Finding Forrester (2000)

Een zoet koekje.

Van Sant heeft waarschijnlijk wel meer voeling gehad met het arthouse-genre, ondanks dat ik daar nog maar 1 voorbeeld van heb gezien. Deze "zoetere" vorm van zijn cinema lijkt vooral voor het sentiment en de glimlachjes te zijn gemaakt, ondanks dat het niet heel grappig is wat hier wordt vertoond.

Wederom een rol die Connery op het lijf is geschreven trouwens, de beste man weet hem dan ook goed te benutten. De jonge Brown doet het ook redelijk, maar acteert wel net iets te emotieloos en statisch. Bijrollen van Abraham en Paquin mogen ook wel vernoemd worden.

Van Sant trakteert op een lange en vaak voorspelbare film die veilig binnen de lijntjes kleurt en vooral voor het feel-good gemaakt lijkt te zijn. In dat geval streeft de film niet naar al te veel resultaat, vandaar dat het waarschijnlijk ook niet Van Sant zijn populairste film is geworden.

Visueel is het redelijk makkelijk en simpel, gelukkig niet lelijk. Het camerawerk is niet zo knap als waar Van Sant toe in staat is, maar enkele scenes zien er wel mooi uit. Ik denk dat best geregisseerde scenes die in het voetbalstadium en de scene waar Connery tussen de mensenmenigte vast komt te zitten zijn.

Ondanks dat de film soms wat anders doet blijft het als geheel een best voorspelbare film met een net wat te zoete finale. Gelukkig is de loop van het verhaal nog wel vermakelijk en de 136 minuten voelen nooit echt te lang aan. Bovendien is het een goedbedoeld verhaal met een duidelijke boodschap. Ik heb niet veel wat ik echt kan prijzen, maar ook niet veel wat ik kan bekritiseren. Daarom geef ik het gewoon een normale voldoende.

Finding Forrester ging ik eens kijken om toch een soort van eerbetoon te brengen aan Sean Connery die onlangs overleden is. Meestal als er zo een bekend regisseur of acteur is gestorven probeer ik dat te doen uit eerbied voor wat ze ons doorheen hun leven aan moois hebben geschonken.

Finding Forrester ben ik volledig blanco ingegaan. Al snel dacht ik het zal wel over racisme gaan of een soort van Rear Window worden. Volledig ernaast. Het ging voornamelijk over vriendschap. Het helpt vast wel als je wat geinteresseerd bent in lezen, maar echt stoffig voelt deze film niet aan. Het is een vrij rustige film met interessante inhoud. Leuk om eens gezien te hebben. Voorspelbare finale dat wel, maar dat doet voor mij niks af aan de waardering.

Wel aardig maar het kwam niet helemaal van de grond. Ik dacht - ze zullen wel een meningsverschil krijgen, en het aan het eind bijleggen, waarna ze beiden een les geleerd hebben over ware vriendschap of zoiets. En ja hoor, inderdaad, pffff....Wat een clichés weer

Graag gezien. Een film die nog steeds wordt opzij gezet als een remake van Van Sant's Good will hunting. En er zijn zeker overeenkomsten. Een jongeman uit de lagere klasse bezit een talent dat hij verborgen houdt tot een mentor (Williams in GWH en Connery hier) het talent ontplooid en vertrouwen heeft aan de jongeman. Maar in Finding Forrester heb je ook een gelijkgestemde dynamiek tussen de 2 personages Connery en Brown. Beiden zijn outsiders (Brown als begaafde schrijver in de getto/Connery als blanke in de getto), beiden houden hun identiteit verborgen (Brown zijn literair talent/Connery zijn gevoerde schrijver ID). Vriendschap zal hen wederzijds openbloeien.

Daarnaast gaat het verhaal wel degelijk (ondanks wat in sommige commentaren hierboven wordt beweerd) over racisme en vooroordelen zoals basketbal en zwarten of schrijven en blanke intellectueel. Doordat beide personages in eerste instantie hun identiteit geheim houden, stimuleren ze deze vooroordelen. Brown speelt basketbal met zijn vrienden, Connery is een freak in het appartement. Nadien zullen de vooroordelen uitgewist worden, ze komen in het reine met zichzelf (Brown durft zijn schrijverschap te tonen aan zijn gemeenschap, Connery komt naar buiten om de vriendschap te redden) en tonen zo dat iedereen een beetje bevooroordeeld is.

Minpunt is echter dat het personage van Murray niet goed is uitgewerkt (er is een conflict tussen hij en Connery maar niet echt uitgediept). De film oogt klassiek van opmaak en beeldvorming maar de regie van Van Sant opteert bewust voor een sobere, zelfs docu manier van vertellen (cf de opening met de 'takes' en rap).

Tenslotte is er nog de gelijkenis tussen de acteur Sean Connery en zijn personage William Forrester. Forrester is van Schotland naar USA getrokken en is nu een banneling in Manhattan, Connery trok ook weg uit Schotland en leefde voor een groot deel op de Bahama's. Beiden ontvluchten hun succes. Op het einde gaat Forrester terug naar Schotland. Zou Connery reeds in gedachte houden dat deze film wel eens zijn laatste had kunnen zijn (we laten even The league of Extraordinary gentlemen buiten beschouwing en klasseren dit als een vergissing) en is dit het persoonlijke afscheid van Mr Connery ? Niet echt een soepvraag, hé Mr Connery !