Shopping (1994)

Jude Laws eerste

Vond dit best een aardige film. Jammer dat Paul Anderson daarna zijn ziel aan Hollywood heeft verkocht.

Film keek niet slecht weg, maar ik vond het plot nogal matig, beetje overdreven gedoe allemaal, met de autoscenes als dieptepunt...

Redelijk.

Shopping doet wat aan The Warriors denken in die zin dat beide films niet echt plot bevatten, maar eerder een sfeerbeeld scheppen waarin jongvolwassen nietsnutten zich bezig houden met criminele activiteiten.

Spannend wordt het nooit, maar af en toe meeslepen lukt wel. Het einde is mede daarom wat spijtig.

Een piepjonge Jude Law is het eerste half uur behoorlijk irritant. Na een tijdje herpakt hij zich wat en laat hij zien dat hij wat talent heeft, zonder ooit uit te blinken.

De van een stevig accent voorziene Sadie Frost is geen slechte aanvulling, maar ook zij wisselt goeie met minder goeie momenten af.

Sean Pertwee is een matige tegenspeler. Jonathan Pryce bakt er al wat meer van en ook leuk zijn de cameo's van Sean Bean en Jason Isaacs - al is het maar ter herkenning.

De regie is best sterk. De onbenullige levens van de hoofdpersonages wordt nagenoeg perfect weergegeven. Enkele shots zijn erg leuk, het kleurengebruik is daar niet vreemd aan.

Ook muzikaal is Shopping een aangename zit.

Meevaller.

3

Best interessant.

Had ik niet gezocht achter Anderson in ieder geval. Maakt in Hollywood toch vooral érg commerciële (maar slicke) actie vehikels, dit is een wat ruwere film over een stelletje nietsnutten. Enige probleem is misschien dat Anderson niet veel richting in z'n film steekt.

Gaat niet echt nergens heen. Law, Frost en Pertwee zijn te onaangenaam, maar ook de politie wordt lullig afgeschilderd. Dus zit je naar twee kanten te kijken zonder echt een favoriet te hebben. Ook veel boodschap is er niet te vinden, niet noodzakelijk natuurlijk maar gezien het thema toch een beetje vreemd.

Je kan deze film misschien zien als spirituele voorganger van Trainspotting, mede dankzij de goeie soundtrack (Orbital's Halcyon ), maar Boyle doet toch veel meer met z'n film. Shopping is een leuke eerste poging van Anderson waar hij z'n talent toont, maar voor een film van dit type toch ook weer wat tekort komt.

3.0*

Ik ben het eigenlijk van A tot Z met mijn voorganger eens. Grappig om deze debuutfilm nu eens te zien nadat ik alle andere films van deze regisseur al had bekeken : Event horizon, Resident evil, The three musketeers en Pompeii waren niet bepaald mijlpijlen van sociaal commentaar, dus dan is het wel curieus om hier opeens geconfronteerd te worden met iets als een poging tot het duiden van een nihilistisch leven. Maar het is allemaal niet slecht, Jude Law heeft een prima intensiteit, de mooie Sadie Frost is ook niet slecht (hoewel ik bij haar af en toe aan Bananarama moet denken), het slot is het enig mogelijke, en de soundtrack is ijzersterk. Hè, zit ik toch weer Onderhond na te praten.

De debuutfilm van Paul W.S. Anderson, voordat hij in Hollywood door de jaren bekend werd met de grote namen als Resident Evil, Event Horizon, Death Race etc. Vergeleken met deze titels is Shopping nog een kuiken, maar zeker ook wel een mooi voorproefje.

Ook is dit een van de eerste rollen van Jude Law; hier nog piepjong. Hij speelt een moderne anarchist die niks moet hebben van de gewone maatschappij. Zojuist vrijgelaten dankzij het goede hart van Conway (leuk rolletje van Pryce) stapt hij bij zijn geliefde Jo (even zo'n mooie rol van Sadie Frost) in de auto om... opnieuw te beginnen met de rottigheid.

Billy en Jo keren terug naar de letterlijke onderwereld van Londen. Geen bruisende centrum, geen gebouwen, geen Big Ben of Tower Bridge... Nee, groezelige industriële achterbuurten, parkeergarages, gore steegjes, remises en grauwe braakliggende terreinen lijken hier de ansichten te zijn, en de schunnige graffititeksten krijg je er gratis bij. Deze decoratie kleden ze aan met de vele gestolen auto's en artikelen. Je zou kunnen zeggen dat het leven van Billy en Jo alleen maar bestaat uit rotzooi trappen, stelen/winkels plunderen, vandalisme en geweld... en toch ga je enigszins sympathie voor ze krijgen.

Billy mag er bij zijn ouderlijk huis niet in. De schrale troost is een krakkemikkig caravannetje op een braakliggend terrein. Geen reden om een nieuw en normaal leven op te bouwen. Hoop is er sowieso al niet. Behalve zijn vriendin Jo... en het destructieve leven dat hij leidt. Dat laatste kan bijna niet op lange termijn ongezien blijven. Niet alleen door zijn reclassering maar ook door zijn concurrenten en zijn tegenstanders (waaronder Sean Bean; leuke schurkenrol weer) die hij al snel creëert.

Shopping is hierbij een erg sterke en goed verzorgde kleine film. De goedkope locaties passen bij het verhaal, het acteerwerk laat zich gaan en ook de soundtrack was een mooie kers op de taart. Met name het emotionele Halycon van Orbital kwam op de perfect getimede momenten en lijkt zelfs de stempel van deze film te zijn.

Ja, Paul WS Anderson heeft hier een boeiende en bij vlagen bedwelmende schets gemaakt van de onderkant van de maatschappij. Misschien heeft alles ook wel een reden...

4,0*

Ik had die film graag meer gegeven maar helaas... het is een zwak script. Visueel weet Anderson er nog iets van te maken met het groezelige straatbeeld, de nachtelijke settings en een begin jaren 90 beeld gekruid met grunge, hiphop en beats. De beide hoofdpersonages, twee vandalen en dieven, zijn irritant en oppervlakkig. Er worden veel middelvingers de lucht in gestoken en de rest van de wereld zijn maar "wankers", maar waar is de sociale voedingsbodem voor hun acties? Van Billy weten we dat zijn vader hem aan de deur heeft gezet. Van Jo is het allemaal nog vager. Beiden hebben een soort "no future" instelling. Door hen niet te begrijpen gaf ik er ook niet veel om

Hun hobby : shoppen! Shoppen is een auto stelen en daarna met die auto een winkel in rijden en spullen stelen. Drie misdaden in één klap. Gewoon voor de kick. Wie tot het einde kijkt zal uiteindelijk merken dat de film zelf niet zoveel sympathie heeft met haar personages. Vond ik het enige gepaste einde.

Met Sean Bean, Marianne Faithful en Jonathan Pryce prijkten enkele grote namen op de affiche maar ze moesten het doen met kleine rollen. Voor Jude Law was dat zijn debuut en met zijn tegenspeelster Sadie Frost vormde hij tien jaar lang een koppel. Ik verwachtte hier veel meer van.