When Dinosaurs Ruled the Earth (1970)

he, he ik heb mijn jeugdsentiment gevonden.

CULT!!! Een film die je niet te serieus moet nemen, maar 1 waar je moet genieten van het vrouwelijk schoon en de special effects die naar mijn mening vandaag nog overeind blijven staan! ****

Ja, erg leuk zo'n lollerfilm, alleen heeft deze film van twee extremen. Allereerst kunnen dit soort films gerust twintig minuten ingekort worden. Na een tijdje heb je het toch gezien en is de lol ervanaf. De dialogen daarbij zijn ontzettend... tsja... irriterend op den duur :'). Telkens hoor je het geschreeuw of gekrijs van 'Akita akita akita' wat zoveel betekent als 'Hierheen!' Maar dan de positieve punten: de stop-motion zag er puik uit en de vrouwelijke castleden evenzo.

Hmmm, nu 6 jaar later is het toch even tijd voor een iets uitgebreidere lofrecensie. Dat de film nog steeds cult is, is wel te zien aan het bijzonder lage aantal stemmen op deze site, iets wat me toch vreemd over komt omdat de film in mijn jeugd heel erg veel op BBC werd uitgezonden rond het tijdstip dat dinosaurussen toch behoorlijk hip waren.

Net als Dragonslayer is When Dinosaurs Ruled The Earth voor mij een film die door de jaren heen qua special effects nog steeds niet overtroffen is. Natuurlijk zijn we in technisch opzicht ver vooruit, maar ik kan er toch echt niet omheen dat ik nog steeds veel meer geniet van een ouderwets stop motion effect, dan van zo'n CGI monster. De dinosaurussen bewegen heerlijk mechanisch maar tegelijkertijd oh zo realistisch. Dan komt daar ook nog eens bij dat er naast dinosaurussen ook genoeg te genieten valt met andere creaturen als vleesetende planten, slangen en reusachtige krabben.

De acteurs doen een wonderbaarlijk goede prestatie met een woordenschat die niet veel verder komt dan wat namen en woorden als 'akita' of 'nekro'. Sterke lichaamstaal van de sjamaan, wat zijn naam was is me verder compleet onduidelijk, ik had alleen door dat Tara en Sana de namen van de hoofdrolspelers waren. Desalniettemin zijn de gezichtsuitdrukkingen en de manier hoe men de woorden brengt erg overtuigend en zeer goed te genieten.

De locaties wisselen tussen studiosets en Canarische eilanden en zijn nog steeds een verademing ten opzichte van al die computersets, waardoor de acteurs zich ten minste lekker kunnen inleven door hun omgeving (al kan dit ook extra geholpen worden door het feit dat iedereen wel uitzonderlijk weinig kleding draagt, een interessant punt hiervan is vooral dat bikini's altijd blijven zitten, maakt niet uit wat er voor tsunami over je heen komt). Al met al is When Dinosaurs Ruled The Earth een zeer onderschat meesterwerk, vreemd alleen dat er 'sciencefiction' hier in de titel bij staat, daar heeft deze film toch echt niets mee te maken.

Een typisch product van zijn tijd. Veertig jaar geleden kon je nog een belachelijke film maken over oermensen en dinosauriërs en daarmee successen behalen. En dat is jammer. In de hedendaagse cinema mis ik het (op bepaald vlak) amateuristische van een film als When Dinosaurs Ruled The Earth. Dergelijke knipogen en leuke flauwekulstukken afgewisseld met doodserieuze scenes zijn eigenlijk al niet meer toegestaan in populaire films.

In het landschap met vele miljoenen jaren geleden beesten, hebben een stam oermensen duidelijke religieuze problemen. Op historisch/antropologisch vlak is er in ieder geval goed nagedacht over de film. Wat exact het probleem is, blijft in het midden voor de kijkers. Het gaat (uiteraard) om de zon, maar voor de rest is het redelijk mysterieus. Iets wat eigenlijk wel het beste is. Het plot is me iets te makkelijk. Een aantal stukken zijn me te langdradig, maar het visuele aspect maakt veel goed. De dino’s zien er fantastisch uit. Vele malen leuker in beeld gebracht dan in de gemiddelde goedkope hedendaagse avonturenfilm. De aanval van de krabben ziet er heel tof uit en de locaties zijn prachtig. Ik heb nooit goed beseft hoezeer ik die goedkope jungles met een halve meter mist op de grond gemist heb. Oubollig, maar dan op een heel leuke manier.

Fraaie oertijd babes, goede filmlocaties (Canarische eilanden) maar vooral de geweldige stop-motion monsters maken deze film het bekijken waard voor de liefhebbers van het genre.

Daarmee zijn alle pluspunten wel opgenoemd denk ik.

Anachronismen en een verwaarloosbaar verhaal liggen op de andere weegschaal schotel.

Irritant is het overmatige gebruik van het woord Akita.

Toch doet die prachtige stop-motion van Jim Danforth, die zich kan meten met het beste werk van Ray Harryhausen, de weegschaal doorslaan naar de positieve kant.

Jammer dat er geen betaalbare goede onverknipte versie van de film op DVD verkrijgbaar is.

De kopie die de BBC TV liet zien is goed van beeldkwaliteit, maar niet in het juiste beeldformaat.

Ook ontbreken er enkele scènes.

In een tijd waar dinosauriërs en mensen samen leven moet een stam van oermensen proberen te overleven.

De Dino's mogen er dan nog leuk uit zien, ze stierven uit zeventig miljoen jaar geleden, in een tijd dat er nog geen mensen waren. Dus is die avonturenfilm compleet ongeloofwaardig. Bovendien zien die mensen er alles behalve primitief uit. De dialogen in een oertaal (Akeeta, etc..) zijn om bij te huilen. En leg maar eens uit hoe je een dier met zo weinig hersenen kan bevelen om te gaan zitten. Als Hammer fanaat heb ik nooit zo'n ondermaatse productie van de Hammer studio's gezien als deze. Ik zie veel liever de babes uit de Hammer vampierenfilms. Het enige iets positievere aan de film zijn de speciale en visuele effecten. Ongelooflijk dat dit vehikel genomineerd werd voor een Oscar.

Aangezien die nominatie alleen betrekking had op de schitterende special effects, die worden beschouwd als een top-referentiepunt op "stop-motion" gebied is dat toch niet zo vreemd?

Grappig filmpje iets beter als one million years bc en de special effects zijn aardig gedaan voor die tijd .

Aan de ene kant kun je je afvragen waarom de keuze is gemaakt om in een vreemde oertaal te praten .

Aan de andere kant versterkt het wel weer het gevoel van realisme wat de film wel een zekere meerwaarde geeft .

Het verhaal is verder natuurlijk vrij simpel verliefdheid , opoffering en de zon als godsvereering spelen een belangrijke rol .

Zo weinig recensies en stemmen hier voor dit puik avontuurfilmpje waar het pulpgehalte letterlijk van het scherm spat. Pure nonsens, maar zo fijn gebracht. De special effects zien er nu natuurlijk achterhaald uit, maar op de één of andere manier bracht het soms meer realisme dan de effecten van tegenwoordig. Het moet ook gezegd worden dat de stopmotion beelden voor die tijd er echt goed uitzagen en voldoende entertainment aan de kijker weet te brengen. Visueel toch wel sterk ! Zo komen er toch verschillende dino's naar voren, krabben (heel leuk gedaan ), slangen en zelfs een tsunami. Ook de locaties zijn pluspunten. Het verhaal is warempel nog wel leuk om te volgen ondanks dat er in heel de film een bepaalde oertaal wordt gepraat. Dat zorgt voor veel dezelfde klanken en woorden zoals akita , maar anderzijds heeft dat ook zijn charmes en zorgt het ook voor wat realisme. Het verhaal zelf is gewoon een liefdesverhaal en iets met offeren aan de natuurgoden ( in de laatste scène wordt dat ook duidelijk met de zonsverduistering ) . Een ander pluspunt zijn de mooie aanwezige dames Imogen Hassall , Magda Konopka en vooral Victoria Vetri als Sanna. Wat is me dat voor een plaatje Tof pulpfilmpje dat meer aandacht verdiend. 7/10

Derde Hammer Film waarin blonde prehistorische meisjes avonturen beleven en lastig worden gevallen door stop-motion-geanimeerde dinosaurussen. De vorige film One Million Years B.C. (1966) met Raquel Welch was voldoende winstgevend zodat men een ​​vervolg werd gemaakt. Het filmen begon al in 1968, maar postproductie FX-werk vertraagde de uiteindelijke voltooiing en release met twee jaar. Het is simpel en alledaags liefdesverhaaltje, een weggelopen blond mensenoffer genaamd Sanna, wekt de interesse van een mannelijk lid van een andere stam en de jaloezie van zijn vriendinnetje. Acteerwerk was niet heel sterk en afgezien dat er genoeg dames in bikini waren te zien hadden alleen Imogen Hassall en Magda Konopka een iets van een bijriol. Sanna werd gespeeld Victoria Vetri, (hier met blonde pruik), die in 1968 Playboy's Playmate of the Year was als 'Angela Dorian', en volgde daarmee Welch op als de vrouwelijke hoofdrolspeler. De Europese versie is ook iets pittiger want deze bezit een scene van Tara en Sanna die seks hebben in een grot aan het water en een naaktscène van Sanna aan het water. SFX-kunstenaar Jim Danforth nam de rol over van Ray Harryhausen. Daarmee zet de film veel meer in op 'boobilicious' en speciale effecten. Helaas was het budget te klein om met de SFX-effecten heel goed te overtuigen, ze zijn anno nu best knudde maar gaf de film nog wel enkele charme. Als extraatje werd voor deze film een 27-woordige "holbewoner-taal" bedacht. Enkele van de sleutelwoorden in deze taal zijn:

"Neecha" is "stop" of "kom terug";

"Zak" is "weg" of "links";

"Akita" is "kijken" of "zien";

"Neecro" is "kwaad" of "slecht";

"M'kan" is "doden" of "gedood";

"Mata" is "dood";

"Yo kita" is "gaan".

Dit was best leuk gedaan maar omdat de woordschat niet groot was, werd het soms ook wat irritant. Maar al was het misschien niet geweldig, het faalt nooit om goed te entertainen! En dat is al meer dan van andere films kan worden gezegd!