Next Stop, Greenwich Village (1976)

Greenwich Village is het decor. Een buurt vol excentriekelingen, waar we de 50's minitieus kunnen herbeleven. Mazursky heeft het decennium treffend, maar ook sfeervol gevangen. Iets soortgelijks wat Antonioni deed met de 60's en zijn camera in Blow-up. Licht autobiografische film van Mazursky, die een zekere 'Woody Allen achtige charme' heeft en een indrukwekkende cast; waaronder een jonge Christopher Walken (waar het talent van afdruipt) en een Jeff Goldblum. Shelley Winters steelt de show als de bazige overbezorgde moeder in een powerhouserol. New York is erg mooi geportretteerd en de film kan misschien ook een eyeopener zijn als je iets té graag wil. Schrijnend dat zo'n film onder het stof kan verdwijnen. Palme d'Or nominatie in 1976 en misschien helpt dit:

Wes Anderson's 10 favorite New York movies | nydailynews.com

Semi-autobiografisch komisch drama speelt zich af in 1953. Larry Lapinski [Lenny Baker] besluit zijn droom om acteur te worden na te jagen. Daarvoor verruilt hij zijn ouderlijk huis, en vooral zijn dominante moeder [Shelley Winters], voor Greenwich Village, een vrijhaven voor vrijdenkers en excentriekelingen waarin Larry zijn draai lijkt te vinden wanneer hij Sarah [Ellen Greene] ontmoet.

Regisseur/scenarist Paul Mazursky werkte zelf in 1953 in The Actors Studio van Lee Strasberg en maakte in datzelfde jaar zijn filmdebuut in Stanley Kubricks Fear and Desire. Het is duidelijk dat hij de wereld die hij hier neerzet goed kent, getuige de vele kleurrijke karakters en het levendige locatiewerk. De aandacht voor detail leidt soms af van het plot en Lenny Baker blijkt geen partij voor Shelley Winters, die de film op fraaie wijze steelt, vooral wanneer zij een dansje doet tijdens een feestje.

Ik vond het hoofdpersonage soms wel wat té kleurrijk (een ode aan Chaplin dunkt me, maar dat had van mij wat minder gemogen), maar toch is dit een interessante film van Mazursky. Heel leuk om Walken (toen nog Chris) en Goldblum als jonkies bezig te zien en Winters steelt inderdaad wel de show. Verder een heerlijk portret van de Village, waarbij ik soms moest denken aan 'Inside Llewyn Davis' maar dan nogal anders.

Kleine acht.