Suchwiin Bulmyeong (2001)

Hoewel deze film pas laat op gang kwam (mede door het wat simpele en daardoor saaie verhaal), weet Ki-Duk altijd te blijven boeien met de enorm menselijke emoties en zijn genie voor gruweldaden, die zelfs in de daarvoor bestemde horrorfilms geen gelijkenis vind. Ook deze film eindigt weer slecht, wat een realistisch en eerlijk beeld van het menselijk leven weergeeft. De muziek in deze film is werkelijk prachtig en deed hier en daar wat denken aan Joe Hisaishi.

Bij deze m'n laatste Ki-duk.

Als geen ander weet hij ook weer in deze film een harde, medogenloze visie te combineren met schoonheid en zelfs subtiliteit. Ki-duk's personages zijn enigmas. Bronzen beelden die enkel lijken te handelen vanuit ongrijpbare motieven.

Zijn films lijken steeds tegen alle logica en menselijkheid in te escaleren, maar daar zit hem net de kracht. Ook deze keer weer enkele prachtige scenes. De muziek is een sterk punt, maar ook het geweldige acteerwerk (de moeder op de bus en zoon) maken van deze film een soms meesterlijke vertoning.

Visueel kruipt Ki-duk steeds wat vooruit. Niet op niveau van zijn recentere films, maar hier en daar duiken enkele visueel (en muzikaal) erg knappe scenes op. Het merendeel is echter nog net iets te ruw voor een hogere score. Geen makkelijke film, al is het maar omdat "je niet met de hoofdpersonages mee kan leven" en al die bla bla.

4*, erg mooie film, prachtig einde. Erg stabiele regisseur, die meer aandacht verdient (al is hij nu eindelijk op de goeie weg).

Vond dit juist een erg mooie film ook. Verbazingwekkend en jammer dat dit filmpje zo laag scoort in vergelijking met Kim's andere werk.

Zijn laatste films heb ik nog niet gezien, maar naast Spring, summer... vind ik dit de mooiste film van hem.

Een hele emotionele film, verteld op een subtiele manier toch. Het verhaal kruipt onder de huid en hield mij toch wel in een stevige wurggreep. Heerlijk, zo'n traag verteld twee uur durend verhaal over wat perikelen op het Koreaanse platteland.

Niet meeleven met de hoofdpersonages? Ik leefde in ieder geval intens mee, maar het is inderdaad weer geen film met alledaagse personages waar je je makkelijk mee kan identificeren.

In ieder geval is Address Unknown denk ik wel Kim's dark horse, en verdiend meer aandacht (en stemmen) dan tot nu toe het geval was.

Een fascinerende film alweer, maar ik vond dat Kim Ki-duk deze keer echt wel zwaar over de schreef ging met de hoeveelheid geweld. Ik kan ertegen, maar als je in elke scene wel een vechtpartij verwerkt heeft dat geen enkel effect meer en wordt het eerder saai. Een aantal scenes steken ver boven de rest uit, en dat zijn juist die momenten waarop hij zijn intussen beproefde recept van contrasterend geweld en tederheid bovenhaalt. Ik vond ook een aantal nevenverhalen totaal irrelevant en te banaal in vergelijking met de rest, terwijl het hoofdverhaal en dat van het meisje en haar Amerikaanse vriend wel ijzersterk overkwam. Ook filmisch komt diezelfde wisselvalligheid naar voren: het grootste deel is vrij gewoon (dat stoort me trouwens niet) maar op sommige momenten slaagt hij er toch in om bloedmooie beelden te tonen.

Ondanks die kritiek ben ik wel blij dat ik de film gezien heb, hij heeft zeker iets te vertellen en is emotioneel erg knap uitgewerkt. Knappe film dus, maar hij mist de subtiliteit en de klasse van Kim's echte meesterwerken. 3 *

Een mooie oprechte drama waarbij al snel duidelijk wordt dat de personages zich in een neergaande spiraal bevinden. Desondanks bevat het enkele heerlijke lachmomenten, ondanks de drama die eraan vooraf ging.

Tegenvallend waren toch wel de Amerikanen die erg houterig en klungelig overkomen. Ook miste ik een echt deprimerend sfeertje die deze film hoort uit te stralen. Genoeg drama, maar dat echt deprimerende sfeertje kwam bij mij maar matig over. Verder is het cinematografisch en qua muziek redelijk standaard.

Het einde was wel super. Al die dramatische gebeurtenissen, waaronder de doden, welke hadden kunnen worden voorkomen door iets heel kleins. Een simpel briefje. Dat is nog eens pech.

Een dikke 3,5*

duidelijk een stuk slechter dan zijn andere films, er gebeurt veel te veel en het meeste slaat ook nergens op. maar ik vond hem uiteraart wel leuk om te kijken. en ik snap niet echt wat er nou zo sterk is aan het einde (behalve de dood van de hondedealer)

*3.5

Behoorlijk grauwe film met eigenlijk alleen maar trieste gebeurtenissen. Veel al fascinerend met erg sterk acteerwerk waardoor het allemaal realistisch overkomt. Muziek is niet extreem bijzonder, maar past wel goed bij de film net als de wat depressieve sfeer.

Jammer van een aantal subverhaaltjes die wat minder boeiden of gewoon vervelend waren.. dat hele Amerikaanse geklungel was uitermate vervelend. Niet alleen die Amerikaanse gozer, maar ook al die links richting Amerika en het Engels praten door Koreanen, maar ach, vrij sterke Ki-duk met opnieuw een indrukwekkend einde.

Ruime 3.5*

Tsjaaa, zóón film kan alleen ome Duk maar verzinnen, geniaal in alle opzichten, echt een heerlijke familiefilm, maar niet heus

Na twee mindere films, eindelijk weer back to basics naar het oudere werk van Dukkie, vond dit opnieuw erg boeiend. Had alleen wat moeite met de ensemble achtige vertelling. Ben gewend dat zijn films op twee personages gericht zijn, maar hier was het op meerdere, allemaal wonende in een klein dorpje. Dat maakte het er echter niet minder interessant op, ik had wat tijd nodig om erin te komen, ook weer even wennen aan de lappen dialoog in de eerste helft, maar dan slaat de film ook wel weergaloos toe. Vond die verhaallijn met dat blinde meisje en die van de eenzame moeder in die caravan het interessants. Het einde waarin dit als gewoonlijk weer allemaal tot een climax komt was dan ook geweldig. Zoals Legan al zegt: Hoeveel leed en doden er voorkomen hadden kunnen worden als die brief op tijd aan was aangekomen. Ben altijd een sucker voor dit soort twists. Ook de op de achtergrond rustende aanklacht tegen de oorlog, die in dit geval een heel dorp heeft verwoest, vond ik erg goed. Voor een score twijfel ik eigenlijk nog steeds, het was een stuk rauwer en minder subtiel dan de andere films uit Duk's oevre. Hmm, zal hem toch maar het voordeel van de twijfel geven...

4 sterren

Minste Kim Ki-duk tot nu toe.Behalve dat het een troosteloze bende is (wat an sich niet erg hoeft te zijn), is het ook nog eens behoorlijk saai met name het eerste uur. Het mag er verder ook niet zo amateuristisch uitzien als in z'n eerste films, echt mooie dingen op het scherm proberen te toveren doet ie ook weer niet in tegenstelling tot die films, waar af en toe een shot er echt uitschoot. Hier is het degelijk, maar niet meer dan dat. Soundtrack is wel aardig, al vond ik Satie hier niet passend

Naar het einde toe wordt het allemaal wat boeiender onder meer door enkele creatief bedachte gruwelijkheden, vandaar 2*, maar ik had hier toch echt meer van verwacht.

Een wijze les voor vrouwen in landen met Amerikaanse bases, zeker voor Zuid-Koreaanse en Japanse. Je moet je nooit met Amerikaanse soldaten bemoeien. Dat soort relaties werken nooit. Gelukkig hebben wij geen Amerikanen in Nederland, tenminste dat hoop ik.

Verder een leuke film, heb me geen moment verveeld,