Arrebato (1979)

Lijkt me schitterend

Almodovar meets Cronenbergh in deze weirde Spaanse cultfilm.Almodovar vanwege de setting in Madrid anno 80 waar artistico's zich te buiten gaan aan (gay&straight)sex&drugs,Cronenbergh omdat het volkomen duidelijk is dat hij deze film heeft geript in Videodrome.Die laatste een remake noemen gaat misschien iets te ver,maar veel scheelt het niet.

Alleen hebben we hier geen producent van pulp-tv maar een regisseur van pulpfilms met weerwolven en vampiers die ze ziet vliegen.De synopsis slaat trouwens nergens op:het is niet regisseur Esproncela maar de marginale,psychotische,gay ,film en dope junk Pedro(die we hooguit in figuurlijke zijn kleurrijk kunnen noemen want hij ziet er uit als een lijk)die de term Arrebato(=extase) heeft verzonnen voor de toestand waarin de camera hem brengt.Ook de uitdrukking"met behulp van"kan hooguit ironisch bedoeld zijn.

Eigenlijk is deze film behoorlijk diep gelaagd en zijn tijd verder vooruit dan het zgn. vooruitstevende videodrome omdat het gaat over hoe de camera levens letterlijk opslokt.De regisseur combineert dit met filosofieen over het creatieve proces.

Narratief is dit werk tamelijk gecompliceerd en de film heeft een bijna Lynchiaanse structuur,al wordt de intrige uiteindelijk letterlijk opgelost.

Zulueta richt zich niet tot het klootjesvolk en laat gore achterwege,effecten zijn er sowieso niet te veel.Wat niet wegneemt dat het af en toe flink bizar wordt,met als hoogtepunt de betty boop hallucinatie begeleid door katzenjammer.

De geluidseffecten zijn trouwens gedurende de hele film opmerkelijk,en het zal ook geen toeval zijn dat Pedro zijn boodschappen(gericht aan de regisseur per taperecorder) op een fluistertoon uitspreekt à la Godard(en natuurlijk vanwege zijn wegkwijning).

Roth,die we vooral uit Almodovar films als TSMM kennen,is hier nog piepjong en spreekt met een duideijk Argentijns accent.

De soundtrack bevat oa fragmenten uit de Götterdämmerung

Tenslotte een WAARSCHUWING voor degenen die zover heen zijn dat ze"met dichtgeknepen ogen in het licht van een een felle lamp"proberen te kijken:zowel Zuvuela als More werden agv overmatig gebruik kort na het voltooien van deze film knettergek ....just say no!

Een experimentele film, meer geschikt voor de doorgewinterde cult en arthouse liefhebber dan voor ondergetekende.

Een filmmaker genaamd Jorge gespeeld door een acteur/model die zich de pornonaam Jim More heeft toebedeeld wordt benaderd door de neef van zijn ex-vriendin om hem, Pedro te helpen bij het maken van een film.

Deze Jorge treft zijn vriendin gespeeld door de jonge en aantrekkelijke Roth in bed aan. Sowieso wordt veel in bed gelegen in deze prent. Eventjes is Jorge boos, maar even later zet hij een shot heroïne en kruipt naast haar.

Pedro, de zonderlinge neef praat niet met zijn familie maar laat tussen neus en lippen door wel weten dat hij geslachtsgemeenschap heeft met zijn nicht en oom. Hij woont in een landhuis met zijn tante en nicht Martha.

Obsessief is hij bezig met het maken van een film. Ook hij is niet vies van een snuifje heroïne of wat poppers op zijn tijd. Om een lang verhaal kort te maken het mondt erin uit dat Pedro dagen lang zonder eten, drinken en zelfs zonder drugs hoofdzakelijk slapend in bed zichzelf filmt.

De cinema of letterlijk de camera wordt een soort vampier die te vergelijken is met drugs. Het prikkelt de verbeelding en oefent macht uit. En kan je helemaal opslokken.

Op de set is het overigens een anarchistische puinhoop geweest. Door een gebrek aan geld verlieten technici en zelfs de hele geluidscrew de set waardoor een groot deel van de film moest worden gedoubleerd.

Interessant maar niet echt mijn genre film. Ook valt er nog veel meer uit te halen maar dan wordt het een zooitje met spoilers enzovoorts. En ja de synopsis klopt niet.

Interessant, maar niet mijn type film. Maar ik hou dan ook niet van Cronenberg.

Idem hier, ook niet mijn type film.

Ik houd ook niet van Cronenberg’, zie ik in de reacties als onderbouwing van een laag cijfer. Welnu, ik houd wel van Cronenberg, maar wist ook niet helemaal wat ik deze Spaanse cultfilm aan moest.

“Een cineast in een crisissituatie zoekt, met de hulp van een schilderachtige zelfkantfiguur, een manier waarop hij het uiterste stadium van extase kan bereiken. Dat stadium noem hij 'arrebato'. Dit is een huiveringwekkend meesterwerk, waarin de relatie tussen mens en film zó wordt uitgediept als men zich alleen in de fantasie kan voorstellen. Eén van de beste films uit de Spaanse filmgeschiedenis, onmogelijk om met welke woorden dan ook te beschrijven.”

Aldus de VPRO. Die relatie tussen mens en film, dat zie ik. Dat wordt ook in het begin van de film duidelijk. Alleen het huiveringwekkende en het meesterwerk ontglipt me nog even. Zulueta, een getroebleerde vriend van Almodovar (die hier bizar genoeg een van de actrices schijnt te hebben gedubd), was zelf ook afhankelijk van heroïne. En ik denk dat ik wellicht Arrebato nog eens moet zien, als ik niet wat moe ben.

Voor nu blijft het zesje staan. 3*

Het is een film met een cultstatus John Milton, maar als je zoals ik niet zo veel hebt met drugstripjes dan is dit gewoon een vervelende lowbudgetfilm. Heb het ook te hoog beoordeeld omdat het me veel moeite had gekost om wakker er doorheen te komen, dus heb ik het ook "omdat ik te moe was" niet strenger beoordeeld. Maar het ligt vrees ik gewoon aan de film en niet aan hoe wakker je bent.

Het is de eerste film geloof ik waar Almodovar aan meedeed (hij zat in de technische crew dubt ook het stemmetje van een actrice) en hier leerde hij een deel van de technische crew kennen waarmee hij vervolgens zijn eerste film maakte, dat draagt ook bij aan de cultstatus van de film.

Ik weet niet wat het is. Deze film zuigt je (als je ervoor open staat) meteen vanaf het eerste moment op en het fascineert je. Het laat je niet meer los. Deze film leeft op zichzelf. Ik vind het gek dat Cronenberg zo vaak genoemd wordt want volgens mij is het veel meer richting Lynch. Deze film is zeker niet voor het grote publiek maar er zit toch voor een filmfan heel veel in.

Ik zag een versie van 115 minuten, en dat waren er wat mij betreft zo’n 100 te veel.

Een experimentele praatfilm die op visueel vlak niets te bieden heeft. Ook vind ik de link met Videodrome er met de haren bijgesleept. Oké, ook hier wordt iemand gek door film, maar alle overige thema’s, net als het talent voor en achter de camer , ontbreken. Enkel het sounddesign is wel aardig.

Ik betwijfel ook sterk dat de film Cronenberg beïnvloed heeft, want toen hij Videodrome neerpende was deze film waarschijnlijk nog nooit buiten Spanje vertoond.

Daarbij zitten veel van de thema’s van Videodrome ook al in zijn eerdere werk. Cronenberg heeft deze film voor zover ik weet ook nooit genoemd.

Enfin, blij dat ik niet de 180-minutenversie heb hoeven kijken. Lelijke en oninteressante film.

1*