Legend of the Werewolf (1975)

Een aardige weerwolffilm met noemenswaardige acteurs. Peter Cushing heeft me nog nooit teleurgesteld. De special effects zijn inmiddels misschien een beetje achterhaald, maar nog steeds sfeervol. ***

Low budget (Tigon heeft niet zoveel geld als Hammer), maar het blijft heel genietbaar, want Peter Cushing is inderdaad één van de mijlpalen als acteurs in de geschiedenis van de horrorfilm. 3,5

Een door het noodlot getekende jongeling transformeert tijdens de cyclus van de volle maan tot een weerwolf. Hij wordt verliefd op een meisje van lichte zeden en wil zich uit liefde voor haar van zijn tragische lotsbestemming ontmaken. Een begrijpende dokter Paul is bereid hem te helpen maar de fanatieke Parijse politie wil hem geen kans meer geven.

"Legend of the Werewolf" is opgebouwd volgens het klassieke stramien en roept reminiscenties op aan Fisher's meesterwerk "Curse of the Werewolf" zonder echter dit niveau te bereiken. Toch is het een vermakelijke prent voor fans van ouderwetse griezel. Peter Cushing beeldt zijn rol als sarcastische wetsdokter voortreffelijk uit. Voor de rest is er een boeiende sfeerschepping. Ik heb destijds een onofficiële DVD (helaas non-anamorphic) in de States kunnen op de kop tikken en nog eens van de film kunnen genieten.

Voor de liefhebbers: hij staat op YouTube:

YouTube - LEGEND OF THE WEREWOLF PART 1 (old 35mm transfer)

Tyburn was inderdaad een bedrijf met wat minder budget te besteden dan Hammer. In deze film zie je dat, net zoals in Francis' 'The Ghoul', wel goed terug: een wat kleinere cast, wat minder grote sets, enz.
Toch moet ik zeggen dat ik vooral deze richting de kwaliteit van de Hammer films vind gaan.
Het acteer werk is namelijk prima: wederom gaf Francis de rol van het monster aan een onbekende acteur. David Rintoul mocht deze als een van zijn eerste rollen aannemen en speelt, zeker voor iemand die nog maar net begon, erg goed. Hij haalt het niveau van Lon Chaney, Jr. en Oliver Reed niet, maar toch weet ook hij de getormenteerde ziel overtuigend neer te zetten.
Neem daar nog eens Peter Cushing bij die wederom een sterk personage neerzet (doet soms wat aan Sherlock Holmes denken) en nog een speciale benoeming van Ron Moody, die naar mijn mening een grappig personage neerzette om de boel hier en daar wat luchtig te houden.
Het Britse van acteurs als Ron Moody en Hugh Griffith zorgt er wel voor dat het niet realistisch overkomt dat de setting Parijs zou zijn. Dat is echter iets waar van die typisch Britse producties wel vaker last van hadden. Zo heb ik een keer Roger Moore een Duitse officier zien spelen en neem het nog redelijk recente The Boy in the Striped Pyjamas. De kwaliteit van de prent gaat er niet meteen door achteruit, maar het is wel iets dat opvalt tijdens het kijken.
De make-up van de weerwolf vond ik er trouwens geweldig uitzien en doet gelijk denken aan die Hammer klassieker van Terence Fisher (The Curse of the Werewolf). Toch weten de make-up artists er wel hun eigen draai aan te geven en kan men niet spreken van een kopie.
De muziek werd wederom verzorgd door Harry Robinson (deed ook The Ghoul) en is wel herkenbaar door het bombastische. Deze keer vind ik het echter veel gepaster ingezet dan in de hierboven genoemde film. Het verhaal leent zich er ook veel meer naar, dus dat hadden ze deze keer gewoon beter afgestemd.
Wat mij betreft is hij, zeker voor de liefhebbers van Hammer producties, enz., de moeite van het kijken waard. Een aanrader.

Tweede film die uitkwam bij de Britse studio Tyburn-Film opgericht door de zoon van (Horror)regisseur Freddie Francis. Het doel van Tyburn was om films te maken die zoveel mogelijk op 'rivaliserende' Hammer-films leken. In 1974 raakte deze Britse horror al uit de gratie dus een groot budget kan er niet zijn geweest.Ondanks dat is er wel wat kwaliteit te zien. Regisseur Freddie Francis levert uiteraard prima werk met zijn visuele stijl. De film heeft een prachtige 19-eeuwse sfeer en genre-icoon Peter Cushing speelt solide. Echter hoofdrolspeler David Rintoul is ... nou oké niet slecht... kuch. Nu duurt het lang voordat er iets gebeurt en als het eindelijk sneller gaat, is het voorbij. Veel tijd gaat er op aan een soort Sherlock Holmes-speurtocht, die meerdere malen langs het huis van plezier voert. De wolfman zelf ziet er erg fatsoenlijk uit (als is het een vrij directe kopie van de wolf van Hammer, alleen met wit haar) Over het algemeen was het onderhoudende semi-atmosferische Hammer-kloon maar ook erg zwak op veel belangrijke vlakke.