.

Wie houdt van Duvivier en wat kennis van de Franse taal bezit, op maandag 17 oktober op Arte.

Zag de vorig jaar gerestaureerde versie, deze zoals Duvivier en Charles Spaak het oorspronkelijk hadden bedacht. Het is ook deze die best kadert in het sociaal beeld dat opgehangen wordt van een Franse bevolking die in de jaren 30 hunkert naar een royaler bestaan - het gaat hier om vijf werklozen - maar het tevens moeilijk heeft met eigen menselijke gedragingen en de pech niet kan ontlopen. In ieder geval komt het slot van deze versie harder, en m.i. ook wel verrassend en niet zo direct verantwoord binnen de plot over dan de versie bij het verschijnen opgelegd door de productieleiding.

Het blijft niettemin een Franse klassieker uit die periode, met een Jean Gabin, met zijn gekende charme en ...driftbuien, een als gebruikelijk ondoorgrondelijke Charles Vanel en Viviane Romance als de even gebruikelijke "garce".

Genietbaar zeker, netjes opgebouwd, met de vreugde bij de winst ("Le Chanteur a bien chanté, il faut boire a sa santé") en de droefheid bij verlies, menselijk en zonder franje of oversentimentaliteit weergegeven.

Julien Duvivier was een zeer inhoudelijke cineast.

Het verhaal van vijf vrienden die hun droom wilenl waarmaken maar langzaamaan ten onder gaan omwille van externe factoren en interne strubbelingen. Gesitueerd in de jaren ‘30 tegen de de achtergrond van de moeilijke politiek-economische tijd in Frankrijk (niet toevallig zijn enkele vrienden werkloos). Jean Gabin speelt de hoofdrol en doet dat naar gewoonte schitterend. Ook de vier andere vrienden zetten elk hun karakter goed neer, met Charles Vanel als meest opvallende man. Samen met zijn ex Viviane Romance en Gabin wordt een driehoeksverhouding uitgewerkt die cruciaal zal blijken te zijn. Raphaël Medina neemt de rol op van uitgeweken Spanjaard die gezocht wordt omwille van politieke activiteiten in zijn thuisland. Het wordt niet met zoveel woorden gezegd in de film, maar op dat moment woedt in Spanje de burgeroorlog, en het laat zich niet moeilijk raden dat hij aan communistische zijde staat. Verder ook leuke rollen voor Raymond Cordy als noitoire zuiplap en Fernand Charpin als pittoreske gendarme.

Intussen mijn derde Duvivier en mijn respect stijgt gestaag voor deze man. Mooie shots, dynamisch in beeld gebracht met zoom en dolly, goeie montage … in samenwerking met zijn vaste medewerkers waaronder cinematograaf Jules Kruger.
Het scenario is goed uitgewerkt - een samenwerking tussen Duvivier en Belgisch scenarist Charles Spaak - en bevat geslaagde naturelle dialogen, dat laatste vind ik opvallend in veel Franse films uit die tijd, en dat zal wel geen toeval zijn wanneer dezelfde namen steeds terugkeren.
De finale is erg dramatisch en heb ik even moeten laten bezinken, mezelf de vraag gesteld of een man met het karakter van Gabin’s personage zover gedreven kan worden in dergelijke situatie. Het heeft er ook mee te maken dat zijn revolver uit het niets (uit zijn zak) kwam, zonder dat er voordien ooit een toespeling werd gemaakt dat hij gewapend was of misschien een gewelddadig verleden heeft gehad. Voor mij een belangrijk detail toch wel waar men meer aandacht aan had moeten besteden. Niettemin vind ik het in zijn geheel een pracht van een film, waarin een onderwerp als vriendschap wordt uitgewerkt zonder enig moment te vervallen in meligheid.