Rude Boy (1980)

Een beetje een langdradige, nietszeggende film over een fictieve roadie van the Clash. Het verhaal is héél magertjes, maar de film geraakt met de hakken over de sloot door de performances van the Clash, de beste band die uit de punkperiode gekomen is, en het tijdsbeeld en bijhorende attitude waar we een glimp van meekrijgen.

Gelukkig staat er op de blu-ray die ik gekocht heb een optie om enkel de live-beelden van the Clash achter elkaar te zien voor de volgende keer.

Van tevoren dacht ik dat dit weer zo'n muziek-biopic zou zijn zoals er velen zijn uitgekomen de laatste jaren - Bohemian Rhapsody, Rocket Man, Yesterday, Elvis, enzovoorts. Maar dan over een band die wél tof is: The Clash. Maar dat blijkt niet echt aan de hand, dit is namelijk al in 1980 gemaakt toen The Clash nog gewoon actief was.

Alsnog, het gaat uiteraard wel over The Clash, en over een fictieve roadie die met ze op pad gaat. Nog wel redelijk als tijdsdocument met veel politiek, opkomend fascisme, skinheads en het National Front, en The Clash is een hele vette band. Maar zelfs voor iemand die de band grijsgedraaid heeft (zoals ondergetekende) is dit een taaie sessie. Er is verder geen verhaal te bekennen, de roadie is op positieve momenten saai en soms gewoon irritant, en dit had echt geen dikke twee uur hoeven duren. Gelukkig komt The Clash nog vaak live in actie, maar zelfs daar was ik op een gegeven moment wel een beetje klaar mee. Best wel een tegenvaller, eerlijk gezegd.

Vreemde film, deze kruising tussen een rockumentary en een portret van een nihilistische, onsympathieke Clash-fan. Het rock-deel is prima. Ik ken de Clash niet zo goed, ik kende maar één van de nummers die in deze film voorbij komen, maar vond ze altijd wel tof. Het is me tijdens het kijken van Rude Boy niet duidelijk of ze acteren of maar wat aanklooien, gezien de weinig opzienbarende teksten ga ik uit van het laatste.

Maar het probleem van Rude Boy zit hem vooral in die Ray, wat best een eikel is, en zo ook wel door iedereen een beetje wordt beschouwd. Dat zou best de bedoeling kunnen zijn, als weerspiegeling van een troosteloze tijd die overging in het grimmige Thatcher-tijdperk, maar dat maakt hem als personage nou niet meteen veel interessanter. Ook zitten er wat onsamenhangende beelden bij van een groepje donkere jongens die het aan de stok krijgen met de politie- zonder enige context, wat gezien de rechtse sympathieën van Ray een beetje ongemakkelijk aanvoelt. Wat wilden de makers hier nou mee? The Clash was er begrijpelijkerwijs niet blij mee en boycotten de film.