Gekijô-ban: Zero (2014)

Volharding.

Zit er iemand nog écht te wachten op een typische J-Horror film? Of voorzichtige afgeleiden? Ik denk dat het doelpubliek erg klein geworden is, maar Mari Asato lijkt de moed niet op te geven. Daar haal ik dan vooral uit dat het genre haar nauw aan het hart ligt, anderzijds zou het misschien niet verkeerd zijn om eens wat verder te kijken dan de platgetreden paadjes. Al moet ook wel gezegd dat deze film met een doelpubliek ingebakken komt, gebaseerd op een populair horrorspel namelijk.

Fatal Frame is geen 100% pure J-Horror, al heeft het wel alle elementen in zich. Behalve de echte scares dan. De film deed me in dat opzicht wat denken aan The Woman in Black, een soort van geestdrama dus. En op zich doet Asato het ook wel degelijk, maar echt enthousiast word ik er toch niet meer van.

De film is ook zeker niet perfect. De hauntings hadden toch iets sfeervoller gekund en het einde is echt énorm uitleggerig en semi-eindeloos. Daar had best wat in geknipt mogen worden. Maar visueel is het best aangenaam en het acteerwerk is ook niet meteen dramatisch, hoewel er ook geen prijzen gewonnen worden.

Wie dus nog wel eens zin heeft in een redelijk authentiek J-Horrortje, maar dan zonder de echte scares, is aan het juiste adres. De rest kan dit rustig negeren. Voor mij persoonlijk was het alweer even geleden dus ik kon het nog wel smaken, maar het povere einde haalt er toch nog een halfje vanaf. Best jammer, want sfeervol is het wel.

3.0*