Wild in the Country (1961)

hele mooie film en zeker een aangrijpend verhaal erin is een van zijn sterkste films waarin elvis speelt

Ik had nooit gedacht dat er een Elvis film beter zou kunnen zijn dan King Creole, maar deze film heeft hem overtroffen. Elvis acteert zeker voor zijn doen heel erg goed. Mooi verhaal. Deze film verdient ook:

5*

Zonder meer de beste elvis film die er is. Goede stukjes drama erin.

Zeer mooi drama zeer goed onderhoudend film van elvis

20th Century Fox kwam een aantal jaar geleden met 3 titels in een keer op de markt (Wild In The Country, Flaming Star en Love Me Tender) Aan deze serie is zeer veel zorg besteed en absoluut Elvis waardig! 'Wild In The Country'. Altijd een film geweest die nou niet meteen bij je op komt als je het over Elvis' zijn film repertoire hebt. Leuke weetjes over deze film zijn dat Millie Perkins haar pols brak toen ze Elvis voor de film moest slaan en dat sneak preview publiek vond dat Hope Lange aan het einde niet moest sterven en dus wer ook hier het einde 'effe' over gedaan. Dood gaan in een Elvis film, nee dat kon niet. Ook opmerkelijk: het altijd mooie 'Lonely Man' zat wel in de Trailer maar niet in de film. Beeld en geluid zijn erg goed. Een aanwinst voor iedere collectie.

Enigzins vreemd drama waarin Elvis eindelijk weer eens goed acteert. Het liedje In My Way is een van zijn allermooiste. Verder wordt de film wat rommelig en legt de drama het wat af tegen de romantiek. Een van de betere Elvis-films en tevens een van de minder bekende. Bovengemiddeld.

Een pseudo-literaire Elvis-productie, waarin Elvis Presley een gekwelde jongeman (te weten Glenn Tyler) is met talent voor het schrijven.

Een eerlijke en misschien ook één van de betere films van Elvis Presley, die echter wel vol met clichés zit. Natuurlijk is het vooral leuk om de kort durende liedjes van Elvis Presley te horen (o.a. "Wild In The Country", "In My Way" en "I Slipped, I Stumbled, I Fell"), met de bijbehorende uitvoering ervan. Het verhaal is wel behoorlijk aan de lange kant (circa 110 minuten) en daardoor hier en daar langdradig.

Buiten Elvis Presley, zien we verder de best leuke Hope Lange, in de rol van de meevoelende maatschappelijk werkster Irene Sperry, die hem probeert op het rechte pad te helpen, door hem aan te moedigen om zijn gave te ontwikkelen en schrijver te worden.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze oude jaren 60 Drama film met "The King of Rock and Roll".

Rommelig drama maar wel leuke liedjes. Film legt te veel de nadruk op de romantiek, terwijl het verhaal al genoeg te vertellen heeft, dit leid alleen maar af.

De film wordt wat lager gewaardeerd dan ik vermoedde. Komt dat door Elvis, die toch niet op zijn plaats is en ongeloofwaardig is als hypergevoelige maar volkse jongeman met wel erg diepzinnige gedachten en een enorm potentieel als toekomstige student en literator? Gelukkig wees hij Hope Lang zelf op zijn taalkundige missers. Hope Lang is uitstekend gecast en weet wat mij betreft de juiste snaar te raken. Ook al wankelt het verhaal soms door net iets te veel clichés, het blijft een prachtig verhaal dat zich langzaam maar mooi ontwikkelt in precies de goede richting: Elvis wordt obsessief verliefd op de oudere maatschappelijk werkster die een archetype is naar de criteria van Hitchcock. Jammer dat de regisseur Hope Lang uiteindelijk niet laat sterven. Dat was een veel mooier einde geweest. Het laatste shot had dan kunnen zijn dat Elvis, op weg naar de universiteit, een afscheidsbrief van haar zou herlezen …….menig kijker zou het dan niet droog houden…en ik zeker niet.

Een wat vergeten film en één van de laatste filmrollen waar Elvis zelf tevreden over was. En met reden lijkt mij. Het is een goed drama met een James Dean aanpak. Elvis speelt de getormenteerde jongeling die heen een weer getrokken wordt tussen drie vrouwen. Off screen had hij een relatie met Tuesday Weld maar degene in de film die voor mij het meest indruk maakt is Hope Lange. Hoogtepunt is de liefdesscene in het motel. Daar bewijst Elvis ook wel wat hij in zijn mars heeft. De liedjes blijven beperkt tot een minimum en dat is een goede zaak want het zou verder afbreuk doen aan het drama.

Het is een film waarin voor mij het verhaal belangrijker werd dan de aanwezigheid van Elvis. Dat wil niet zeggen dat het in de voorgaande films allemaal overdone was. Dikwijls draaide het daar verhaaltechnisch om de showtalenten van Elvis. Hier speelt hij een jongen aan de onderkant van de samenleving zonder franje. Voor mij één van de beste Elvisfilms die ik tot nog toe (in chronologische orde) gezien heb. Tot op dit punt zou je kunnen zeggen dat het best meevalt met zijn acteercarrière die zeker niet moet onderdoen voor entertainers van kaliber Doris Day en Bing Crosby.