The Stepfather (1987)

Ben over het algemeen best te porren voor jaren 80 thrillers, maar The Stepfather kon me helaas niet boeien.
Veel te braaf en voorspelbaar en, afgezien van het acteren van Terry O'Quinn, gangbare genre-fare die maar het beste snel kan worden vergeten. Verder hebben de makers wel erg veel facetten 'geleend' van het twee jaar daarvoor verschenen Blackout (1985) - IMDb En diegenen die willen weten waar Joseph Ruben verder nog de mosterd voor deze film vandaan haalde, ga dan eens grasduinen op het internet naar het verhaal van John List (VS 1925-2008).

Tot slot: dat iemand die al jarenlang dubbellevens leidt, en hiermee weg komt door zijn meticuleuze planning en uitvoering, desondanks eens in de fout kan gaan, daar wil ik qua logica nog wel in meegaan. Maar dat deze persoon dan een double-take doet en zichzelf hardop afvraagt 'Who am I here?', dat vraagt toch echt teveel suspension of disbelief. Als denouement is dit echt om te huilen. Van het lachen, wel te verstaan

De opening is meteen een aandachtstrekker en zet de stemming voor de rest van de film. Alle elementen voor een goeie thriller/slasher zijn aanwezig. Terry O’Quinn doet het schitterend als psychopaat. In zich draagt hij een spanningsveld tussen zijn ideaal van de familiewaarden en het alter ego van de bloeddorstige moordenaar wanneer aan die idealen niet voldaan wordt. De moordenaar komt na verloop van tijd steeds naar boven omdat aan de idealen niet voldaan wordt. Gaandeweg wordt ook duidelijk dat hij een issue heeft met seksualiteit. De rol van het kind binnen de familie moet gespeeld worden door een onschuldige maagdelijke persoon. Wanneer de seksualiteit van Jill Schoelen zich ontwikkelt, gaan dan ook zijn alarmbellen af en verschijnen grote barsten in de schijn die O’Quinn wil ophouden. Naast de frictie die er sowieso al was tussen O’Quinn en Schoelen en wat uiteraard bijdraagt aan de spanning.

Wat mij betreft prima acteerprestaties van alle betrokkenen binnen een prima script. Dit is ook een verhaal over girl power. De mannen leggen allen het loodje. De psychiater en de amateurdetective worden vermoord. De love interest van Schoelen speelt slechts een marginale rol. Het zijn uiteindelijk Shelly Hack en Jill Schoelen die zichzelf bevrijden van de stiefvader. Het eindshot van de film is wat dat betreft ook redelijk symbolisch: het fallische vogelhuisje/nestje opgericht door O’Quinn wordt met de kettingzaag afgezaagd door Schoelen.

The Stepfather was een leuke verrassing. Ik had de film spontaan opgezet en me er wel best mee geamuseerd. Het is voornamelijk de eerste helft die het hem doet. De spanning zit er best goed in en er worden enkele aangename personages geïntroduceerd. Het heeft allemaal een vlot tempo en enkele leuke scènes.

Jammer dat niet elke plotlijn van de personages deftig wordt afgewerkt. Het voelde een beetje als een gedachte achteraf aan. De tweede helft vervalt jammer genoeg iets te hard in slasher-territorium. Ik had liever een meer onderhuidse derde akte gehad dan het standaard gedoe die ons werd voorgeschoteld.

3*

Onmiskenbaar een film uit de jaren 80.Tjonge... wat een opening bezit deze film... man staat voor een spiegel, scheert zijn baard af en gaat de badkamer uit, ruimt nog even gauw een klein speelgoedbootje op voordat hij de trap afdaalt. Deze openingsscène en de daaropvolgende shots zijn eigenlijk de enige onheilspellende horrormomenten en het beste van de hele film. Vanaf daar neemt de stiefvader een jaar later een nieuwe identiteit, echter dan is er nog maar weinig verrassing... en er zijn amper slachtoffers. En toch...wat mij liet blijven kijken is Terry O'Quinn (een acteur van de televisie en vele bijrollen films) want hij is het die de show steelt als sociopaat Jerry die met een verdraaide kijk op "familiewaarden" het perfecte gezin probeert te vormen. Wat uiteraard gedoomd is te mislukken! In zijn kern natuurlijk meer een psychologische thriller maar wel opvallend goed. En blijkbaar vormde de inspiratie voor deze film de echte moordenaar John Emil List (1925-2008)

De film heeft een sterke openingsscène waar ook meteen het grootste horrormoment te bespeuren valt. Daarna evolueert de film meer naar een thriller met een uitstekende Terry O’Quinn die zijn rol als stiefvader heerlijk weet in te vullen. Degelijk zonder meer. 6,5/10

Aardig, maar geen klassieker voor mij.

In "The Stepfather" wordt het verhaal verteld van een heel bijzonder soort seriemoordenaar. Het is het type dat je zou kunnen aantreffen in het stadje waar Hitchcock zijn Just a moment... situeerde, en zijn hoofdrolspeler als schurk, Joseph Cotten, die eenzame oude vrouwen vermoordt, wordt hier vervangen door Terry O'Quinn als een man die zich nestelt in gezinnen, waar de vader dood is en de vrouw een vaderfiguur nodig heeft om het gezin compleet te maken. Dus wanneer Jerry Blake (voorheen een meneer Harrison o.i.d., het maakt eigenlijk niet uit) trouwt met de weduwe Susan Blaine, is haar dochter (Jill Schoelen) daar niet blij mee. Er is iets..... vreemds aan hem, iets wat ze niet helemaal kan benoemen, en dat vertelt ze ook aan haar therapeut. Maar dit weerhoudt haar er niet van om zich te misdragen en van school gestuurd te worden (in een bijna zinloze scène, behalve om haar onsympathiek te maken en een flauw plotpunt te creëren), en het is iets waar Jerry gewoon wat harder aan zal moeten werken om het gezin bij elkaar te houden..... anders....!

Het plot is niet echt bijzonder, en slechts een paar scènes (misschien die bedoeld waren om echt spannend te zijn, of misschien ook niet) springen er echt uit als spannend of interessant. De rest bestaat uit een reeks saaie/flauwe acteerprestaties of gewoon overdreven momenten waarin iedereen, behalve Terry O'Quinn, zijn best doet om te acteren, maar verdikkeme, niemand het kan. Misschien heeft dit minder te maken met de scenarioschrijver, de overleden romanschrijver Donald E. Westlake, en meer met regisseur Joseph Ruben, die een paar jaar later Just a moment... zou maken, alweer zo'n gekunstelde 'ik-ben-gewoon-een-normaal-gezicht'-moordenaarsfilm. Ik denk dat als je de film aanzet tijdens een scène met bijvoorbeeld de moeder en dochter die praten, of zelfs die onverschrokken jongeman die zijn zus wil wreken, met die grappige achternaam en die snelle auto, je waarschijnlijk niet verder dan vijf minuten zou kijken.

Rubens enige echte vondst om de film de moeite waard, en soms zelfs fantastisch, te maken, is de casting van O'Quinn. Voor degenen die hem kennen van Lost als Locke (en jullie weten wie jullie zijn, zoals ikzelf), is het een waar genot – hij speelt de rol perfect in de rustige, 'normale' scènes, en gaat vervolgens helemaal los als hij die Jerry Blake naar een andere dimensie van waanzin tilt. Alleen al een simpele gezichtsuitdrukking nadat Jerry flipt over de kus van zijn stiefdochter met een andere jongen is onbetaalbaar.

Zoals zo vaak bij ons, een 7 als waardering.