International House (1933)

Komische variant op Grand Hotel. WC Fields is hilarisch als altijd.

'I'm sitting on something, I tell you'

- 'Well let me go down on you there and I'll see. Why, it's a pussy!'

Voor die tijd erg traag en oudbollig, naar doek vertaalde Vaudeville ongein.

Plezierige en veelal knettergekke komedie. Gemaakt in het pre code tijdperk bevat deze film voor de goede verstaander nogal wat innuendo. Zeker onderhoudend om hierover het overzicht op internet na te lezen en alles mee te hebben. Maar behalve de dubbelzinnigheden valt er ook genoeg gewone lol te rapen met de diverse typetjes die het hotel bevolken, van gold digger Peggy Hopkins Joyce (als zichzelf), over Franklin Pangborn als de neurotische hotelmanager, de oerdomme verpleegster Gracie Allen, zowaar Bela Lugosi als Russisch agent, tot de de altijd controversieel ogende WC Fields. De plot is redelijk dun, maar dat geeft niet, het volstaat hier om op overtuigende wijze een hoop gein te lanceren. Bijzonder is het element van de radioscope, een futuristische uitvinding die heel hard lijkt op de televisie, enkele jaren voordat daarvan sprake was in het medialandschap. Via deze radioscope krijgen we in de film enkele acts uit de Amerikaanse entertainmentsector te zien - typische combinatie van comedy en muziek dus. Onder meer zien we Rudy Vallee (één van de eerste crooners), Baby Rose Marie en een fantastisch stukje Cab Calloway routine. Erg entertainend. De finale van de film is over the top en surrealistisch, maakt het wat mij betreft helemaal af.