Love Letter (1995)

Film niet uitgezien, dus onthoud ik m'n stem maar. Al is dit zeker geen barslechte film.

Begint met enkele zeer mooie shots, maar wordt al snel een beetje gewoontjes. Zo erg zelfs dat m'n interesse steeds verder begon weg te glijden, tot ik maar besliste de film uit te zetten.

Iwai is doorgaans wel zeer goed in het creëren van een romantische sfeer (zoals in April Story, of Undo - iets obsessiever dan), maar hier kabbelt het net allemaal wat teveel voort. Degelijk gemaakt, degelijk geacteerd, passie met vlagen, maar veel te weinig, en niet intens genoeg. Al zullen de echte fans van romantische film hier wel meer uithalen.

Op basis van de eerste helft 2.5*, maar wist me verder niet echt te boeien.

De film nu volledig gezien, en maar eens een correctie schrijven op het bovenstaande.

Ik herinner me dat ik nog erg moe was, en daarom toen de film halverwege heb uitgezet. Vandaag een tweede poging ondernomen, en die is me veel beter bevallen moet ik zeggen. Het verhaaltje is erg leuk gevonden, en lief uitgewerkt. Typische Iwai, al is hij hier vaak nog niet op z'n subtielst. Soms slaat hij een beetje door in de muziek, maar visueel zitten er toch erg mooie shots bij.

Ook de overacting wordt hier nog iets te vaak gebruikt. Maar uiteindelijk valt het allemaal erg goed mee, en weet het zoetharte binnenste van de film wel te bekoren. Erg mooi en schattig relaas van een vrouw die de dood van haar man probeert te verwerken, op originele manier gebracht.

Dikke 3.5*

Mijn 1000e stem moest natuurlijk naar een bijzondere film gaan. Gelukkig draaide deze vanavond in de bios (CameraJapan). Niet dat de film nou zo geniaal was, maar de regisseur behoort in ieder geval tot mijn favorieten...

Love Letter is een film die nogal hinkelt tussen gewoontjes en speels. Ik ben er nog niet over uit of ik hem nou goed of slecht vind. Het begin(shot) is mooi, maar af en toe draaft Shunji, vooral in muziek, door. Waardoor de film een overdreven en ietwat amateuristische uitstraling krijgt.

De experimenten met zwaaiende camera begingen, die hij in zijn latere films (April Story, All About, Hana to Alice) perfectioneert, zijn erg mooi, maar komen af en toe wat inconsistent over. Te roekeloos door de film heen gemonteerd.

Het verhaal kon me vooral op het begin ook niet erg veel boeien, maar werd later in de film wel interessant. De sfeer kwam vooral op het einde ook mooi naar voren, en voelde soms bijna zo fijn als zijn latere werken..

Al met al een film met een vreemde smaak, maar niet heel lekker. Zeker één voor de herkijk, ook omdat ik hem gewoon niet helemaal begreep.

Heel fijne regisseur, die Iwai. Lekker dromerige tienerfilmpjes ondersteud door altijd weer prachtig pianospel. Love Letter is toch duidelijk zijn minste die ik tot nu toe heb gezien. Ook mij boeide de film niet de gehele speelduur en werd pas op het laatst echt sterk.

Verder weinig aan toe te voegen aan de reacties OH en danuz. Laat de eerdere Iwai's aan mij voorbij gaan, kijk dan liever April Story nog een keertje .

Ruime 3*

Aardig psychologisch drama, dat na een interessant begin in het middengedeelte (over de schoolervaringen) wat inzakt, om vervolgens sterk te eindigen. Jammer dat de crux van de correspondentierelatie zo vroeg in de film al wordt prijsgegeven. De openingsscène in de sneeuw is wondermooi.

Ik was geïntrigeerd door een knappe wallpaper van de Japanse stad Otaru die via Bing op mijn bureaublad werd losgelaten waardoor ik ontdekte dat deze film in deze stad werd gefilmd. Dat was genoeg voor mij om deze film van Iwai te ontdekken.

Ondersteboven was ik niet van deze film die voor mij nogal sentimenteel en erg zweverig overkwam. Een beetje een vreemd verhaallijn over een naamgenoot. Wel bijzonder sereen en authentiek gebracht. Ik genoot er wel van, maar was wel minder begeesterd dan sommige anderen hier.

Visueel prachtig en ook de regie was prima. Dat was voldoende om de film positief te ervaren.

Ogenschijnlijk een eenvoudig maar ontroerend liefdesverhaal, maar ondertussen een zoektocht naar onze relatie met het verleden en hoe verschillende aspecten daarvan geïdealiseerd, onderdrukt of vervormd kunnen worden. Filmpoëzie die de subjectiviteit van herinneringen en daarnaast het idee van verlossing onderzoekt. Een magische, cathartische film.

De besneeuwde stad Otaru en de adembenemende besneeuwde landschappen van Hokkaido doen de rest.