Missile to the Moon (1958)

Colorized.

Want als die optie aanwezig is kan ik hem niet weerstaan.

Het inkleuren an sich is best aardig gedaan. Heb dat vaak slechter gezien. Past ook wel een beetje bij deze vreemde film.

Veel heeft het niet om het lijf en er wordt allesbehalve goed geacteerd. Veelal zelfs erg zwak. Maar dit is dan ook zo'n filmpje voor de liefhebber. En dat ben ik. Want e.e.a. is zo slecht dat het weer leuk word. Met dank aan o.a. een aantal belachelijke wezens.

Het filmpje schommelt rond de randen van een Ed Wood, maar is gelukkig net dat beetje leuker. De kartonnen studio lijkt elk moment te kunnen omvallen en de meeste SFX zijn hilarisch. Hoogtepunt is het 'raam' in het paleis. Het betreft een lelijke tekening waardoor menig acteur 'naar buiten kijkt'. Eerlijk is eerlijk. Ook dit is leuk, want het duurde toch gauw 10 minuten voor ik door had dat het hier nìet een schilderij moest voorstellen.

De poster is ook al zo lekker fout. De maanmensen zijn namelijk blauw (volgens de inkleurder). En het lijkt of de koningin zich voor de gelegenheid (een heuse DVD-release), als inmiddels bejaarde, opnieuw heeft laten fotograferen voor een geheel nieuwe poster. Grinnik.

Een nipte drie sterren. Want vermakelijk is het wel, hoe typisch en verkeerd ook. But be warned. Er moet op zijn minst één schroefje los zitten om dit optimaal te kunnen waarderen. Gelukkig heb ik enige zelfkennis.

Goed.

Aargh! Ik had toch minstens zes biertjes achterover moeten slaan of wat magic mushrooms weg moeten werken voordat ik aan deze film begon. Niet alleen zien de papier-maché decors er zowel fout als goedkoop uit, maar het verhaal is pure kolder. Ach, het verhaal komt nog uit een tijd waarin ongetwijfeld heel wat mensen dachten dat er wezens op de maan woonden. Dat een onderzoeker twee criminelen in een raket betrapt (jaja!) en hen vervolgens overhaalt om mee te gaan naar de Maan (jajajaja!!!) en zelfs onderweg nog in een meteorietenstorm komen (JAJAJAJA!!!), is toch fantastische materie!

Op de maan zijn natuurlijk twee soorten levensvormen. Monsters die er of uit zien als grijze wandelende matrassen of papier-machéspinnen met een tandenrijke vagina als gezicht, maar je hebt ook blauwe vrouwen. Toch is Missile To The Moon geen erotische film. Althans niet voor hedendaagse begrippen. Ondanks een aantal vrij bizarre scenes in het gezelschap van deze dames, begint het hier toch wel flink in te zakken wat de vermaak waarde betreft. De geplakte gil wanneer de vaginaspin met tanden komt, is dan weer hilarisch, maar het is en blijft een pulpfilmpje dat je eigenlijk hooguit met een stel bezopen kameraden kan zien.

Op de dvd staat hilarische science-fiction klassieker die je gezien moet hebben. (Dat lijkt me belangrijke informatie voor een onbedoeld, grappige film). Al vind ik hem voor een low budgetfilm nog niet eens zo slecht gemaakt.

Een raket naar de maan was in die tijd nog toekomstmuziek. Dus hoe mensen destijds tegen zo'n film aankeken.(?)

Er zijn er wel veel van gemaakt van dit soort (lowbudget / cult) sf-films. Ik had hem al eens gezien, alleen niet van dvd. Als curiositeit kan het leuk zijn. Want het inkleuren is goed gedaan. Hoewel niet iedereen er over te spreken zal zijn, ziet het door de kleur er veel beter uit, dus dat is wat mij betreft een groot pluspunt. Alleen de dames zijn er niet knapper op geworden met hun blauwe lichamen, dit is wel jammer. De achtergronden zien er niet uit en de decors zijn duidelijk studiowerk. Al zijn de buitenopnamen nog redelijk gedaan, ondanks de ook wel weer wat belachelijke rotswezens. De dialogen zijn ook nog niet eens zo slecht. De spin is absoluut hilarisch, wat een gepruts. Het acteerwerk is wat stuntelig. Maar goed, de speelduur is niet al te lang en na een wat trage start is de rest van de film nog redelijk vermakelijk.

Het is een remake van Cat-Women of the Moon (1953) 3.0

niet al te best natuurlijk maar bij vlagen soms nog wel enigsins vermakelijk .