Kenka Erejî (1966)

Het leukste aan de film is het jeugdevolle temperament van de regisseur Seijun Suzuki. Hij was inmiddels al 43 jaar, maar de film vertoont nog allerlei kenmerken van iemand die nog midden in de puberteit zit. Verheerlijking van rebellie en geweld, schaamteloze discussies over masturberen en bovenal de speelse regie met inventieve splitscreenshots getuigen hiervan. Dankzij deze ingrediënten krijgt de film een fris en energiek karakter en is bovendien regelmatig erg grappig. ****

Wanneer een schooljongen in de Japanse jaren '30 zijn lusten niet meer onder controle kan houden (pianospel drijft hem tot masturbatie ) besluit hij zich aan te sluiten bij een anarchistisch-fascistische jeugdbende, om zo zichzelf in bedwang te kunnen houden. Zoals het een Suzuki betaamt is dit totaal absurd, erg gewelddadig, ontzettend stijlvol en verschrikkelijk cool, bovendien is het ook nog eens eens een satire op mannelijkheid en/of nazisme. Het (gebrek aan) plot maakt dit af en toe tamelijk onbegrijpelijk en er wordt zwaar geleund op kitsch en geweld, maar dit is zowel een uniek meesterwerk als een belachelijke B-film, en dat vind ik iets prijzenswaardigs. 8,5.

De film kostte GBP 2,99 bij de Borders in Engeland (Yume editie). Kon mijn ogen niet geloven, gelijk gekocht uiteraard. Helaas was de rest van de Yume-catalogus (en die van Eureka!, etc...) niet zo goedkoop. Binnenkort mijn bevindigen.

De bovenstaande beschrijving moest ik met een lampje zoeken in de film. Suzuki heeft altijd iets recalcitrants, iets hoekigs en iets aparts. Bij deze film werkte het averechts. Ik kwam er niet in, met zijn vreemde humor, warrige (en vooral schreeuwerige) verhaal. Wat rest is de beelddynamiek met fraai gebruik van het brede beeld (al is de Yume DVD transfer behoorlijk overbelicht in de scenes met veel schaduw (zwarte vlekken en te fel oplichtend wit)).

In de naslagwerken geprezen oa vanwege de actualiteit van Japan en het zoeken naar identiteit, maar daar kon ik 40 jaar na dato weinig meer van maken. Tot nu toe een van de minste films van Suzuki, die een zeer interessant filmmaker blijft voor mij.

Een leuke film van Seijun Suzuki, maar nog steeds niet het niveau wat hij met Tokyo Drifter en Branded to Kill haalde. Visueel zitten er wat leuke vondsten in (de scene waarin professor Duck belachelijk wordt gemaakt en de prachtige eindscene in de sneeuw), maar over het geheel was het niet zo bijzonder en spectaculair.

Ik zal Suzuki wel blijven volgen, want interessant is het allemaal wel. Alleen heb ik er geen wow gevoel bij!

3,5*

Kon niet direct chocola maken van de allegorie op de Japanse maatschappij die dit schijnt te zijn. En het viel nogal op dat de acteurs die de schooljongens speelden dichter bij 30 dan bij 16 zaten en dat tast de film wel wat aan, maakt 'm veel minder verontrustend en pittig dan had gekund. Maar binnen Nikkatsu was het vast onmogelijk om hier echte pubers voor te casten. Nogal gewaagde, vaak lollige verwijzingen naar masturbatie en seks.

De film is op zijn best in de hevigst gestyleerde, meer abstracte shots en komt dan af en toe in de buurt van Branded To Kill, maar het verhaaltje met vooral veel tegen elkaar vechtende schoolbende's was niet bijster boeiend. Niet een van Suzuki's sterkste films.

3.0*

Teveel indrukken om zo even tijdens één kijkbeurt tot je te nemen, maar het eerste segment deed mij denken aan Imamura's Hogs & Warships waarin de masculine drang van de jongen hem blind maakt voor de simpele affectie van het meisje.

Ja, mannen houden van moeilijk doen.

Ik zie ook in de schoolbendes, hun loyaliteit onderling en de trots van het locale (bij Kiroku's verhuizing) een soort systematische preparatie voor het beoogde burgerschap. Zijn 'onthouding' is gebaseerd op andere waarden dan die van de Christelijke Michiko en dat zal hij weten ook! Waarden waar de dwarsligger Turtle lak aan heeft en hem tegenover de toekomstige Kiroku plaatsen, als nationale dwarsligger.